2 + 1 = 2
ความสำเร็จไม่ใช่ค่าตอบแทน
ของทุกความพยายาม..?

ครั้งนึงเราเคยใส่ใจกันมาก
ครั้งนึงเราเคยเเคร์กันมาก
และอีกหลายๆครั้งที่มีปัญหา 
เราเคยผ่านมาด้วยกัน
เเต่มันก็แค่เคย....

มันเริ่มขึ้นเมื่อมีเขาอีกคนเข้ามา ไม่รู้นานเเค่ไหน
เเต่เขาได้เข้ามาเปลี่ยนคุณ คุณที่เคยรักเรา
คุณที่เคยเเคร์เรา คุณที่เคยใส่ใจเรา
เขาเปลี่ยนคุณไปเป็นอีกคน
ที่ตรงข้ามกับที่เคยเป็น

คุณกับเขาเริ่มเจอกันมากขึ้น เริ่มมีของให้กัน
เริ่มคุยกัน เริ่มอะไรหลายๆอย่างด้วยกัน
กลับกันคุณเองก็เริ่มห่่างออกไปจากเรา
เริ่มคุยกันน้อยลง เริ่มไม่ใส่ใจกันเเละกัน
จนวันนึง คุณก็หายไป..

คุณหายไปเป็นเวลา 2 วัน ไม่บอกไม่กล่าว คุยกันอยู่ดีๆคุณก็หายไป เเต่มันนานมากสำหรับเราในตอนนั้น ตอนที่รู้ว่าคุณไม่ได้มีเราคนเดียว

คำถามง่ายๆที่เราเอ่ยไป เมื่อคุณกลับมา
" หายไปไหนมาเหรอ "
คุณตอบอย่างใจเย็นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
คุณให้เหตุผลว่างานยุ่งมาก คุณไม่ว่าง 
เเต่ในขณะเดียวกัน เราเห็นว่าคุณก็ยังออนไลน์ในทุกช่องทางการติดต่อ

ทุกๆอย่างเริ่มมีความลับเล็กๆ น้อยๆ 
เขาคนนั้น เริ่มโพสสตอรี่ถึงคุณ 
ต้นไม้ที่เขาให้กำลังเติบโต 
คุณตอบเขาได้ เเต่ไม่สามารถตอบเราได้
คุณเริ่มเเบ่งเวลาว่างของคุณไปให้เขา
และจนสุดท้ายก็ไม่มีเวลานั้นเหลือมาที่เรา

ตอนนี้มันเริ่มมากเกินกว่าที่เราจะรับไหว
ถามไปตรงๆว่าต้นไม้นั้นใครให้มา
เเละเเน่นอนคำตอบคือมาจากเขาคนนั้น
คุณบอกว่าถ้าไม่รับจะเสียมารยาท อ่า..

ใช่ คุณกลัวเสียมารยาท
เเต่ไม่กลัวเราเสียความรู้สึกเลย

จากนาที ต่อ นาที 
กลายเป็นชม. ต่อ ชม.
กลายเป็นวัน ต่อ วัน

สุดท้ายเราคงต้องเดินออกมา
ไม่ใช่เพราะเราคิดว่าเราสู้เขาไม่ได้
เเต่เพราะเราเริ่มคิดว่า 
เราไม่จำเป็นต้องสู้
ถ้าทุกสิ่งที่ผ่านมาด้วยกันเป็นเวลาเกือบปี
มันยังเทียบกับเขาที่พึ่งเข้ามาไม่ได้
เราก็พอแล้ว พอกับทุกอย่าง

ขอบคุณจริงๆ
ที่ผ่านมาสนุกมาก



SHARE
Written in this book
ne_st story
Writer
Mmaijpeg
Writer
With me you don't feelblue

Comments