คุณ, คนที่เคยเป็นทุกอย่าง
จำได้ว่าเมื่อ 4 ปีที่แล้ว ในช่วงวันแถวๆ นี้ 
เราคงกำลังแตกสลายอยู่ในสักมุมหนึ่ง


เราจำความรู้สึกสุดท้ายได้
มันเจ็บ ปวด ร้าว 
เรียกได้ว่าเป็นความเจ็บแบบที่ร่างกายไม่มีบาดแผล
แต่หัวใจกลับเหวอะหวะจนไม่อยากมอง


เราจำความรู้สึกตอนที่เคว้งคว้างได้
มันเหมือนทั้งโลกมีเพียงแค่เรา
ต่อให้กรีดร้องเท่าไร 
พยายามร้องเรียกแค่ไหน
ก็ไม่มีใครเห็น
และคุณก็ไม่กลับมา


เราจำความรู้สึกตอนที่เหมือนหัวใจหายไปได้
หัวใจที่เคยอยู่กับคุณมาตลอดเกือบ 7 ปี
อยู่ดีๆ วันหนึ่งมันก็หายไป
เรารู้สึกโหวงอยู่ในอก
มันเหมือนหัวใจหายไปจริงๆ
ทั้งที่ไม่ได้หายไปไหน


“ไม่แปลก เธออยู่กับเขามานานขนาดนี้ ไม่เป็นไรนะ สักวันหัวใจเธอจะกลับมาอยู่กับเธอเอง”


เพื่อนบอกเราแบบนี้
เราเฝ้ารอเป็นวัน เป็นเดือน เป็นปี
รอวันที่หัวใจกลับมาอยู่กับเราเหมือนเดิม


ระหว่างทางรอหัวใจกลับคืนมา
เราพบเจอคนมากมาย
มีคนพยายามเข้ามาทำลายกำแพง
แต่ถึงแม้จะทำลายอีกสักเท่าไร
ก็ไม่สามารถทำลายกำแพงล่องหนได้


เราปิดตัวเอง
เรากำลังตามหาหัวใจ
ได้โปรด อย่าเข้ามาอีกเลย


และสุดท้ายความพยายามก็สิ้นสุดลง
ใครคนนั้นยอมแพ้ไป หรืออาจจะเป็นเราที่ถีบเขาออกไป
เรากลัวความสัมพันธ์
เรากลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง


เวลาผันผ่าน
เราเริ่มรู้สึกได้ว่าหัวใจค่อยๆ กลับมา
อาจจะมีเศษเสี้ยวบางส่วนที่ยังหายไปอยู่
แต่มันดีกว่าตอนนั้นมาก
เราเริ่มชอบการอยู่คนเดียว
เราชอบอิสระที่ไม่ต้องคิดถึงใคร
เราชอบความสบายใจที่เราเป็นคนคุมมันได้


และเราเริ่มจำเรื่องคุณไม่ได้แล้ว
แต่เรายังคงนึกถึงคุณอยู่
ยังเข้าเฟซไปแอบดูคุณกับคนปัจจุบันของคุณอยู่
เรายังคงเสียดใจนิดๆ เวลามีใครพูดถึงคุณอยู่
เรายังคงร้องไห้ให้กับคุณอยู่ในบางคืน
เรายังคงน้ำตาไหลเมื่อได้กลับไปอ่าน Between ก่อนที่มันจะถูกลบไป


เรายังคงส่งข้อความสุขสันต์วันเกิดให้คุณทุกปี
แม้ว่าเราจะรู้ว่าคุณบล๊อกไลน์เราไปแล้ว


จนตอนนี้ปีที่ 4 แล้วที่เราไม่ได้เจอกัน
กลับกลายเป็นว่าเราจำไม่ได้แล้วจริงๆ
เราจำตัวตนของเราตอนอยู่กับคุณไม่ได้
เราจำเรื่องราวที่เคยทำร่วมกันไม่ได้
เราจำวันที่เราเลิกกัับคุณไม่ได้
ภาพความทรงจำเลือนราง จำได้แค่บางส่วน


แต่เราไม่เสียดใจเวลาพูดถึงคุณอีกแล้ว
เราไม่ร้องไห้ตอนเมาเพราะคิดถึงคุณอีกแล้ว
เราไม่สั่นไหวเมื่อเห็นรูปคุณอีกแล้ว


ถ้าให้เทียบกัน
เราคงลืมคุณไปแล้ว 90%


ส่วนอีก 10% ที่เหลือ
เราเชื่อว่าจะลืมไปได้เช่นกัน
ตามกาลเวลาที่ผ่านไป


นี่คุณ...เราจะไม่เขียนถึงคุณอีกแล้วนะ
ทั้งในนี้ และในทวิต
4 ปีสำหรับเรามันเพียงพอแล้ว
มากไปด้วยซ้ำ


ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง
ขอบคุณที่จากเราไป
ขอบคุณที่ทำให้เรารู้ว่ารักตัวเองมากขนาดไหน
ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่าความสบายใจจริงๆ คืออะไร
ขอบคุณสำหรับมิตรภาพดีๆ
ปฏิเสธไม่ได้ว่าคุณเป็นเพื่อนที่โคตรเจ๋งเลย
ถึงเราจะโกรธที่คุณทำให้เรากลายเป็นคนที่กลัวในความสัมพันธ์ก็ตาม



แต่นั่นล่ะ เราเชื่อว่าเราจะผ่านมันไปได้อีกครั้ง


นี่คุณ...เราเจอคนที่เราอยากอยู่กับเขาแล้วนะ
เราเจอคนที่เราอยากตื่นนอนมาเจอเขาทุกเช้าแล้วนะ
คุณเชื่อไหม ตลอดสี่ปีที่ผ่านมาไม่เคยมีใครที่เราอยากตื่นนอนแล้วเจอในทุกเช้าเหมือนคุณเลย
แต่เราเจอแล้วนะคุณ


เราไม่รู้ว่าเขาจะคิดเหมือนเราหรือเปล่า
เราไม่รู้ว่าเขาจะทนตัวเราที่ยังไม่สมบูรณ์ได้ขนาดไหน
แล้วเราก็ไม่รู้ว่าเราจะอดทนไม่ทำมันพังได้ไหม


แต่เราก็เจอแล้ว
คนที่เราเปิดให้เขาเข้ามาได้ง่ายๆ
คนที่เป็นความสบายใจของเรา
คนที่เราอยากจะเก็บเขาไว้อยู่ข้างๆ ตลอดไป


ตอนนี้เรากำลังพยายามกับตัวเองอยู่
เขาที่เคยแตกสลายมาก็คงไม่ต่างกัน
เราเห็นความพยายามของเขานะ
เราเห็นว่าเขาพยายามเปลี่ยนโดยที่เราไม่ได้ร้องขอ
เราเองก็จะพยายามเหมือนกัน


เราเองก็จะพยายามเลิกกลัวความสัมพันธ์เหมือนกัน



คุณ...เราหวังว่าคุณคงจะมีความสุข


หวังว่าวันหนึ่งเราจะกลับมาเป็นเพื่อนกันได้อีกนะ


ถึง คุณ 


จาก เรา







SHARE
Writer
everlastingsky
a spec of dust in the galaxy
ชอบมองท้องฟ้า ไม่ว่าจะเป็นสีฟ้า สีเทา หรือสีพาสเทล

Comments

novemberp
1 year ago
สักวันเราก็หวังว่าจะเป็นได้อย่างคุณนะคะ :)
Reply
everlastingsky
1 year ago
สู้ๆๆ นะคะ ต้องเป็นได้อยู่แล้ว
OnlyWeKnoww
1 year ago
คุณเก่งมากเลยนะคะ หวังว่าซักวันเราจะเจอคนๆนั้นบ้างนะ
Reply
everlastingsky
1 year ago
ทุกคนมีความเก่งกันทั้งนั้นค่ะ เมื่อวันหนึ่งที่เรารู้สึกว่ามันนานเกินไปแล้ว เสียเวลา เราจะทำได้เองค่ะ สู้ๆ นะ
เราเพิ่งออกมาสดๆร้อนๆเลย นี่ก็ไม่รู้ว่าต้องนานแค่ไหน อยากให้คุณเป็นกำลังใจให้เราด้วยนะ เพราะเราก็เป็นกำลังใจให้คุณเหมือนกัน
Reply
everlastingsky
1 year ago
เป็นกำลังใจให้นะคะคุณ ถ้าออกมาได้แล้วก็จะเดินต่อไปได้เรื่อยๆ ล่ะ เพราะฉะนั้นแล้วอย่าเพิ่งหมดหวังไปก่อนนะคะ :D