วันที่ฝนตกกับเสื้อกันฝนหนึ่งตัว
ช่วงเย็นวันนั้นฝนตกอย่างหนัก
จนสายฝนสาดกระทบเข้ามายังตัวอาคาร

ฉันขยับถอยหลังเข้ามาในอาคารเล็กน้อย
ยืนมองสายฝนไปก่นด่าฟ้าฝนไปที่ทำให้การกลับหอของฉันลำบากยิ่งขึ้น
ฉันกระชับสายกระเป๋าแน่นเมื่อตัดสินใจจะฝ่าฝน
แต่ยังไม่ทันได้ก้าวออกไปนอกชายคา 
เสียงของเขาก็ดังขึ้น

' มึงจะทำไรอ่ะ ' 
' จะกลับหอ มึงเพิ่งเลิกเรียนหรอ '
' เออ แล้วกลับไง '
' วิ่งไป '
' ตากฝน ? '
' อือ ขี้เกียจรอมันหยุด '
' ไป กูไปส่ง '
' จริงดิ ? '
' เออ แต่มอร์ไซต์นะ '
' โถ ก็นึกว่าไม่ต้องตากฝน 
' อ่ะ ใส่ไว้ ' คนตรงหน้าโยนเสื้อกันฝนสีน้ำเงินมาให้
' ขอบใจ แล้วมึงอ่ะ '
' มีตัวเดียว มึงใส่ไป '
' ไม่ได้ดิ แบ่งกันใส่ '
' ก็เปียกอยู่ดีป้ะวะ '
' เอ้า งั้นไม่ใส่ด้วยกัน '
' เพื่อ ? มึงอ่ะใส่ จะได้ถือกระเป๋าให้กูด้วย '
' .... '
' เปียกแค่กูก็พอ '
ทันทีที่จบประโยค เขาก็วิ่งฝ่าฝนออกไปทางโรงจอดรถ
ฉันยืนมองเสื้อกันฝนในมือพร้อมความรู้สึกมากมายภายในใจ

' ไม่ต้องดีกับกูขนาดนี้ก็ได้ '
' เผื่อจะตัดใจได้ง่ายกว่านี้ '
ประโยคบอกเล่าที่คงไม่กล้าบอกออกไป.


ความเย็นของละอองฝนทำให้ฉันรู้สึกตัว
เผลอคิดถึงฝนครั้งนั้นอีกแล้ว
ครั้งที่ฝนทำให้ใจสั่นที่สุดและเศร้าที่สุดเช่นกัน

ส่วนวันนี้ฝนก็ตกเหมือนเดิม
ฉันยืนรอฝนหยุดตรงอาคารเหมือนเดิม
ต่างกันที่...
คนที่เคยชอบอาสาไปส่ง 
เขาไม่อยู่แล้ว

ส่วนฉันวันนี้ก็คงฝ่าฝนไปเหมือนที่คิดไว้วันนั้น
แค่ตากฝนเอง
ไม่เป็นไร



SHARE
Writer
Memory041
Still...
ยังมีเธออยู่ในทุกเรื่องราว

Comments