ฤดูที่ฉันเหงา - flure
' ฝนตก ยิ่งนึกถึงทีไรก็ยิ่งชุ่มช่ำ อุ่นในหัวใจ'

เสียงเพลงที่คุ้นเคยดังออกมาจากหูฟังที่เจ้าของของมันกำลังเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง

เขามองหยดน้ำฝนที่เกาะกระจกร้านกาแฟอยู่นับไม่ถ้วน ฝนข้างนอกยังตกอยู่เรื่อยๆและไม่มีท่าทีว่าจะซา เขานั่งอยู่แบบนี้มาเป็นชั่วโมงแล้วนะ แต่กลับไม่เบื่อเลย 

เขารู้ดีว่าสำหรับเขา เพลงโปรดกับหนังสือซักเล่มมันก็เกินพอที่จะนั่งในร้านกาแฟได้เป็นชั่วโมงๆ แต่ทำไมมันไม่ใช่กับวันนี้นะ


อ่า.. ฝนตกทีไรเป็นแบบนี้ทุกทีเลย
เมื่อไหร่จะเลิกคิดถึงซักทีนะ

แทนที่จะจดจ่อกับหนังสือที่อยู่ในมือ แต่เขากลับนั่งเหม่อลอย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าในสมองมีแต่คนคนนั้น คนที่จากไปไกลแสนไกล แต่ยังอยู่ในใจเขาเสมอมา

จริงๆก็จำได้ทุกอย่างแหละ
วันที่เจอกันครั้งแรก ฝนตกพรำๆพร้อมกับดนตรีจากร้านนั่งชิวและเบียร์เย็นๆอีกแก้ว หลังจากที่ทำความรู้จักกันผ่านเพื่อนของเราทั้งคู่ เธอก็ดูจะมีความสุขกับเสียงเพลงซะเหลือเกิน ทั้งแววตาหวานฉ่ำที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเบียร์หรืออะไร ลีลาการขยับตัวตามจังหวะดนตรี รอยยิ้มที่ส่งมาให้ผมในวันนั้น ทุกๆอย่างมันตราตรึงอยู่ในใจมาตลอด
คุณสวยงามมากจริงๆ

หลังจากวันนั้น แน่นอนว่าคนแบบผมคงไม่ปล่อยเธอหลุดมือไปง่ายๆ หลังจากเรียนรู้กันมาซักพัก เรานี่มีอะไรเหมืิอนกันเยอะดีนะ

เธอชอบอ่านหนังสือ
เธอชอบฟังเพลง
เธออินดนตรี
เธออินกับหน้าฝน
เธอชอบเที่ยวชิลๆ
เธอชอบเบียร์สดมากกว่าเบียร์กระป๋อง
เธอแอบคอแข็งอยู่เหมือนกันนะ
อืม.. เหมือนกันทุกอย่างเลย

ผมกับเธอได้ไปเที่ยวด้วยกันอยู่หลายที่ มันทำให้ผมได้รู้ว่าการทำในสิ่งที่เราชอบ กับคนที่เรารักมันโคตรจะมีความสุขเลย
แค่นั่งอ่านหนังสือ ฟังเพลงในร้านกาแฟเล็กๆด้วยกันก็ดีมากแล้ว

ถ้าพูดถึงที่ประทับใจเป็นอันดับต้นๆ ก็คงจะเป็นbig mountainละมั้ง อากาศเย็นๆ กับเบียร์สดและดนตรีจากวงที่ชอบ แล้วก็เธอคนนั้น จับมือ กอดคอ โยกหัวตามจังหวะไปด้วยกัน เป็นเวลาที่ผมอยากหยุดไว้ที่สุดแล้ว

เธอเคยเล่า ถึงเหตุผลที่ทำให้เธอชอบหน้าฝน แล้วผมก็เล่าถึงเหตุผลของผมเหมือนกัน แปลกดีนะ ต่างเหตุผลแต่ก็ชอบในสิ่งเดียวกัน เราชอบบรรยากาศเวลาฝนตกมากๆ ทั้งกลิ่นของฝน อากาศเย็นๆสบายๆ ถ้าได้นอนกอดกันบนเตียงก็คงดีไม่น้อย

ตอนนั้นคิดว่าคงไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว แค่มีเธออยู่ด้วยในทุกๆวัน และคิดมาตลอดว่าเธอก็คงคิดเหมือนกัน จนวันนั้น..

เป็นอีกวันที่จำได้ไม่ลืม
ภาพเธอที่โดนน้ำฝนสาดจนเปียกไปทั้งตัวกำลังร้องไห้จนตัวสั่นเพื่อขอให้ผมอยู่ เธอพร่ำขอโทษในสิ่งที่เธอทำผิด ร้องไห้จนพูดไม่รู้เรืี่อง ดวงตาบวมช้ำที่มองผมในวันนั้น ควรจะทำให้ผมใจอ่อนและกลับไปกอดเธอไว้ แต่สิ่งที่ผมทำกลับตรงกันข้าม ผมเลือกที่จะเดินออกมา 

ในขณะที่เธอเปียก ผมก็เปียก ในขณะที่เธอร้องไห้ ในใจผมก็ร้องไห้เหมือนกัน 

หลายคนอาจจะว่าผมใจร้าย แต่ผมแค่รู้สึกว่าเธอทำลายความเชื่อใจที่ผมมีไปหมดแล้ว ถึงฝืนอยู่ต่อไป ความรู้สึกเดิมๆก็คงเอากลับมาไม่ได้

ผมก็เสียใจไม่แพ้เธอหรอกนะจนทุกวันนี้ ถึงจะผ่านมาหลายปีแล้ว ผมก็ไม่เคยคิดว่าสิ่งที่ผมตัดสินใจมันผิด การเลือกปล่อยเธอไปในวันนั้นคงจะดีที่สุดแล้ว มันทำให้ทั้งผมและเธอ เก็บแต่ความทรงจำดีๆที่มีร่วมกัน คิดถึงในสิ่งดีๆที่เคยเกิดขึ้น ช่วงแรกอาจจะเป็นการคิดถึงที่เจ็บปวด แต่หลังจากเรียนรู้กับความเจ็บปวดนั้น เวลาก็ทำให้มันกลายเป็นความคิดถึงที่สวยงาม

ทุกวันนี้ก็ยังคิดนะ
เธอจะเป็นยังไงบ้าง
เจอใครคนใหม่ไปหรือยัง
ยังชอบฟังเพลง
ยังอินดนตรีอยู่มั้ย
ยังชอบเบียร์สดอยู่หรือเปล่า
อ่านหนังสือเล่มนั้นซ้ำมากี่รอบแล้ว
ยังอินกับหน้าฝนเหมือนเดิมมั้ย
สุดท้่ายนะ คิดถึงกันบ้างหรือเปล่า
อยากเจอเหมือนกันนะ อยากรู้ความเป็นไปของเธอ เพราะตั้งแต่วันนั้น ก็ไม่เจอกันอีกเลย.. แต่นั่นแหละ มันก็แล้วแต่โชคล่ะนะ

 ใครจะไปรู้ว่าคนที่ทำให้เราชอบหน้าฝนมากขึ้น จะเป็นคนเดียวกับคนที่ทำให้เราเหงากับหน้าฝนด้วยเหมือนกัน แต่ก็ไม่เคยเกลียดมันนะ คงเหมือนกับความรู้สึกที่ผมรู้สึกกับเธอแหละมั้ง.. คิดถึงตลอด บางทีก็เจ็บปวด บางทีก็ยิ้ม บางทีก็เหงา แต่ก็ไม่เคยเกลียดเลยซักครั้ง
และยังคิดว่าการเจอกับเธอคือเรื่องดีๆตลอดมา
                                  87percentsohurt

              - https://youtu.be/R1fZedlbVnQ


SHARE
Writer
8745km
Writer
นอนได้แล้วครับ ยังไงพรุ่งนี้เขาก็ไม่รักคุณ twitter @87percentsofine

Comments

pmnntrk
8 months ago
อ่านแล้วหน่วงจัง
Reply
Precipitation
6 months ago
งื้อออ ชอบภาษาคุณมากเลยค่ะ สู้ๆนะ ฟ้าหลังฝนสวยงามเสมอ💕
Reply