กอด..
เป็นวันที่ยุ่งเหยิงมากจริงๆ..
ยุ่งจนไม่มีเวลาคิดเรื่องอะไรเลย
ลืม.. ลืมแม้กระทั่งความรู้สึกเศร้าหมองที่ต้องเจออยู่ทุกวัน
ลืม.. ว่าตัวเองกำลังป่วย
แต่ก็ดี ไม่ต้องเป็นคิดถึงมันน่ะดีแล้ว :)

นอกจากเรียนทั้งวันแล้วยังต้องมาทำกิจกรรมที่คณะต่อ..
เสร็จจากกิจกรรมก็ต้องรอประชุมสรุปงานและฟังแพลนกิจกรรมในวันต่อไป

ฝากถึงเด็กปีหนึ่งนะ.. 
เป็นเฟรชชี่มันสบายสุดแล้วจริงๆ



ผมเคยบอกมั๊ยนะว่าผมมีเพื่อนที่สนิทมากๆคนนึง..
เรียกว่าเพื่อนได้มั๊ยนะ? ได้มั๊ง 555
ช่างมันก่อน ไว้ผมจะมาเล่าให้ฟังวันหลังละกัน

วันนี้มีนัดเจอกับกลุ่มเพื่อนมัธยมที่มาเรียนมหาลัยเดียวกัน
แม้จะเรียนคนละคณะ แต่ก็นัดเจอกันตลอดนั่นแหล่ะ

Night club ย่านมหาลัย..

ก็เป็นธรรมดาของเด็กวัยรุ่นทั่วไปนั่นแหล่ะ
มันก็มีดื่มมีเที่ยวกันบ้าง

บรรยากาศในร้านก็ดี บรรยากาศในหมู่เพื่อนฝูงก็ดี
เสียงเพื่อนที่ตะโกนคุยกันแข่งกับเสียงเพลงในร้าน
และฤทธ์ของแอลกอฮอล์ทำให้ผมลืม
ลืมความรู้สึกหน่วงๆที่กัดกินจิตใจ
ลืมว่าตัวเองเป็นอะไร..

ผมชอบความรู้สึกนี้นะ
ความรู้สึกมึนๆลอยๆ ไม่ต้องคิดอะไร

จนเพื่อนคนนี้.. เพื่อนที่สนิทที่สุด
เดินมาตามผมที่ออกมาสูบบุหรี่อยู่หน้าร้าน
พร้อมกับถามขึ้นว่า..
" อากาศร้อนชิบหาย ทำไมมึงใส่เสื้อแขนยาวมา ไม่สบาย? "

ผมนิ่งไป..และหันไปมองหน้าเขา
" เออ ไม่ค่อยสบาย ช่วงนี้ฝนตกบ่อยไม่เห็นเหรอ "

' ผมโกหกอีกนั่นแหล่ะ ' 
ใครจะบอกวะ.. ว่าใส่เสื้อแขนยาวเพราะไม่อยากให้คนอื่นเห็นรอยแผลที่แขนอ่ะ
คิดว่าแขนที่มีแต่รอยกรีด รอยข่วน มันน่าดูมากรึไงกัน

และก็เหมือนเดิม..
' ผมไม่เคยโกหกเค้าได้ ' 

" กูไม่เชื่อ " 
เขาพูดขึ้น พร้อมกับดึงแขนผมไป
แขนเสื้อถูกดึงขึ้นแสดงให้เห็นถึงสิ่งที่ผมต้องการจะปกปิดมัน..
เขามองแผลที่แขนผม แรงที่จากมือที่จับแขนผมเบาลง
ราวกับว่ากลัวผมจะเจ็บ..

" มึงทำแบบนี้อีกแล้ว.. " 
น้ำเสียงเย็นเฉียบเอ่ยขึ้นทั้งๆที่ยังไม่ยอมเงยหน้ามองหน้าผม
ผมเงียบ..
เขาเงียบ..

" เข้าข้างในเหอะมึง ออกมานานแล้วเดี๋ยวพวกมันบ่น "
เป็นผมที่ตัดบทสนทนาไปแบบนั้น พร้อมกับเดินนำออกไป
" เดี๋ยวมึง "
เสียงเรียกจากเขาทำให้ผมหันกลับมาพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นเหมือนจะถามเป็นกลายๆว่ามีอะไรอีก
" มึงไหวมั๊ยวะ กลับมั๊ย " เขาพูดขึ้น
" ไหวดิ ไปมึงเข้าข้างในกัน "
เขาพยักหน้าเบาๆ แล้วเดินเข้าร้านไปพร้อมกับผม

ผมกลับมานั่งรวมกับเพื่อนด้วยความรู้สึกที่หม่นลง
แต่ไม่อยากให้เพื่อนหมดสนุก..

ผมเลือกที่จะปั้นหน้ายิ้มหัวเราะสนุกสนานไปกับเพื่อนต่อจนร้านปิด
พวกเราต่างแยกย้ายกันกลับ
ยังคงเหลือแต่เขา..กับผม

เราต่างคนต่างยืนสูบบุหรี่เงียบๆ
" มึง.. กูไปนอนด้วยดิ พรุ่งนี้ไม่มีเรียน " เขาพูดทำลายความเงียบขึ้น
ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ผมสนิทกันจนเข้าออกห้องคนนั้นคนนี้เป็นว่าเล่นอยู่แล้ว
" อือ จะไปก็ไปดิ "


ห้องนอน..

ผมเปิดประตูเข้ามาในห้องพร้อมกับถอนหายใจหนักๆ
กลิ่นอายความรู้สึกหม่นหมองภายในห้องกำลังทำให้ผมรู้สึกแย่
แต่วันนี้ผมไม่ได้อยู่คนเดียว..

" มึงมีอะไรก็พูดมา กูรู้พรุ่งนี้มึงมีเรียน "
ผมพูดขึ้นพร้อมกับทิ้งตัวลงบนที่นอน

เขาเดินมานั่งลงกับพื้นข้างๆเตียงผม พร้อมกับดึงแขนของผมไปดูอีกครั้ง..
" มึงไม่เจ็บเหรอ? "
ผมไม่ตอบ
" ทำไมต้องทำร้ายตัวเองวะ รักตัวเองหน่อยไม่ได้รึไง ทำไมต้องทำให้เป็นห่วงอ่ะ มึงมีอะไรมึงบอกกูได้นะเว้ย กูอยู่ข้างๆมึงเสมอ ไม่ไหวก็บอกมึงจะเข้มแข็งอะไรนักหนาวะ อ่อนแอกับใครไม่ได้ก็มาอ่อนแอกับกู กูไม่อยากเห็นมึงเป็นแบบนี้ ถ้ามึงหายไปกูจะทำยังไง.. "

เขาพูดออกมายาวเหยียด น้ำเสียงทุ้มสั่นเล็กน้อยในตอนท้ายของประโยค

ผมลุกเดินออกไปที่ระเบียงพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาเงียบๆ
ใช่.. ระเบียงที่ผมเกือบจะกระโดดลงไปเมื่อวานนั่นแหล่ะ..

เขาเดินตามผมออกมา
ยืนมองผมร้องไห้เงียบๆ เหมือนกับรู้ว่าผมไม่ต้องการให้เขาถามหรือพูดอะไรในตอนนี้

เราปล่อยให้สายลมพัดผ่านมากระทบผิวหน้าอยู่สักพัก
ผมหันหน้าไปมองเขา พร้อมกับพูดขึ้นว่า..
" กูขอกอดหน่อยได้มั๊ยวะ "

เขาดึงผมเข้าไปกอดทั้งๆที่ผมยังพูดไม่จบประโยคดีด้วยซ้ำ
ผมยกมือขึ้นกอดตอบเขา พร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลอีกครั้ง..

ผมร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดเขา
ความอบอุ่นทำให้ผมร้องไห้หนักขึ้น พร้อมกับเริ่มพูดความรู้สึกที่อัดอั้นออกมา
ผมไม่รู้ว่าเขาฟังผมรู้เรื่องมั๊ย
จนประโยคสุดท้ายที่ผมพูด..
" มึงรู้มั๊ยว่ากูเคยจะกระโดดลงไปจากตรงนี้ กูไม่ไหว กูเหนื่อย กูไม่อยากอยู่แล้ว.. "

เขากอดผมแน่นขึ้น
แน่นจนคล้ายกับว่ากลัวผมจะหายไป
ความรู้สึกชื้นๆตรงไหลขวาของผม ทำให้ผมรู้ว่าเขา..' กำลังร้องไห้ '
" มึงอย่าคิดแบบนี้อีกได้มั๊ย มึงอย่าทำร้ายตัวเองอีกได้มั๊ย มึงคิดถึงแม่มึงหน่อยว่าเค้าจะเป็นยังไงถ้ามึงเป็นอะไรไป หรือคิดถึงกูบ้างก็ได้ ถ้ามึงไม่โอเคมึงก็บอกกู กูอยู่กับมึงเสมอ " 
.
" มึงรับปากกูได้มั๊ย ว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก "
เขาพูดทั้งๆที่กอดผมอยู่
ผมพยักหน้ากับอกของเขา " กูจะพยายามนะ "

เรากอดกันอยู่อย่างนั้น นานเท่าไหร่ไม่รู้
ผมรู้แค่ว่ามันอุ่น..
อุ่นจนผมไม่อยากผละออกไป
อุ่นจนทำให้ความรู้สึกแย่ๆในใจผมเบาบางลง
อุ่นจนทำให้ผมรู้สึกดี..

ถ้าวันนี้ไม่มีคุณ ผมจะเป็นยังไงนะ?

ขอบคุณนะ :)



SHARE

Comments

Precipitation
3 months ago
น่ารักจัง^^
Reply
amnesia28
3 months ago
การมีคนคอยรับฟัง คอยปลอบโยน คนที่เราสามารถเผยความอ่อนแอของตัวเองให้เขาได้รู้นี่มันเป็นอะไรที่ดีม้าก ..มากจริงๆ --
Reply