เพื่อนที่ไม่รู้จัก
              28 พฤศจิกายน 2560
สายลมอ่อนไหวของช่วงฤดูหนาว พัดเฉียดผิวกายชวนให้สั่นสะท้าน แต่ภายในหัวใจของหญิงสาวกลับรู้สึกอบอุ่นทุกครั้ง เมื่อย้อนนึกถึงความทรงจำในวัยเด็กของเธอ…
ฤดูหนาวปี 2551 ขณะที่ฉันกำลังเรียนอยู่ในห้องเรียนหลังเก่าๆ ผนังฉาบด้วยแผ่นไม้ที่เริ่มผุพัง ลมหนาวที่แทรกเข้ามาผ่านช่องโหว่ของแผ่นไม้ ชวนให้ร่างกายหนาวสั่นจนฟันต้องกระทบกันดังกึกๆ ช่วงเวลาอันแสนทรมานผ่านไปอย่างช้าๆ ช้ามากจนฉันคิดว่าเวลาต้องหยุดเดินไปแล้วแน่ๆ แต่แล้วก็มีผู้ชายตัวกลมๆ ท่าทางใจดี ใส่แว่นตาหนาเตอะเดินเข้าห้องมา คุณครูใหญ่นั่นเอง คุณครูใหญ่ขออนุญาตครูนิดที่กำลังสอนวิชาภาษาไทยอยู่เพื่อมาหาเรา ครูใหญ่บอกว่ามีเรื่องจะต้องแจ้งให้กับพวกเรา กล่องสีแดงๆ ที่อยู่ในมือ กับรอยยิ้มของคุณครูทำเอาฉันและเพื่อนๆ ต่างตื่นเต้นกันใหญ่ว่าคุณครูจะมีเรื่องอะไรมาแจ้ง กล่องที่คุณครูใหญ่ถือมานั้นเป็นกล่องใส่ซองจดหมายนั่นเอง คุณครูใหญ่บอกว่านี่เป็นโครงการของโรงเรียนที่จะให้นักเรียนจากต่างถิ่นได้มารู้จักกันผ่านจดหมาย
พอนึกมาถึงตอนนี้ดวงตาของหญิงสาวเริ่มมีหยดน้ำใสๆ เอ่อล้นขอบทั้งที่กำลังยิ้ม จดหมายที่หญิงสาวสุ่มได้ในตอนนั้นเป็นของเด็กชายคนหนึ่ง ซึ่งเจ้าของไม่ได้บอกชื่อ สำหรับหญิงสาวในตอนนั้นเด็กชายผู้เป็นเจ้าของจดหมายที่เธอได้รับเป็นเหมือนเจ้าชายจากดวงดาวที่มามอบแสงสว่างให้กับเธอ ภายใต้ตัวหนังสือที่เขาเขียนมานั้น เต็มไปด้วยความสุข ความมีชีวิตชีวา เธอรู้สึกสุขใจทุกครั้งที่ได้อ่านมัน เด็กทั้งสองเขียนจดหมายส่งหากันเรื่อยๆ จนความผูกพัน ความสนิทสนม แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจดวงน้อยๆ ของพวกเขาที่เต้นไปอย่างช้าๆ แต่เต็มไปด้วยความหมาย เด็กทั้งสองแม้ไม่เคยเห็นหน้า ไม่รู้จักชื่อกัน แต่พวกเขากลับเข้าใจถึงความรู้สึกที่อีกฝ่ายสื่อมาได้อย่างลึกซึ้งภายในเวลาอันรวดเร็ว แต่พอเข้าเดือนที่สาม เด็กชายเงียบหายไป ไร้ซึ่งวี่แววของจดหมายจากเขา เด็กสาวรู้สึกน้อยใจปนกระวนกระวายอยู่ลึกๆ ที่เด็กชายไม่ยอมตอบกลับจดหมายของเธอสักที แต่แล้วในวันหนึ่งที่ฤดูหนาวกำลังจะหมดไป มีจดหมายฉบับหนึ่งส่งถึงเด็กหญิง เธอดีใจมากที่จดหมายเล่มนั้นเขียนมาจากที่เดียวกันกับเจ้าชายแห่งดวงดาวของเธอ เธอรีบแกะอ่าน แต่ก็ต้องผิดหวังที่ข้างในนั้นไม่ใช่จดหมายของเด็กชายผู้เป็นเพื่อน แต่เป็นของแม่เขา เธอเอะใจเล็กน้อย แต่ก็อ่านดู เด็กหญิงตาร้อนผ่าว น้ำตาไหลพราก สองตาของเธอพร่ามัวไปด้วยหยดน้ำที่เอ่อล้นออกมา หัวใจถูกบีบคั้นจากความจริงที่ได้รับรู้ โลกทั้งใบเหมือนกำลังจะหยุดหมุน เด็กหญิงหมดสติ เนื้อความในจดหมายนั้น โหดร้ายเกินกว่าที่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ จะรับได้… แม่ของเด็กชายส่งจดหมายนี้มาเพื่อขอบคุณเด็กหญิง ที่คอยอยู่เป็นเพื่อนของลูกชายของเธอ ตลอดระยะเวลาที่เขานอนพักรักษาตัวอยู่โรงพยาบาล ลูกชายของเธอป่วยเป็นโรคหัวใจล้มเหลวมาตั้งแต่เกิด หมอบอกว่าไม่มีหนทางรักษาเขาได้เลย ที่ทำได้มีเพียงวิธีเดียวคือยื้อเวลาชีวิตของเขาให้ได้นานที่สุด จนสองสัปดาห์ที่ผ่านมาอาการของเด็กชายทรุดหนักมาก หัวใจของเขาหยุดเต้นฉับพลัน หมอไม่อาจจะช่วยไว้ได้ทัน เด็กชายได้จากโลกนี้ไปพร้อมกับจดหมายที่กำแน่นอยู่ในมือ จดหมายฉบับสุดท้ายที่เขากับเด็กหญิงส่งให้กันนั่นเอง เด็กหญิงเสียใจมาก ช่วงนั้นเธอตรอมใจอยู่หลายวันจนล้มป่วย เธอยังคงอ่านจดหมายของเด็กชายอยู่ทุกวัน แม้ตอนนี้เวลาจะผ่านไปนานมากแล้ว แต่ความทรงจำที่มีต่อเจ้าชายดวงดาวของเธอก็ไม่เคยจางหายไป ตอนนี้เธอก็ยังคงถือจดหมายไว้ในมือ…
SHARE
Writer
Gger
writer
I love book

Comments