ผมเขียนอีกครั้งเพราะคุณ
เป็นเวลานานที่ผมรู้สึกอยากลุกขึ้นมาเขียนอะไรสักอย่างที่ไม่ใช่งานประจำ

ชีวิตผมอยู่กับความรวดเร็ว กระแส ข้อมูลข่าวสาร สิ่งต่างๆ รอบตัวล้วนต้องรวดเร็ว ฉับไว อยู่เสมอ

ผมอยู่กับการเขียนทุกวัน แต่เป็นการเขียนที่คนอื่นสั่งให้เขียน เขียนตามสิ่งที่ลูกค้าต้องการให้เขียน -- แน่นอนว่ามันเป็นสิ่งที่ผมไม่อยากจะเขียน

แต่ชีวิตเราก็เลือกอะไรมากไม่ได้นัก สำหรับคนที่เรียนจบมาทางด้านมนุษยศาสตร์ ฝึกงานเกี่ยวกับการเขียน มีความฝันเพ้อๆ ว่าอยากจะเป็นนักเขียน และหาเลี้ยงชีพด้วยการเขียน งานประจำที่ทำได้ คงไม่พ้นการขีดๆ เขียนๆ

'อย่างน้อยๆ เราก็ได้พัฒนาความสามารถในการเขียนทุกวัน' ผมบอกกับตัวเองอย่างนั้น แต่นับจากเรียนจบจนถึงตอนนี้ 4 ปีผ่านมาแล้ว ผมแทบไม่ได้เขียนงานอะไรที่อยากเขียนอย่างที่คิดไว้เลยสักชิ้น

ผมแทบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าตัวเองอยากจะเขียนอะไรกันแน่

เรื่องสั้น นิยาย บทความ ความเรียง? สิ่งเหล่านี้มันเขียนยังไงกันนะ ผมจำได้อย่างรางเลือน ความใฝ่ฝันที่อยากจะมีหนังสือเป็นของตัวเอง ตอนนี้ถูกแทนที่ด้วยการเป็นแอดมินเพจที่ต้องคอยผลิตคอนเทนต์และพูดคุย ตอบคำถาม (โดนด่า) ลูกค้าอยู่ทุกวัน (อาชีพนี้ห้ามปิดอินเทอร์เน็ต เพราะถ้าลูกค้าอินบอกซ์เข้ามา คุณต้องพร้อมตอบคำถามเสมอ)

อย่างแน่นอนที่สุด สิ่งที่คุณกำลังอ่านอยู่ตอนนี้คือข้อเขียนที่ยาวที่สุดในรอบสี่ปีที่ผมเขียนออกมา

.

เคยมีคนพูดเอาไว้ ผู้ชายจะไม่เอาจริงเอาจังกับชีวิตหากเขาไม่มีคนที่รักและอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง

ผมฝืนแรงต้านทานของโลก จากคนที่นอนเล่นมือถือไปวันๆ ลุกขึ้นมาเขียนอะไรบางอย่างเพื่อความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าเธอคนนั้นจะได้อ่าน แต่ถึงไม่อ่านก็คงไม่เกี่ยวอะไรกับผมแล้ว หน้าที่ของผมคือเขียนมันออกมา ระบายความรู้สึกที่มีผ่านทางตัวอักษร อย่างซื่อสัตย์ อย่างหมดจด สื่อสารมันด้วยความรู้สึกที่แท้จริงโดยไม่เติมแต่งอะไรทั้งนั้น

และถ้าหาก "คุณ" อ่านมาถึงบรรทัดนี้ ผมก็อยากจะบอกให้รู้ว่า

ขอบคุณสำหรับแรงบันดาลใจ (เอาจริงๆ คุณไม่ได้ทำอะไรเลย แค่อยู่เฉยๆ ของคุณเท่านั้นเอง) ที่ทำให้ผมอยากกลับมาเขียนหนังสืออีกครั้ง คำพูดที่ว่า "เธอน่าจะเขียนหนังสือได้นะ" มันทำให้ผมอยากกลับมาเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง แม้จะเป็นชิ้นงานที่ตื้นเขิน เต็มไปด้วยความละเมอเพ้อพก มีแต่ความในใจอันหวานเลี่ยน แต่อย่างน้อย มันคือก้าวแรกที่ตัวหนังสือของผมได้ออกมาวิ่งเล่นอีกครั้ง

การเขียนหนังสือมันไม่ง่ายเลยคุณ, สิ่งที่ผมเขียนผ่านการคิด ทบทวน แก้ไขร่วมหลายชั่วโมง เพื่อให้คุณอ่านภายในไม่กี่นาที

แต่ก็ช่างมันปะไร งานเขียนชิ้นนี้มันอาจจะจบตั้งนานแล้วเพราะคุณอาจไม่ได้อ่านมันก็ได้

ไม่เป็นไร เอาเป็นว่าผมกลับมาเขียนอีกครั้งเพราะคุณ คุณทำให้ผมสนุกกับการเขียนอีกครั้ง ได้ปลดปล่อยตัวเองจากข้ออ้างต่างๆ นานา และได้เจอกับเพื่อนเก่าที่หายหน้าหายตากันไปนาน

เพื่อนที่ชื่อว่าความฝัน.
SHARE
Writer
zupisets
blogger
1DAN*

Comments

Phoomanee
10 months ago
ตามอ่านตลอดนะฮะ เป็นกำลังใจให้เสมอครับ
Reply
zupisets
9 months ago
ขอบคุณมมากครับพี่ ยินดีมากๆ เลยครับ :D