Come back..

ผมตัดสินใจพาตัวเองหนีออกไปจากโลกแห่งความจริง

ผมพาตัวเองไปพักผ่อน
พาตัวเองไปทิ้งให้ไกลจากที่ที่ผมอยู่
ที่ที่มีเพียงผมคนเดียว..

ผมพยายามไม่นึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา
พยายามไม่นึกความเจ็บปวดที่ผมต้องเจอ
พยายามไม่คิดอะไรเลย

ผมทำได้นะ :)

อาจเป็นเพราะ..
ผมไม่ต้องเห็นอะไรที่ผมไม่อยากเห็น
ไม่ต้องได้ยินอะไรที่ผมไม่อยากได้ยิน
ไม่ต้องรับรู้อะไรที่ผมไม่อยากรับรู้

ผมสบายใจขึ้นนะ

เป็นสุดสัปดาห์ที่วิเศษจริงๆ
ที่นั่นมีเพียงผม..เสียงเพลง 
กาแฟอันหอมกรุ่นและหนังสือเล่มโปรด

พระจันทร์ที่นี่สวยมากเลยนะ
แม้จะมีเมฆฝนมาบดบังบ้างก็เถอะ

จริงๆแล้วผมว่าพระจันทร์มันก็เหมือนๆกันทุกนั่นแหล่ะ
ความรู้สึกของเราต่างหากที่ทำให้เรามองว่ามันต่างกัน

วันไหนที่คุณมีความสุข คุณก็จะมองว่ามันสวย
วันไหนที่คุณเศร้า คุณก็จะรู้สึกเหงาทันทีที่มอง..


แน่นอนว่าผมไม่ได้บอกใครว่าจะไปที่ไหน
ไม่ได้บอกใครแม้กระทั่งครอบครัว
หรือแม้แต่เพื่อนสนิทคนพิเศษของผม ผมก็ไม่ได้บอก
ผมแค่หายไปจากพวกเขาเฉยๆ..



หมดเวลาแล้ว..

ผมต้องกลับมาโลกแห่งความเป็นจริง
โลกที่หม่นหมอง
โลกที่มีแต่ปัญหาและความน่าเบื่อ

ผมเปิดโทรศัพท์มือถือหลังจากที่ปิดมันไว้ถึงสามวัน

ข้อความจากเพื่อนสนิทแสดงขึ้นที่หน้าจอเป็นชุด..
' อยูไหน? โทรไม่ติด? ไปหาห้องก็ไม่อยู่ มึงหายไปไหน? และอีกบลาๆๆ '
ผมเลื่อนอ่านผ่านๆแล้วยิ้มออกมา

และอีกสามข้อความแม่
' Missed call '
' Missed call '
' Missed call '

ผมตอบกลับข้อความของเพื่อนสนิท
และโทรกลับหาแม่
คุยกับแม่ไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำมั๊ง.. 5555
ก็ผมไม่รู้จะคุยอะไรนี่ ปกติก็ไม่ค่อยพูดอยู่แล้ว..

เปิด facebook ดูความเป็นไปของเพื่อนสักหน่อย
เลื่อนผ่านไปเรื่อยๆ

ก็พบกับภาพของครอบครัวผมเอง..
เป็นรูปที่ทุกคนยิ้มกว้างจริงๆ
รูปที่น้าสาวเป็นคนโพสพร้อมกับเช็กอินสถานที่ที่หนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่
และข้อความเหนือรูปภาพว่า
' ครอบครัวสุขสันต์ Family day<3 นานๆทีจะได้มาเที่ยวกันครบทุกคน '

อา.. ครบทุกคนแล้วสินะ
ครบจริงๆใช่มั๊ยนะ?

ความรู้สึกเศร้าหมองเริ่มเข้าปกคลุมหัวใจอีกครั้ง
ความรู้สึกที่เหมือนเป็นส่วนเกินกำลังทำให้ผมเจ็บปวด
เจ็บจนทำให้ผมอยากร้องไห้..

' จะครบได้ยังไงกัน ก็ในเมื่อรูปนั้นไม่มีผม.. '
ความรู้สึกแย่ๆเริ่มกัดกินใจผมหนักขึ้นเรื่อยๆ

ผมต้องรู้สึกยังไงวะ?

ทุกคนก็อยู่ได้ สบายดี มีความสุข โดยที่ตรงนั้นไม่จำเป็นต้องมีผม..
หรือบางทีถ้าผมหายไปจริงๆ พวกเขาคงมีความสุขมากกว่านี้ก็ได้

ผมไม่รู้ว่าผมขี้น้อยใจขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
อาจจะเป็นเพราะผมป่วยก็ได้
แต่ผมรู้สึกแย่จริงๆนะ

ความรู้สึกผมมันคงเหมือนแก้วที่ร้าวเต็มทีแล้วแหล่ะ
พร้อมจะแตกได้ทุกเมื่อเพียงมีอะไรมากระทบเบาๆ..

ทำไมชีวิตผมถึงเจอแต่อะไรแบบนี้นะ?
พระเจ้ากำลังเล่นตลกอะไรกับชีวิตผมอยู่กันแน่

ผมแค่อยากมีความสุข..
ผมขอมากไปเหรอ?


โลกความจริงนี่มันโหดร้ายจริงๆ..
กลับมาได้ไม่ทันไรก็เหนื่อยแล้ว

หรือจริงๆแล้วผมควรจะหายไปจริงๆสักทีนะ?

ไม่ได้สิ
ผมสัญญากับแม่และเพื่อนคนพิเศษของผมไว้แล้ว
อย่างน้อยก็ยังมีเขาอยู่ข้างๆผม

' อดทนนะตัวกู สู้อีกหน่อย เดี๋ยวก็หาย ' 
' โลกที่สดใสกำลังรอมึงอยู่นะ ฮึบ! '



แงงง แอบตกใจตอนเห็น Noti..
" your story... has been picked as Staff picks. " เหมือนกันนะ
แต่ตกใจตอนเห็น recommended กับ followers มากกว่า 55555
ไหนจะ inbox กับ comment อีกกก..

ขอบคุณทุกคนมากนะครับ 
ผมกำลังสู้อยู่นะ คุณก็ต้องสู้ด้วยนะ
สู้ไปด้วยกันนะ :)

SHARE

Comments

onieeeeeeeee
3 months ago
แง้ คนเก่ง
Reply
QueenOpiumFlower_P
3 months ago
Just do it!!! Do what ever you think of the best of times for you, Respect for your self on one can judge anyone's, I did when I want too but when I back from holiday I will work with a great deal for my life too🤝
Reply
loserwannabe
3 months ago
กลับไปอยู่ในโลกที่มีแค่ตัวเอง ก็มีความสุขดีค่ะ
Reply
lukmaedao
3 months ago
สู้ๆนะคะ :-)
Reply
whiteroom
3 months ago
ตอนเจอเรื่องที่ผิดหวัง รีบมองหาข้อดีของมันก่อน แล้วเราจะไม่รู้สึกเป็นทุกข์กับมัน ลองดูนะคะ :)
Reply