บุคคลที่มักจะเป็นอากาศ
 
ฉันไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกแบบนี้ทั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่รู้ว่ารู้สึกแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหน เท่าที่จำความได้ฉันก็เปลี่ยนไปเป็นอีกคน หรือเพราะฉันคาดหวังกับบางเรื่องมากจนเกินไป คาดหวังว่าต้องได้แบบนี้ ต้องเป็นอย่างนี้ พอไม่ได้ตามที่ตัวเองคาดหวัง มันก็เสียใจเป็นธรรมดา เมื่อก่อนฉันกล้าพูดได้เต็มปากว่าฉันยิ้มง่ายมาก เพราะรอยยิ้มทำให้ผู้พบเห็นมองฉันอย่างเป็นมิตร

ถึงตอนนี้แม้แต่ยิ้มที่มีความสุขจริงๆแทบหาได้ยาก
ส่วนเรื่องเข้ากับคนอื่นนั่นก็มีแต่จะปลีกตัวออกห่าง ฉันรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองท่ามกลางผู้คนแปลกหน้า  
ที่เดียวที่ทำให้ฉันเป็นตัวเองมากที่สุดก็น่าจะเป็นห้องนอน ห้องสี่เหลี่ยมแคบๆนั่นแหละ
จะทำอะไรก็ได้ จะเต้น จะทำท่าบ้าบออะไรก็ได้ ไม่มีใครเห็นสักหน่อย แต่สิ่งที่ฉันมักจะทำบ่อยๆคือ การยืนหน้ากระจกและยิ้มออกมา ฉันมักจะฝึกยิ้มแบบนี้เป็นประจำ แต่บางครั้งถึงแม้ฉันจะยิ้มจนตาหยี๋แต่แววตาของฉันกลับเศร้าเหลือเกิน


                                            วันที่ฉันค่อยๆเป็นอากาศ 
แม้จะอยู่ท่ามกลางเพื่อนมากมาย แต่ฉันรู้สึกเหมือนยืนตากฝนท่ามกลางสนามกว้างๆอยู่คนเดียว
ฉันบุคคลที่ไม่ค่อยมีใครให้ความสำคัญ หรือผู้ถูกให้ความสำคัญเป็นลำดับสุดท้าย อยากจะทิ้งให้อยู่คนเดียวก็ทิ้ง อยากให้รู้ก็บอก ไม่อยากให้รู้ก็ไม่บอก พูดอะไรไป เสนออะไรไปก็เหมือนคำพวกนั้นลอยเคว้งคว้างในอากาศ และรอสลายไป
แม้ยืนอยู่ก็ไม่เห็น พูดอยู่ก็ไม่ได้ยิน ถามอยู่ก็ไม่ตอบ จะไม่ให้หัวใจของฉันรู้สึกอะไรเลยได้ไง ทุกครั้งมันก็เจ็บปวด
ฉันพยายามบอกตัวเองอยู่เสมอว่า
                                              

                                                 “ไม่เป็นไร ชินแล้ว” 
 จนบางทีฉันอยากได้ผ้าคลุมล่องหน  
อยู่ตรงไหนแล้วมีตัวตนก็อยากอยู่ อยู่ตรงไหนไม่มีตัวตนก็แค่คลุมผ้า
 ให้เราได้เห็นคนอื่นแค่ฝ่ายเดียวพอ แต่นั่นก็เป็นไปไม่ได้หรอก 

                                      “เราไม่ได้เป็นศูนย์กลางของจักรวาล” 
อันนี้ฉันเข้าใจ ฉันเข้าใจดี แต่มันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าความรู้สึกเป็นเรื่องละเอียดอ่อน


"ถึงอย่างนั้นมันก็แค่อุปสรรคที่เข้ามาท้าทายชีวิต ไม่มีมันก็ไม่ตื่นเต้น
แค่ทำทุกวันให้ดีที่สุดก็พอ" 
28 ตุลาคม 2560








SHARE
Writer
korchan
korchann@hotmail.com
ขอจันทร์ให้ฉันเป็นของคุณ

Comments