จำได้ไหม?
จำได้ไหม? วันต้นไม้ใหญ่โค่นล้ม

พายุโหมห่าฝนซัดเสียป่วนปั่น

เราหลีกเร้นหลบภัยกันพัลวัน

และประจักษ์เหตุครานั้นด้วยสายตา


ฉันจำได้ เธอบาดเจ็บ

มีรอยแผลอักเสบเลือดไหลบ่า

แต่หัวใจกล้าแกร่งเกินมนุษย์มนา

เธอบอกว่า แค่นี้ยังไม่ถึงตาย


วันนี้ หญ้าขึ้นรกปกคลุมพื้น

ยามผืนดินสิ้นไร้ต้นไม้ใหญ่

เป็นที่อสรพิษซุกซ่อนกาย

อาเพศร้ายอาจอุบัติทุกเวลา


จำได้ไหม? เธอชวนฉันชมดอกไม้

ซึ่งจะผลิบานไสวภายภาคหน้า

จากเศษซากสู่งดงามสุดพรรณนา

ขอเพียงเราอดทนฝ่าความระทม

ขอเพียงเรายืนหยัดท้าชะตากรรม


ภาพประกอบจาก 
https://commons.wikimedia.org/wiki/File:The_dangerous_arch_created_by_the_falling_beech_tree,_Ashridge_-_geograph.org.uk_-_1480195.jpg


SHARE
Written in this book
กลอนเชยๆ

Comments