ฉันยื้อยุดไว้สุดกำลัง ทั้งที่หัวใจเธอดวงนั้นไม่เคยเป็นของฉันเลย

ฉันจ่อมจมในความรู้สึกที่ผสมเปปนระหว่างความรักและความใหลหลง จมูกโผล่ไม่พ้นทะเลน้ำตาที่แผ่ไพศาลยิ่งกว่ามหาสมุทรยักษ์แพนธาลัสซา สำลักความฝาดขมที่ไหลย้อนเข้ามาในลำคอ แต่ไม่เคยมีความพยายามเพียงพอจะตะเกียกตะกายออกไปให้ถึงชายฝั่ง

แรงดึงดูดที่เธอมีต่อฉันอยู่ในระดับเดียวกับที่ดวงอาทิตย์มีต่อดาวพุธ ชิดใกล้จนแผดเผา รุนแรงจนไม่อาจหลบหนี ลุกไหม้เสียจนไร้ซึ่งชั้นบรรยากาศที่คอยปกคลุมป้องกันพื้นผิวดาวอันบอบบาง อีกทั้งนอกจากฉัน เธอก็มีคนอื่นมากมายที่รายล้อมวนเวียนอยู่ไม่ไกล และดาวพุธก็ไม่ได้วิเศษวิโสกว่าใคร เพียงแค่ถูกหน่วงเหนี่ยวไว้ใกล้ที่สุดเท่านั้นเอง

คำมั่นสัญญาไม่เคยปรากฏขึ้นระหว่างเรา ราวกับว่าถ้ามีพันธะผูกพัน เธอกับฉันจะยิ่งแตกร้าวห่างหาย อยากจะใช้ด้ายแดงเกี่ยวกระหวัดมัดตัวเธอไว้ แต่เราสองต่างรับรู้— กงล้อโชคชะตาไม่เคยคิดโยงเส้นให้เราเคียงคู่กัน


เธอสามารถรักทุกคนบนโลกยกเว้นฉัน ส่วนฉันสามารถอยู่เหนือผู้คนเหล่านั้นยกเว้นเธอ

เธอรักความรักเปล่าเปลือยไร้ข้อแม้ที่ฉันมอบให้
ฉันรักความพ่ายแพ้หมดเปลือกที่ไม่เคยได้สัมผัส
เธอรักความห่วงใยมากล้นที่ฉันมี
ฉันรักความสุ่มเสี่ยงระดับหวิดตายในความสัมพันธ์อันไร้จุดหมาย
เธอรักความหอมหวานของผลไม้ต้องห้ามที่ไม่เคยได้ลิ้มลอง
ฉันรักความย้อนแย้งแสนน่าหมั่นไส้ในคำพูดสวยหรู
เธอรักความยืดหยุ่นจนเกือบเรียกว่าปล่อยปละละเลยในบางครั้ง
ฉันรักความน่าลุ่มหลงของทุกอย่างที่ประกอบขึ้นเป็นเธอ

ตลอดมา ฉันคาดหวังเพียงชัยชนะ หยิ่งยโสกับการมองลงมาจากความสูงระดับนั้น สะบั้นทุกเยื่อใยอันแสนน่าเบื่อหน่าย ไม่เคยคาดคิดว่าสิ่งที่ช่วยให้ได้มาซึ่งความสัมพันธ์ยืนยาว แท้จริงคือความปราชัย เหยียบย่ำศักดิ์ศรีที่มีจนไม่เหลืออยู่

เต็มใจอย่างยิ่งที่จะกลบฝังตัวเองไว้ภายใต้วังวนความรู้สึกรวนเรน่าตายของเธอ ชัดเจนเวลาหนึ่ง ลังเลในอีกหนึ่ง ฉุดรั้งไว้คราหนึ่ง ผลักไสในอีกครู่ ยินดีจะถูกความหมางเมินของเธอกรีดแทงจนจวนเจียนเป็นก้อนเนื้อไร้ราคา

เคยคิดว่ายังคงอยู่ตรงนี้เพราะไม่มีที่อื่นให้จากไป แต่ไม่ใช่เลย— ฉันไปไหนไม่ได้เพราะตกหลุมพรางดวงตาคู่นั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า อยู่ลึกในใจกลางความบิดเบี้ยวของมิติจักรวาล คร้านจะงมหาเส้นทางกลับสู่โลกความจริง

เจ็บปวดแสนสาหัสกับความรักที่ขาดทุนติดลบ คล้ายว่าเธอเป็นหลุมดำหิวกระหายที่เติมไม่เคยเต็ม เหนื่อยกว่าทุกสิ่ง คือการที่เธอสำคัญเหลือเกินสำหรับฉัน แต่ฉันไม่เคยมีค่าอะไรเลยในสายตาที่คล้ายว่าจะอบอุ่นของเธอ

และทุกชั่วขณะที่ตัดสินใจจะถอยออกมา เธอกลับมาปลอบประโลมด้วยถ้อยคำหวานหู ปรนนิบัติราวกับเป็นสิ่งล้ำค่า ให้ฉันต้องจมปลักอยู่ในหล่มโคลนเดิม ๆ  ยอมรับทัณฑ์ทรมานอันรวดร้าวเมื่อมองเห็นเธอยืนเคียงข้างใครอีกคน แต่ส่งยิ้มเยาะมาจากตรงนั้นด้วยความมั่นใจ ว่าฉันไม่มีวันหนีไปจากสถานะนี้ได้เลย

สองมือที่ใช้เหนี่ยวรั้งกำลังจะหมดเรี่ยวแรง ไม่ได้ร้องขอความชัดเจนจากเธอ ยิ่งไม่ได้ร้องขอมันจากคนอื่น ท่ามกลางสายฝนจากมรสุมปลายฤดูที่โหมกระหน่ำ ฉันปล่อยให้ทั้งร่างเปียกปอน โดดเดี่ยวเคว้งคว้างไร้สิ่งยึดเกาะ

อยากให้เธอรัก หัวใจยับเยินจึงจะถูกเยียวยา
ไม่อยากให้เธอรัก เพราะเมื่อถูกเติมเต็มอย่างมากล้น เมื่อนั้นคงไม่เหลือเหตุผลที่จะอยู่

ความว่างโหวงกลางอกที่อธิบายไม่ได้ค่อย ๆ ขยายตัวจนกินพื้นที่สามในสี่ห้องหัวใจ บางส่วนของฉันอาจจะแหว่งเว้าสูญหายไปในไม่ช้า ถูกดูดกลืนด้วยความมืดมิดอันน่าสับสนจากสมองที่กำลังจะระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ปล่อยเวลาผ่านพ้นให้หัวเย็นลงสักพัก ให้หัวใจเต้นช้าลงสักนิด ให้ความรวดร้าวชาลงสักหน่อย

บอกตัวเองว่าไม่เป็นไร เลิกคิดเรื่องพวกนั้นก่อนก็ยังได้ เพราะ ณ วินาทีนี้หัวใจฉันยังรับไหวกับการรักเธอฝ่ายเดียว







- I'm painfully wholeheartedly in love with you.



SHARE
Written in this book
หัวใจถูกสร้างมาเพื่อแตกสลาย
โปรดระมัดระวังการกระแทกของหัวใจในกล่องกระดาษ
Writer
cobaltblue
a well-wisher
I love the colour blue, as long as it reminds me of you.

Comments

azichao
8 months ago
😥
Reply
cobaltblue
8 months ago
😢
8th
8 months ago
เหมือนกำลังอ่านชีวิตของตัวเองอยู่เลยค่ะ ♥️
Reply
cobaltblue
8 months ago
อดทนต่อไปด้วยกันนะคะ 💓
cat9lives
8 months ago
❤️
Reply
cobaltblue
8 months ago
tyiism
8 months ago
เจ็บถึงทรวงจริงๆ
Reply
cobaltblue
7 months ago
ตามมู้ดเลยค่ะ 💔
Saithans
8 months ago
ร้องไห้
Reply
cobaltblue
7 months ago
😢