เขาผู้ควรค่าแล้วแก่ความรักใคร่
เขาเป็นคนดีโดยปกติ การดูแลและคำพูดปลอบประโลมเหล่านั้นเขาได้มอบให้กับผู้ที่ต้องการทุกคน เขาใจดีแบบนี้เสมอแม้ในยามที่ไม่จำเป็นด้วยซ้ำ

เขาจะยิ้มทันทีที่คุณร้องขอ และหัวเราะร่าเมื่อคุณเอ่ยชมไม่หยุดปาก แน่ล่ะ คุณจะหยุดชื่นชมเขาได้ยังไงกัน ในเมื่อเขาคือคนเพียงคนเดียวที่คู่ควรแก่การรักใคร่ที่สุดแล้ว

รักจนไม่รู้จะรักให้น้อยลงกว่านี้ได้ยังไง รักจนไม่กล้าคิดภาพล่วงหน้าเพื่อทำนายทายช่วงเวลาในวันที่เขาจะไม่อยู่ข้างๆคุณอีก รักจนคุณสลัดและปัดเรื่องที่มีแน้วโน้มว่าจะทำให้คุณต้องเศร้าออกไปอย่างไม่ไยดี 

สนใจเพียงแต่ตอนนี้ เวลานี้ ณ ที่นี้ที่เขายังอยู่กับคุณ เคียงข้างคุณ พูดคุยและกอดปลอบคุณในทุกเมื่อที่คุณต้องการ 

สนใจแค่เพียงเขา

จริงๆแล้วแค่รอยยิ้มของเขาก็มากพอจะเยียวยาหัวใจเศร้าๆของคุณในยามเจอเรื่องทุกข์หม่นได้แล้ว แต่เขากลับพยายามทำทุกทางเพื่อเรียกรอยยิ้มของคุณกลับมา

“ไม่ใช่รอยยิ้มที่แปลว่าดีขึ้น แต่เป็นรอยยิ้มที่เคยยิ้มในตอนที่ต้องการยิ้มจริงๆ” เขาบอก

และเขาได้มันไปอย่างง่ายดายในตอนนั้นเอง 

เมื่อคุณลองพิจารณาดูดีๆแล้ว รวมถึงได้ไตร่ตรองอย่างลึกซึ้งที่สุด คุณถึงได้รู้ว่าถนนเส้นที่คุณขับรถผ่านมานั้น ตัวคุณเองยังไม่เคยเจอใครที่มอบความรักที่บริสุทธิ์ดุจสีขาวของดอกกุหลาบได้ขนาดนี้ให้กับคุณเลย เขาทั้งจริงใจ อบอุ่น และทะนุถนอมคุณ โดยไม่จำเป็น มันเป็นการกระทำที่เกินเหตุในขณะเดียวกันก็อยู่ในอุณหภูมิที่พอดี จะมีใครทำแบบเขาได้อีกล่ะ

ขอพูดอีกทีว่าเขาน่ะเป็นบุคคลที่ควรคู่แก่ความรักใคร่ที่สุดแล้ว หากความรักจับต้องตรีตราได้คุณก็จะยอมมอบมันทั้งหมดให้กับเขา โอบอุ้มกอบโกยความรักทั้งหมดบนโลกใบนี้แล้วใส่กล่องห่อหุ้มกระดาษสวยงาม ผูกโบว์อย่างบรรจงแล้วยื่นมันให้กับเขาอย่างไม่ลังเลและไม่เคยคิดเสียดายเลยแม้แต่นิด

เพราะสิ่งที่เขามอบให้คุณ มันมากมายกว่านี้หลายเท่านัก มากจนคุณคิดไม่ออกเลยว่าจะได้รับความรักมากมายขนาดนี้จากใครอีก ถ้าไม่ใช่เขา

คุณไม่อยากเป็นคนที่วิ่งเข้าหาอกอุ่นของเขาเฉพาะตอนที่ทุกข์ใจเท่านั้น เพียงแต่ในตอนนั้นคุณคิดภาพคนที่กอดปลอบคุณเป็นคนอื่นไม่ได้เลย ไม่มีทางเป็นคนอื่นไปได้จริงๆ

คุณไม่อยากให้เขาเห็นหน้าคุณตอนที่เลอะเทอะไปด้วยน้ำตา แต่คุณก็หยุดร้องไห้ในตอนที่เขาเอ่ยถ้อยคำอ่อนโยนกับคุณไม่ได้ บังคับตัวเองไม่เคยได้ราวกับร่างกายของตัวเองได้เป็นของเขาไปแล้ว คุณในตอนนั้นถูกควบคุมโดยอุณหภูมิของเขาอย่างง่ายดาย

และความทุกข์ใจกับคราบน้ำตาก็หายไปโดยเขา เหลือแค่รอยยิ้มแบบที่อยากจะยิ้มให้กับเขาเท่านั้น มันเลือนลางจากแววตาสั่นไหว แต่เขารับรู้ได้แล้วว่าคุณอยากจะยิ้มจริงๆ

แค่เท่านั้นเอง เขาทำแค่เท่านั้นและได้รับความรักจากใครอีกหลายคนไปมากมาย มากมายจนบางครั้งสงสัยว่าเขาจะหนักบ้างมั้ยนะ ในเป้ที่เขาสะพายมาต้องมีความรักเพิ่มขึ้นในทุกๆวันแน่เลย

แต่เขาสมควรได้รับมันแล้วนี่เนอะ

จนตอนนี้มืออุ่นของเขายังกอบกุมมือเล็กของคุณเอาไว้ บีบเบาๆเป็นระยะเพื่อให้คุณรู้สึกถึงการมีอยู่ของเขา แค่เท่านี้อีกนั่นแหละ อุณหภูมิของเขาก็อุ่นซ่านไปถึงหัวใจ 

หัวใจที่ฟีบเหี่ยวกลับพองโตอีกครั้งพร้อมเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อ เป็นหัวใจที่สวยงามอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน 

“ขอบคุณจริงๆ” คุณเอ่ยออกมาอย่างจริงใจที่สุด เพื่อให้ควรค่าแก่การกระทำที่แสดงถึงความรักแสนบริสุทธิ์ของเขา

เท่านั้นเอง แค่เท่านั้นจริงๆ

มาถึงตอนนี้คุณเองก็ยังหาคำตอบให้กับความข้องใจเหล่านั้นไม่ได้ 

เขาทำได้ยังไงกันนะ?

เขาเป็นความสบายใจที่น่าสบายใจขนาดนี้ได้ยังไงกัน










SHARE
Writer
00AM
เป็นเด็กเลี้ยงแกะ (หาที่ฝึกงานยังไม่ได้)
ที่ไม่ได้พูดแต่เรื่องโกหก

Comments

QueenOpiumFlower_P
7 months ago
แต่คุณทำหัวใจฉันอิ่มเอม
Reply
00AM
7 months ago
ขอบคุณค่ะ