ยาคู้ปีโป้
01-ยาคู้ปีโป้

ฉันเคยเป็นเด็กน้อยคนนั้นรึเปล่า?
แล้วฉันเป็นเด็กน้อยแบบนั้นบ่อยรึเปล่านะ?



วันนี้ระหว่างทางกลับบ้านฉันเดินไปที่ร้านน้ำร้านประจำของฉันร้านนึง
ก่อนจะสั่งฉันเห็นเด็กน้อยคนนึง หน้าตาน่ารัก เดาว่าคงเป็นลูกของเจ้าของร้านแน่ๆ

มือของเด็กคนนั้นเต็มไปด้วยแผลตรงนิ้วโป้งและฝ่ามือ คุณป้าเจ้าของร้านหยิบมือของเด็กคนนั้นที่เต็มไปด้วยแผลขึ้นมาอย่างเบามือ แล้วค่อยๆทายาลงไปพร้อมกับสีหน้าท่าทางที่เป็นห่วงเด็กคนนั้นมากๆ


ก็แน่หล่ะสิ ยังไงแม่ก็ต้องเป็นห่วงลูกอยู่แล้วหล่ะ


หลังจากทายาให้เด็กคนนั้นเสร็จ คุณป้าก็หันมาถามฉันด้วยน้ำเสียงที่สดใสว่า “เอาอะไรดีจ๊ะ?” 
ฉันตอบไปด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยๆว่า
ยาคู้ ปีโป้ค่ะ
คุณป้ายิ้มตอบ และเริ่มทำยาคู้ปีโป้ของฉัน

พอคุณป้าเริ่มตักน้ำแข็ง เด็กคนนั้นก็เริ่มงอแงใส่คุณป้า พร้อมกับทำหน้าเหมือนพร้อมจะร้องไห้ตลอดเวลา “แม่ เกาไม่ได้จริงอะหนูคัน” “ไม่ได้” “มันคันนี่นา” “ไม่ได้ เกาแล้วจะยิ่งเป็นมากกว่าเดิมนะ” คุณป้าดุ พลางมองไปหาเด็กน้อยที่เริ่มร้องไห้ “ก็มันคันอะ” “ไม่ได้ อย่าแกะนะ” ระหว่างที่ค่อยๆเทน้ำแข็งลงเครื่องปั่น คุณป้าก็ถามเด็กน้อยด้วยความเป็นห่วง “จะกินน้ำอะไรมั้ย”
“ไม่เอา” “ผลไม้ปั่นมั้ย?” “ไม่อยากกิน” “น้ำอะ? น้ำมั้ย?” “โอ้ะ กินจนเบื่อละ” “น้ำมะนาวไง เอามั้ย? หนูชอบหนิ” “โอ้ย! ไม่เอา เบื่อ!!” “จะเบื่อได้ไง...ไม่เห็นจะค่อยได้กินเลย”

หลังจากคุณป้าร้านน้ำพูดจบ เด็กน้อยที่งอแงจะร้องไห้ กลายเป็นเด็กน้อยที่ฉุนเฉียว ที่ปิดประตูดัง ปึง!!! ใส่คุณป้า คุณป้ายิ้มเจื่อนๆมาทางฉัน ฉันเลยยิ้มตอบ อาจเป็นเพราะตอนนั้นฉันใส่หูฟัง เลยไม่ได้ยินอะไรชัดเจน ฉันเลยได้ยินบ้างไม่ได้ยินบ้าง แต่ฉันสัมผัสได้ถึงอารมณ์ไม่พอใจ และความหงุดหงิดของเด็กน้อยในตอนนั้น


แม้แต่เด็กน้อยที่ดูน่ารัก ไร้เดียงสา กลายเป็นเด็กที่ขี้โมโห ฉุนเฉียวได้ขนาดนี้เลยหรอ?


บางทีฉันว่าเราทุกคนก็คงรู้คำตอบนี้อยู่ในใจเหมือนกันกับฉัน
เราต่างมีช่วงเวลาที่เหมือนกับเด็กน้อย ช่วงเวลาที่ฉุนเฉียว โมโห หงุดหงิด เมื่อไม่ได้อย่างที่ใจหวังไว้ เมื่อไม่พอใจในตอนที่ถูกห้ามปราม

ฉันเคยเป็นเด็กน้อยคนนั้นรึเปล่า?
แล้วฉันเป็นเด็กน้อยแบบนั้นบ่อยรึเปล่านะ?

ฉันหยิบยาคู้ปีโป้ขึ้นมา พร้อมกับจ่ายเงินแล้วขอบคุณคุณป้าเจ้าของร้าน คุณป้าก็ขอบคุณฉันตอบ พร้อมกับส่งยิ้มที่อบอุ่นให้กับฉัน

ยาคู้ปีโป้ที่เย็นเฉียบ ให้ความสดชื่นและผ่อนคลายให้กับฉัน ยาคู้ปีโป้ที่ฉันชอบยาคู้ปีโป้ที่ทำให้วันน่าเบื่อของฉัน หวาน และสดชื่นกว่าตอนเช้า

ฉันดูดความเป็นห่วงของคุณป้าเจ้าของร้าน ที่มีต่อเด็กน้อยในยาคู้ปีโป้พร้อมกับกลืนมันลงไป

ความเป็นห่วงที่กระเด็นลงมาในเครื่องปั่นที่เต็มไปด้วยยาคู้และปีโป้ มันทำให้ฉันสดชื่น


ขอบคุณ
ขอบคุณ คุณป้าที่ทำยาคู้ปีโป้ธรรมดาๆกลายเป็นยาคู้ที่อร่อยจนทำให้ลืมเรื่องราวน่าเบื่อในตอนเช้า

ขอบคุณ เด็กน้อยที่ทำให้ฉันฉุกคิดได้ว่าเราทุกคนก็ต่างเคยมีมุมเด็กน้อยกันทั้งนั้น ถึงฉันจะไม่ได้โตกว่าเด็กน้อยคนนั้นมากมาย แต่มันก็ทำให้ฉันฉุกคิดได้อยู่ดีว่าเราต่างเคยเป็นเด็กน้อยที่ขี้โมโห ไม่พอใจ ที่พ่อแม่ห้ามปรามเพราะเป็นห่วง



แต่สุดท้ายแล้ว สิ่งที่เราพอใจและทำให้เรามีความสุข สิ่งที่ล้ำค่าที่สุดมากกว่าอะไรในโลกก็คือ ความรัก,ความห่วงใยที่พ่อแม่มีให้เราไม่ใช่หรอ?



มันอาจจะดูเป็นเรื่องที่ยาก ที่จะพยายามควบคุมอารมณ์ให้ไม่หงุดหงิด เวลาไม่ได้ดั่งใจ

แต่ฉันทำได้อยู่แล้ว

แค่พยายามอีกนิด

เธอก็เหมือนกัน

มาเป็นเด็กน้อยที่โตเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้กันเถอะ
:)


SHARE
Writer
Tiredtotry
슬픈 사람들
คนธรรมดาๆคนนึงที่ชอบพิมพ์มากกว่าพูด ชอบเพลงเศร้ามากกว่าเพลงรัก ชอบกลางคืนมากกว่ากลางวัน

Comments