วันที่ 7 : หมดไปอีกวัน
วันอาทิตย์ที่ 2 เดือนกันยายน 2561
.
ผ่านไป 2-3 วันกับวันสุดสัปดาห์ที่ไม่ได้ทำอะไรเลย เข้านอนเที่ยงคืน ตื่นเที่ยงวัน เอาจริงๆคือตื่นตั้งเเต่เช้าเเล้วเเต่ไม่อยากทำอะไร นอนมองเพดานโง่ๆ พลิกตัวไปมา 2-3 รอบ ไหลหน้าเฟสบุ๊ค จนครบรอบ วนเวียนอย่างนั้นจนท้องร้องเรียก ปลุกร่างกายให้ลุกขึ้นไปหาอาหารมาถวายร่างกาย
.
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะว่ายา หรือว่าความขี้เกียจที่มันถีบตัวจนสูงขนาดนั้น 
.
นอกจากความขี้เกียจที่เราพบเจอเเล้ว เรายังพบกับความขี้หลงขี้ลืมอีกด้วย หลงลืมเเม้กระทั้งของที่ต้องใช้ ทำให้ต้องเดินเข้าๆออกๆ ระหว่างหอเเละมหาวิทยาลัยอยู่เสมอ
.
กิจกรรมประจำวันหนึ่งเดียวที่ทำให้เราอยากทำคือการวิ่ง เราไม่ได้วิ่งเก่งขนาดนั้น ไม่ได้อืดขนาดนั้นหรอก เเต่ดีใจที่ได้ใช้พลัง ปลดปล่อยความเครียดไปพร้อมกับการออกเเรงก้าวขา
.
เราเริ่มอ่านหนังสือเรื่อง ขุมทรัพย์ที่ปลายฟ้า อ่านไปได้ครึ่งหนึ่งเเล้วละ เพื่อนบอกว่าสนุกเเต่เรายังไม่เจอ
.
พรุ่งนี้พบหมอเเล้วละ ว่าจะบอกหมอขอลดความเเรงยา เราไม่รู้สึกถึงควาเศร้าเลย ไม่รู้สึกอะไรเลย
เเต่ความคิดถึงเธอไม่ลดลงเลยนะ ไม่คลายตัวเเม้เเต่นิดเดียว เราเห็นว่าเธอบ่นว่าปวดหัว ไม่สบายบ้าง หวังว่าตรงนั้นจะมีคนดูเเลนะ คนที่ทำหน้าที่ได้ดีกว่า คนที่ไม่ป่วยจิตเเบบเรา... เราทำได้เเค่ส่งข้อความไปหา เราใจไม่ดีเลยเธอ ไม่อยากเห็นเธอป่วย อยากเห็นเธอมีความสุขเเม้เราจะไม่อยู่ตรงนั้น หวังว่าสักวันเราจะไปอยู่ตรงนั้นนะ
หวังว่าตอนนี้เธอคงสบายดี นอนหลับฝันดีนะ
ไว้พรุ่งนี้มาลุยมันไปด้วยกัน 
อาทิตย์บ้าๆที่ต้องตื่นเช้าเข้าเรียน เลิกเรียนเเล้วนอนให้ตื่นทันเวลาเรียน :)
SHARE
Writer
ChaLermm
คนอยากเขียน
เรื่องสั้น ข้อคิด ความคิด หนังสือ การเดินทาง เเละเหตุการณ์ที่พบเจอ.

Comments