BLUE
อ่านเจอในโซเชียลมีเดียที่ไหนสักแห่ง
ประโยคที่ว่า..

"ใครบางคนอาจจะชอบความเหงา มากกว่าความผิดหวังก็ได้"
.
.
.
.

แด่ตัวฉันในวันที่ฝนตกหนักมาก

สายฝนนำพาความชุ่มฉ่ำเข้ามาในหัวใจ
และก็หวังให้พัดพาความทุกข์์ใจออกไปด้วยเช่นกัน

เสียงฝนที่ดังอยู่ข้างนอกหน้าต่างยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

ถึงแม้ว่าฉันจะพาร่างตัวเองเดินฝ่าสายฝนและลมแรงกลับมาถึงห้องด้วยสภาพเละเทะได้สักพักแล้วก็ตาม

พอฟังแล้วก็ทำให้หัวใจเหงาขึ้นมาดื้อๆซะอย่างนั้น

ไม่แปลกหรอก...

ที่จริงฉันก็เหงาบ้้างบางวัน และเศร้าบ้้างบางเวลา

ใช่แล้วล่ะ...

ไม่ใช่เรื่องประหลาดอะไรสักนิดนี่นา

แค่เวลาฝนตกก็ยิ่งช่วยให้อารมณ์จมดิ่งลงไปอีกก็เท่านั้น

ถึงแม้ว่าหลังๆมานี้ จะชอบฝนขึ้นมาแล้ว
แต่ก็อดไม่ได้ที่จะซึมตามสภาพอากาศอยู่่่ดี

ที่จริงแล้ว...
ฉันไม่ได้ชอบความเหงาอะไรขนาดนั้นหรอก
แต่ก็ไม่ได้เกลียดซะทีเดียวเหมือนกัน

มันเหมือนอารมณ์ที่มีอยู่ข้างในอยูู่เสมอ
เป็นสิ่งที่คุ้นเคย คุ้นชินมาโดยตลอด
เป็นสิ่งที่คิดว่าจะให้แยกออกจากตัวตนของตัััััวเองคงไม่ได้

จึงไม่ได้ผลักไสหรือต่อต้านในเวลาที่รู้สึกเหงาและซึึึึมเศร้้าแบบนี้

ถ้าจะให้เปรียบกับสภาพอากาศ
ก็คงเหมือนมีบรรยากาศสีเทาหม่นหมองอยู่รอบๆตลอดเวลาล่ะมั้ง

เหมือนช่วงเวลาก่อนฝนจะตกนั่นแหละ
ท้องฟ้าที่มืดหม่น ให้ความรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออกแบบนั้นน่ะนะ

น่าจะใกล้เคียงที่สุดแล้ว

แต่ก็ยังหวังอยู่ลึกๆว่า
สักวันจะพบเจอแสงแดดอ่อนๆ
ในวันที่อากาศดีๆ
บางที...
พายุฝนและเมฆหมอกคงเบาบางลงได้












SHARE
Writer
iamatraveller
I am who I am
ฉันไม่ใช่นักเขียน ไม่ใช่นักอ่าน...ฉันก็แค่...ชอบเขียน ชอบอ่าน ชอบทำในเรื่องที่ชอบ...ก็เท่านั้น

Comments