ช่องว่าง 0.1
การอยู่ต่อไม่น่าจดจําเท่าการจากไปประโยคหนึ่งจากบทสนทนาระหว่างดาวสองดวงที่ฉันเจอระหว่างกำลังนั่งอ่าน Twitter 
ฆ่าเวลาระหว่างรอเขาในร้านกาแฟร้านหนึ่ง
ซึ่งเป็นร้านกาแฟที่ฉันเเละเขาจึงตัดสินใจเลือกเป็นสถานที่เงียบๆระหว่างเราสองคน


ตั้งเเต่ที่เขาเริ่มทำงาน
ก็ไม่ค่อยได้เจอกันเลยนับแต่นั้น หรืออาจจะบังเอิญเจอกันในบางครั้ง
วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ จึงทำให้มีเวลาว่างนัดพบกัน


จริงๆการนัดพบกันครั้งนี้ฉันเองมีเรื่องบางอย่างที่อยากจะคุยกับเขา
มันเป็นเรื่องคาใจที่สะสมอยู่ในความรู้สึกของฉันเอง 
และหลายๆอย่างจากการกระทำของเขา
ที่ทำให้ฉันตัดสินใจเเน่วเเน่ในการนัดพบเจอวันนี้



- เสียงวางแก้วกาแฟ - 
ฉันละจากหน้าจอโทรศัพท์เงยหน้ามองเจ้าของแก้วกาแฟนั้น
เขาค่อยๆหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้แล้วส่งยิ้มหวานกวนใจ...
และฉันยิ้มตอบ....

เขาก้มมองมือถือตลอดตั้งเเต่เขาหย่อนตัวลงนั่ง
การกระตุกปลายนิ้วผ่านกระจกใสบางๆของหน้าจอโทรศัพท์
บนแป้นพิมพ์ที่ถูกแตะเป็นคำเพื่อส่งให้ใครบางคน
ซึ่งเขาก็อดที่จะออกอาการยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่ได้

"มารอนานเเล้วยัง"เขาถามพลางยกแก้วกาแฟขึ้นมาดื่ม
ก่อนจะวางมันลงเเละหันไปสนใจโทรศัพท์ต่อ
"ก็.. คงสักพักใหญ่ๆละมั้ง"ฉันตอบ

เขายังคงเป็นผู้ชายที่มีสายตามุ่งมั่น 
เขายังคงเป็นคนลึกลับเหมือนกล่องปริศนาอยู่เสมอ
เขายังคงเป็นคนๆเดิมในสายตาฉัน 
เเต่สำหรับความรู้สึกตอนนี้
... เขาไม่ใช่

จำเรื่องที่เราคุยกันได้ไหม
เขาหยุดชะงัก ก่อนจะเงยหน้ามองฉัน
"จำได้" เขาตอบ
"วันนี้จะมาเคลียให้รู้เรื่อง"เขานิ่งไปเเต่ปลายนิ้วยังคงเคลื่อนไหวอยู่เนืองๆ
บรรยากาศในการพบเจอถูกบดบังจากกลิ่นกาแฟจางๆจากแก้วกาแฟของเขา

ฉันเเละเขานิ่งไปอยู่ครู่หนึ่ง
และฉันก็เริ่มบนสนทนา

เราคิดว่า... ควรจบความสัมพันธ์ได้เเล้วนะ
เขาเงียบเขาไม่ได้ตอบอะไร
ฉันรู้... ว่าจริงๆเขาอาจจะรู้สึกเหมือนฉัน
จากบทสนทนาที่ค่อยๆลดลง
การเริ่มตีตัวออกห่างของกันเเละกัน

ฉันพยายามเข้าใจ... ในทุกอย่างในตัวเขา
ต่างคนต่างมีหน้าที่ที่ต้องทำ 
มีบางอย่างที่เป็นอุปสรรคในชีวิตของเเต่ละคน 

ซึ่งฉันเข้าใจเเละไม่ได้เรียกร้องในสิ่งที่เกินเลยไป

ฉันไม่เคยเรียกร้องสิ่งของในวันครบรอบ
ฉันไม่เคยเรียกร้องสิ่งของในวันวาเลนไทน์
ฉันไม่เรียกร้องสิ่งของใดจากเขา
นอกจากความรู้สึก... ที่หายไป 
จนเกิดเป็นช่องโหว่ที่เป็นสาเหตุในการตัดสินใจครั้งนี้

"จะไปจริงๆหรอ"เขาพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าและคว้ามือฉันไปกุม
ความอบอุ่นที่ฉันคุ้นชิน เหมือนความรู้สึกที่เคยจับมือกันวันแรก
หยาดน้ำตาที่คลอเบ้า ซึ่งมันก็ไม่ต่างอะไรจากฉัน

สัมผัสที่เขาส่งมาให้ มันทำให้ความรู้สึกนั้นกลับมา
ฉันพยายามไม่นึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา
เเต่ก็อดไม่ได้... เพราะมันทำให้ฉันเริ่มรักเขาอีกครั้ง
ทั้งๆที่ฉันตัดใจมาได้เเล้วเเท้ๆ


"อื้ม คิดดีเเล้วละ"ฉันก้มหน้าตอบ
และฉันคว้ามือออกจากการครอบงำจากมือของเขากลับมา
และเก็บของทุกอย่างไมว้ในกระเป๋า

ฉันลุกขึ้นเดินออกมาจากที่ตรงนั้น
ปล่อยให้เขานั่งจมกับบทสนทนาในโทรศัพท์ที่เขากำลังอ่าน
และความรู้สึกที่ฉันกองไว้ตรงนั้น

จริงๆฉันน่าจะเข้าใจอะไรบางอย่างจากเวลาเเละความรู้สึกของตัวเอง
ฉันอาจจะใจร้ายเกินไปสำหรับเขา หรืออาจจะเป็นคนเห็นแก่ตัวดีๆคนหนึ่งเลยก็ได้

เเต่ถ้าฉันฝืนอยู่ต่อโดยที่ไม่มีความรู้สึกอะไรเเล้ว
ฉันคงเป็นคนใจร้ายที่หลอกเขาว่า ยังรักเหมือนเดิม
ทั้งๆที่ในใจมันไม่ใช่แบบนั้นอีกต่อไป

ฉันเดินออกจากร้านกาแฟไป
พรม welcom ที่วางอยู่ตรงทางออกตัวอักษรที่จางลงไป
เหมือนการกล่าวยินดีที่คุณได้เดินออกมาจากความรู้สึกที่คุณจมปรักมานาน



วันนั้น... อากาศดีนะ :)
น่าเสียดายที่ฉันทำมันพัง
SHARE
Writer
Gerbera_
women
หญิงฉกรรจ์ก็มีหัวใจ สามารถทำความรู้จักเพิ่มเติมได้ที่ IG:nunnun_gt

Comments