ฉันเพิ่งรู้ว่าฉันยังคงกลัวความผิดหวัง
เหนื่อยล้าเหลือเกิน,,
น้ำตารินไหลออกมาเอง
ร้องไห้เสียใจสุดๆ

ฉันเพิ่งเข้าใจที่หมอบอกว่า
ให้กินยาต้านเศร้าไปจนกว่าจะเรียนจบ
แล้วค่อยดูกันว่าจะลดหรือเพิ่มยาอย่างไร

ตอนนั้นฉันหงุดหงิดและไม่เข้าใจ
คิดว่าหมอจะเลี้ยงไข้
เพราะค่ายารักษาโรคซึมเศร้าค่อนข้างสูง
แถมยาที่ใช้รักษาฉันเป็นยานอกบัญชี เบิกไม่ได้

แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว
ว่าฉันขาดยาไม่ได้จริงๆ
ฉันยังคงต้องรักษาและกินยาต่อไป


แค่เจอเรื่องเล็กๆน้อยๆ 
ที่แทบจะเรียกว่าปัญหาไม่ได้ด้วยซ้ำ
ฉันก็เครียด กังวล และกดดันตัวเองแล้ว

ฉันคิดว่าอาการฉันดีขึ้นแล้ว

แต่ฉันยังคงความเป็นPerfectionistขั้นสุด
ฉันชอบความเป็นแบบแผน
ฉันเกลียดความผิดหวัง
และอะไรที่ฉุกเฉินสุดๆ

แต่ในชีวิตจริง ฉันหลีกหนีสิ่งเหล่านี้ไม่ได้

ใช่
เมื่อวานฉันร้องไห้โฮ
เพราะเหนื่อยล้าจากหลายๆเรื่องสะสมกันด้วย
พอมีตัวกระตุ้นนิดๆหน่อยๆ ฉันก็ไม่ไหวแล้ว

แต่การร้องไห้มันทำให้ฉันโล่งขึ้นนะ
มันทำให้รู้ว่าฉันอ่อนแอเพราะโรคซึมเศร้า
แต่ฉันก็จะก้าวข้ามผ่านมันไปให้ได้
ฉันเข้มแข็งกว่าที่ตัวฉันคิด

คุณก็เช่นกัน,,
ถ้าเจอปัญหาอะไรในชีวิต
อย่ายอมแพ้ง่ายๆล่ะ

สู้ๆนะ
คุณจะต้องผ่านมันไปได้
เหมือนที่ฉันกำลังก้าวข้ามผ่าน

เป็นกำลังใจให้เสมอ
แด่คุณทุกคน,,



SHARE
Written in this book
Depression
Writer
Primrose
Dreamer
INFJ ชอบภาษา ร้องเพลงบ้างตามอารมณ์🎵 ซึมเศร้าแต่พยายามจะคิดบวก ลองขอบคุณสิ่งเล็กๆในชีวิตดูนะคุณ😊

Comments