🌻






01
ถ้าเปรียบแล้ว
เธอคงเป็นดวงอาทิตย์ที่สดใส,เปล่งประกาย
ส่วนฉันคงเป็นแค่ดอกทานตะวันธรรมดาๆที่มองเพียงแค่เธอ




02
ฉันเอง,
ฉันที่แอบมองเธออยู่ห่างๆ
ฉันเอง,
ฉันที่คิดว่าจะสามารถคว้าเธอไว้ได้
ฉันเอง,
ฉันที่โดนเมฆบดบัง จนไม่สามารถมองเธอได้อีก
ฉันที่โดนเธอปล่อยให้ต้องทนกับความหนาวในเวลากลางคืน

ฉันที่หลงคิดไปว่าแสงแดดที่เธอให้ มันจะทำให้ฉันมีชีวิตต่อไปได้..

ฉันที่ลืมไป,
ลืมไปว่าแสงที่เธอมอบให้
มันกลับกำลังฆ่าฉันทั้งเป็น




03
เธอผู้ที่ให้ชีวิต,ให้ความสดใสและความหวังแก่ฉัน
เธอผู้ที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าชีวิตนี้ฉันโชคดีเหลือเกิน




04
ในขณะที่เธอให้ความหวัง
ในอีกมุมนึง เธอกลับกำลังทำให้ฉันเหี่ยวเฉาและตายในที่สุด
น่าแปลก,
น่าแปลกที่ฉันรู้ทั้งรู้ว่ามันจะต้องจบลง
แต่ฉันกลับทน
ทนอยู่ในแสงสว่างที่ฉันหลอกตัวเองมาตลอด

ฉันหลอกตัวเอง
ฉันหลอกว่าฉันทนมันได้ ขอแค่มีเธอ
ใช่.. 



ขอแค่แสงแดดจากเธอ ทานตะวันอย่างฉันก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว




แต่ฉันคิดผิดไป





05
ในขณะที่ฉันกระหายและต้องการแสงแดดจากเธอ
ฉันกลับเกลียดเมฆฝนที่บดบังเธอ
ฉันเกลียด เกลียดเหลือเกิน

ฉันไล่เมฆฝนพวกนั้นให้ห่างออกไป
เมฆฝนร้องไห้ออกมาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะค่อยๆเคลื่อนตัวออกไป
ออกไปเรื่อยๆ.. ห่างออกไปเรื่อยๆ..

ออกไปไกลแสนไกล ไกลจนมีแค่เธอบนท้องฟ้า




06
ฉันกำลังมีความสุขกับแสงสว่างที่มีอยู่
แต่รากของฉันกลับกำลังรู้สึกแห้งผาก
ฉันบอกกับตัวเองว่าไม่เป็นไร
ไม่เป็นไร..เดี๋ยวเมฆฝนก็กลับมา

และเมื่อเมฆฝนกลับมา ฉันจะกลับมาแข็งแรงและเต็มเปี่ยมไปด้วยน้ำอีกครั้ง

แต่น่าเสียดายที่เมฆฝนไม่กลับมาแล้ว
ใช่ ฉันเอง ฉันเองที่ไล่เมฆฝนออกไป
สมควรแล้วหล่ะ ที่เมฆฝนจะไป




07
ไม่คิดเลย ว่าจะใจร้ายขนาดนี้
ฉันเอง..
ทำไมฉันถึงใจร้ายอย่างนี้นะ

แต่ถึงฉันจะใจร้ายยังไง
เธอก็ยังคงใจดีเหมือนเดิม
เธอยังใจดีเหมือนเดิมเลยนะ,เมฆฝน

“น้ำตาของเธอ ทำให้ฉันมีชีวิตต่อ”

แต่ฉันกลับไล่เธอ ฉันไล่เธอออกไป ทั้งๆที่นานๆทีที่เราจะได้พบกัน

ฉันเห็นแสงแดดที่ฉันพบอยู่ทุกวัน ดีกว่าสายฝนที่นานๆเราจะพบกันทีของเธอ







เธอดึงดันที่จะอยู่ ส่วนฉันดึงดันที่จะให้เธอไป
และสุดท้ายแล้วเธอก็ไปจากฉันจริงๆ







ฉันกำลังจะตายไปพร้อมกับความเสียใจของเธอ







08
สุดท้ายแล้ว ฉันกำลังเหี่ยวเฉา

ในขณะที่แสงแดดยังคงสว่างจ้าและร้อนแรงเหมือนเดิม
ก้านและใบของฉันก็กำลังค่อยๆเปลี่ยนสี และค่อยๆแห้งลง
ส่วนเมฆฝนก็จากไป จากไปแบบไม่กลับมาอีกแล้ว




09
นี่คงหมดฤดูฝนแล้วสินะ..
เมฆฝน,ตอนนี้เธอจะเป็นยังไงบ้างนะ
ให้เดา ฉันว่าเธอคงมีความสุขดี
ส่วนฉัน,ฉันกำลังจะต้องไปแล้ว ฉันคงต้องจากโลกนี้ไปแล้วจริงๆ

ไว้พบกันใหม่ในวันที่ฝนตกนะ เมฆฝน
ไว้พบกันใหม่เหมือนกันนะ ดวงอาทิตย์
;)




10
ขอบคุณ
ขอบคุณแสงแดด
ขอบคุณเมฆฝน
ขอบคุณที่ทำให้ชีวิตของฉันมีคุณค่า
ขอบคุณที่สอนอะไรฉันหลายๆอย่าง
ถ้าขาดเธอทั้งสอง ฉันก็คงอยู่ไม่ได้
เธอทั้งคู่จะเป็นบทเรียนสำคัญของฉัน ตลอดไป




แด่
ดวงอาทิตย์ที่ฉันรัก
และ เมฆฝนที่รักฉัน










:)

SHARE
Writer
Tiredtotry
슬픈 사람들
คนธรรมดาๆคนนึงที่ชอบพิมพ์มากกว่าพูด ชอบเพลงเศร้ามากกว่าเพลงรัก ชอบกลางคืนมากกว่ากลางวัน

Comments