วันที่ 3 : ก่อนที่ความรู้สึกจะหายไป
วันพุธที่ 29 สิงหาคม 2561
.
สะดุดตื่นขึ้นมากลางดึก เหลือบมองนาฬิกาข้อมือ เวลา 2.49 ทั้งๆที่พึ่งจะเข้านอนไปตอนเที่ยงคืนกว่าๆเท่านั้น พยายามกลิ้งตัวนอน ลุกเข้าห้องน้ำ เลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ก็เเล้ว
 ความง่วงไม่ได้เรียกหาอะไรเลย ได้เเต่เพียงข่มใจให้นอนหลับเท่านั้น 
เพราะในช่วงวเช้ามีเรียนเเล็บเช้า อาจารย์เช็คชื่อเวลา 8.30
.
 ไม่ตื่น...ไม่ได้
.

สายตาเพื่อนร่วมคณะบางคนมองว่าผมเป็นตัวประหลาด
 เห้ย...ทำไมเป็นโรคนี้ว่ะ.... เกิดอะไรขึ้น...
ทั้งๆที่ผมไม่ใช่ตัวประหลาดสักหน่อย ยังเป็นคนเหมือนๆกับทุกคนนั้นเเหละ เเต่เพียงอารมณ์ไม่คงที่ มีอารมณ์น้อยใจมากกว่า ย้ำคิดย้ำทำ ผมต้องคิดตลอดว่าถ้าทำเเบบนี้ไป...เพื่อนจะรู้สึกยังไงกันนะ เเละชอบนิ่งเงียบ
.
นอกจากนี้เเล้วตลอดทั้งวันต้องทำรายงานโปรเจคจบเพื่อนำเสนออาจารย์ที่ปรึกษา ผมกับเพื่อนร่วมทีมก็ได้มานั่งทำพร้อมกัน เเต่จิตใจจดจ่อของผมมันไมไ่ด้อยู่ที่งาน ไม่ได้อยู่ที่จอคอม มันกลับ ล่องลอยไปกับเพลงที่ฟังใส่หู พ่นกลบเสียงจอเเจที่ดังออกมาจากบริเวณทางเดินในห้องโถงภาค
.
อยากให้โลกนี้มีเเค่ตัวเรากับบทเพลง ปล่อยทุกอย่างไปกับเพลง...
...


ผมคิดถึงคุณอีกเเล้ว เเต่คราวนี้ผมไม่เศร้าเเล้ว ไม่มีเเม้เเต่น้ำตา เเล้วก็เริ่มไม่รู้เเล้วว่าความรู้ศึกเศร้าเป็นเเบบไหน ผมพยายามคิดถึงคุณ ความรู้สึกที่มีต่อคุณ ความรู้สึกเศร้าที่ถาโถมออกมา มันทำไม่ได้ ร่างกายไม่ยอมรับความเศร้า เป็นเพราะยา... ยาทำให้ผมเศร้าอีกไม่ได้ ผมพยายามเเล้ว ร่างกายต่อต้าน มันมึน มันปวดขมับ มันปฏิเสธความเศร้า ปฏิเสธไม่ให้ร่างกายยอมรับความเศร้า ไม่ยอมให้มันมากัดกินร่างกาย
.
เเต่ผมไม่ชอบเเบบนี้เลยคุณ... มันทำให้ผมชินชา ไม่มีความรู้สึก ทั้งๆที่ผมมีรู้สึกต่อคุณมากมายเหลือเกิน เเต่ผมเเสดงออกไม่ได้ ได้เเต่เอารอยยิ้มปิดบังใบหน้า ซ่อนเร้นความรู้สึกเอาไว้ ให้ห่างไกล ห่างไกลจากทุกคน ห่างจากร่างกายที่ปฏิเสธทุกสิ่งอย่าง
.
มันฟังดูเวอร์ ฟังดูเพ้อฝัน มึงควรไปโรงพยาบาล ไปรักษาจิตของมึงให้ดีขึ้น --คนอ่านหลายๆคนคงจะคิดเเบบนี้
.
เเต่มันห้ามได้ตั้งเเต่เมื่อไรกัน กับความรู้สึกของเรา หรือผมควรปฏิเสธยาดี ยอมให้ความเศร้ากัดกินจิตใจต่อไป หรือผมควรจะเร่งรีบหายดี อย่างน้อยก็มีโอกาส อย่างน้อยไปเปลี่ยนเเปลง รักตัวเอง--- เหมือนที่คุณเคยบอกกับผม ให้รักตัวเองมากๆ

วันนี้ผมได้ลองออกกำลังกายเเล้วนะไปพร้อมกับเพื่อนกลุ่มอาสา เริ่มต้นได้ไม่เลวเลย สามรอบสนาม ระยะทางรวมๆเกือบๆ 2 กม. ผมเคยวิ่งในสวนธนฯ ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ผมวิ่งได้เเค่ขึ้นรอบมันก็เหนื่อยหอบละ... 
ตอนนี้ผมคิดถึงคุณอีกเเล้ว ผมพยายามเปลี่ยนเเปลงตัวเอง ทำตัวเองให้ดีขึ้น ไม่รู้จะมีหวังไหมนะ...เเต่ก็คิดว่าอย่างน้อยก็ดีกว่าไม่ได้ลองอะไรเลย
.
รักตัวเองให้มากๆ
คิดถึงเสมอ

SHARE
Writer
ChaLermm
คนอยากเขียน
เรื่องสั้น ข้อคิด ความคิด หนังสือ การเดินทาง เเละเหตุการณ์ที่พบเจอ.

Comments