น้ำตาเปื้อนเเป้นพิมพ์ซะเเล้ว
จากวันนั้นถึงวันนี้
8 เดือนเเล้วสินะ






ดูนานจังเลย






เเต่เหมือนเรื่องทุกอย่างมันพึ่งเกิดเมื่อวานเอง









ทำไมเราถึงได้ห่างกันไปเรื่อยๆนะ







ทั้งๆที่เราควรจะรู้จักกันมากกว่านี้





เเต่ทำไมเหมือนเราไม่เคยรู้จักคุณเลย




เเม้เเต่น้อย










มันน่าน้อยใจนะบางที





เราทักคุณไม่ได้เวลาที่เดินสวนกัน

ทั้งๆที่อยู่ใกล้กันเเค่เอื้อม




มันทำให้เราท้อมากๆเลยรู้มั้ย





บางทีเราก็อยากเป็นรุ่นน้องที่สนิทกับคุณ





เพราะพวกเขาดูพิเศษมากกว่าเราซะอีก






คุณอยู่เป็นเพื่อนทุกคนที่กลับบ้านเย็นที่โรงเรียนได้





เเต่ตอนนี้ที่เราคิดถึงคุณมากๆ




คุณกลับหายไปไหนไม่รู้






วันที่เราร้องไห้จะขาดใจ

คุณหายไปไหน




เเต่พอคุณกลับมา



เราก็ดีใจเหมือนหมาที่รอเจ้าของ



พอเจ้าของของมันกลับมา หมาตัวนัั้นก็ดีใจเเทบเเย่




คุณน่ะเป็นโลกทั้งใบของเราเลยนะ
00.26 

คุณรู้มั้ยว่าคืนนี้มันเหงาเค่ไหน







เราไม่รู้หรอกว่าคุณคิดอะไรอยู่




เราคิดไม่ออกเลยจริงๆ




มันว่างเปล่าไปหมดเลย






เราจะไปเรียกร้องให้คุณกลับมาก็คงไม่ได้








ก็เราไม่รู้จะไปในฐานะอะไรน่ะสิ






คุณรู้มั้ย


คุณทำให้เรารู้สึกว่า




เราเป็นอะไรในโลกของคุณวะ


เเม่งโคตรไม่มีตัวตนเลยว่ะ




ทุกๆครั้งที่คุณทักรุ่นน้องของคุณ
ทุกคน




ยกเว้น

เรา


ที่เดินมาด้วย







เราต้องรู้สึกยังไงวะคุณ





เราได้เเค่คุยกันจริงๆหรอ





เราจะชัดเจนกันกว่านี้ไม่ได้เเล้วจริงๆหรอ





เราท้อเเล้วนะ







คุณบอกเราว่าเราไม่ต้องรอคุณก็ได้







เเต่เราก็ยังรอคุณ


อยู่ตรงนี้ 





ตลอด





คุณคงคิดว่าเราไม่หายไปไหน




คืนนี้คุณถึงได้หายไปใช่มั้ยล่ะ





เเต่คุณก็คิดถูกเเล้วล่ะ



เราไม่กล้าหายไปไหนจริงๆ

---------------------------------------


คุณเคยบอกว่าคุณกลัวจะเสียเราไป




เเต่คุณกลับทำเหมือนว่า


ไม่มีเราคุณก็อยู่ได้






เเล้วเราต้องรู้สึกยังไงต่อล่ะ





กับความรู้สึกที่มันค่อยๆดิ่งลงไปทุกที








ฉันเสียใจที่ไม่ได้อยู่ตรงนั้น เเต่ฉันก็ดีใจที่ได้อยู่ที่นี่ รอเธออยู่ตรงนี้ - วินนี่ เดอะพูห์















SHARE
Written in this book
dear you,
Writer
eccedentestiast
dear, u are my world
(.n) Someone who hides pain behind a smile :)

Comments