อากาศเย็น
อยู่ดีๆ อากาศในห้องเย็นซะยังงั้น..
ผมมีคำถามในใจแต่ไม่ได้ออกเสียง ไม่อยากรบกวนการทำงานของเธอ

เมื่อชั่วโมงที่แล้วเรายังคุยกันอยู่เลยว่าจะเปิดแอร์ แต่เธอบอกว่าไม่ชอบแอร์

"เปิดแล้วง่วง"

ความสบายไปก็ทำให้ขี้เกียจทำงาน อยากเอน อยากอิง อยากงีบ

เธอนั่งวาดรูป ทำงานส่งครู ชิ้นสุดท้ายของเทอม

แต่อากาศเย็นนี้มาจากไหนกันนะ ทั้งๆ ที่เปิดแค่พัดลม
อยู่ดีๆ ก็เย็น

สี่ทุ่มครึ่ง อาจเป็นปกติของหน้าหนาว 
ผมแค่รู้สึกอยากเขียน ให้ตัวหนังสือพากันออกมาวิ่งเล่นเหมือนฝูงกระต่าย


มีกระต่ายตัวหนึ่ง ชื่ออะไรก็ไม่รู้ลืมแล้ว ผู้หญิงคนนึงเคยเลี้ยง เธอเคยอุ้มขึ้นมาให้ผมลองอุ้ม แล้วมันกระโดดหนี หล่นลงไปบนพื้น แล้วนอนราบ แต่ขาวิ่ง ท่าจะตกใจ

ไม่น่าอุ้มเลย ผมคิด

แพ้ขนกระต่ายด้วย เวลาไปนอนที่บ้านเธอแล้วต้องใส่ผ้าปิดจมูกนอน 

อยู่มาวันนึงกระต่ายก็ตาย ทั้งที่เราเลิกกันไปแล้ว แต่เธอโทรมาขอร้องให้นั่งรถไปเป็นเพื่อน
เอากระต่ายไปฝังดินที่บ้านเพื่อนที่บางแสน เพราะไม่อยากเอาไปเผา

ไปก็ไป ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งที่มีดอก จำไม่ได้เหมือนกันว่าต้นอะไร


จำไม่ได้ หนังสือที่อ่านส่วนใหญ่ จำได้แค่คร่าวๆ ว่าพูดถึงอะไร แต่ไม่สามารถสาธยายได้ว่ามีอะไรบ้าง อ่านจบแล้วก็จบ จำได้ว่าอ่านแล้ว

มีหนังสือไม่กี่เล่มหรอกที่จะตรึงอยู่ในใจ
จบแล้วก็จบไป คนก็เหมือนกัน ชีวิตด้วย

ชีวิตใครดีกว่ากัน? อย่ามาถามฉันเลย
ตอนนี้ก็ไม่ได้พอใจกับมัน แต่ก็ยังต้องดำเนินต่อไป
หิวก็กิน ง่วงก็นอน มีงานก็ทำ ไม่มีก็หาอะไรทำไปเรื่อย
ใช้เวลาไปเรื่อย สังเกตบ้าง ไม่สังเกตบ้าง


"เสร็จแล้ววว"
"เย่ เก่งมากก แล้วทำไรต่อ"
"เหลือแค่อ่านหนังสือ พรุ่งนี้สอบ"
"อื้ม"

เธอหาที่วางรูปที่วาดเสร็จแล้ว ทิ้งให้สีแห้ง
ใช้เวลากับอากาศในห้องให้ช่วยทำงานต่อให้เสร็จ


ผ่านไปแล้วสามสิบนาทีในการเขียนๆ ลบๆ
มันไม่ได้พุ่งพล่านพรั่งพรูเท่าไรนะช่วงนี้ แค่รู้สึกว่าต้องกลับมาเขียนให้เป็นนิสัย

"อยู่ดีๆ ในห้องมันก็เย็นเนอะ"
"มันเย็นอย่างนี้ตั้งนานแล้ว แต่เหมือนมะกี้พี่เพิ่งออกไปเดินเร็วๆ มามั้ง"

ห้องมันก็เย็นเท่าเดิม ตัวผมแค่ร้อนน้อยลงเท่านั้นเอง คงงั้นมั้ง.

SHARE
Writer
ProtoZua
Books and music
บ้างเพื่อบอกเล่า บ้างเพื่อบำบัดตน

Comments