ไม่ชิน กับ ท้องฟ้า

เอื้อมมือให้สุดแขนยังไง ก็เอื้อมไม่ถึง ท้องฟ้า
 
ฉันชอบเงยหน้ามองดูท้องฟ้า

ไม่ใช่ว่าฉันชอบท้องฟ้า

ไม่ใช่ว่าท้องฟ้านั้นสวย

แต่ที่ฉันชอบมอง ฉันก็แค่กำลังทำตัวให้ชิน

ชินกับการมองอะไรที่สูงๆ

อย่างเช่น.. ท้องฟ้า

ที่ยิ่งมอง ก็ยิ่งสูง

เอื้อมมือยังไง ก็คงไม่ถึง

ไม่สิ.. ไม่ใช่ไม่ถึง แต่มันไม่มีวันจะถึงเลยต่างหาก

ทำไม? ท้องฟ้า สูงจังนะ

สูงจนฉันได้แค่เงยหน้ามองดูอยู่ตรงพื้นดินตรงนี้

ทั้งสูง ทั้งกว้าง

กว้างซะจน ฉันอยากจะรู้ ว่ามันจะกว้างไปถึงไหน

บนนั้น จะมีใครอยู่หรือเปล่านะ?

บนท้องฟ้านั้น จะมีใคร ก้มลงมามองพื้นดิน ตรงที่ฉันยืนอยู่หรือเปล่า

หรือจะมีใคร อยากจะลงมายืนอยู่ตรงพื้นดินตรงนี้แทนที่ฉัน

สลับให้ฉันได้ลองขึ้นไปสัมผัส

หรือไม่ต้องสลับ แค่ลองให้ฉันได้ขึ้นไปสักครั้งก็พอ

ท้องฟ้า เธอสูงจังเลย

จะทำยังไง

ฉันถึงเอื้อมมือไปถึงเธอได้

จะทำยังไง

ให้ฉันได้ชิน

และเลิกความคิด

ที่จะเอื้อมมือขึ้นไปหาเธอ ท้องฟ้า

ท้องฟ้า

ฉันมองดูเธอกี่ครั้ง

ฉันก็ยังไม่ชิน สักที..
 
SHARE

Comments