รู้ตัวเองว่าไม่ดี...

เมื่อวานได้เห็นข้อความจากน้องคนนึงทักมาว่า
“พี่ออกจากป่าแล้วเหรอ” คิดแล้วก็ขำ
‘เอ่อ..เราเข้าป่าเมื่อไหร่นะ’ เราเหมือนคนอยู่ในป่าใช่ไหม?

เมื่อเราอยู่ตรงทางที่มืดไม่มีแสงสว่าง
เราควรหยุดตัวเองก่อนไหม..
หรือเดินไปงั้นแหละ เพื่อที่เราอาจจะเจอแสงสว่างเหรอ แต่สำหรับเราอยากหยุดพักสักแป๊บ แล้วค่อยเดินต่อ มีเวลาได้หายใจ มีเวลาได้คิด เมื่อพร้อมเราค่อยเดินต่อ ก็ไม่รู้สิ แล้วแต่ว่าตัวเราเองต้องการแบบไหน หรือใครจะคิดไง เพราะเอาเข้าจริงๆคนที่เดินคือตัวเรา....

เราอยากใช้ความคิดที่ดูสับสนวุ่นวายของตัวเองอยู่ในมุมเงียบๆไร้เสียงของคนรอบข้างนะ...

เราห่างโซเชี่ยลมาประมาณ 3 ปีเห็นจะได้...
แต่ก็ไม่ห่างจากเพื่อนๆมากนัก ก็ยังมีโทรคุยกัน
แต่ก็นั้นแหละ ก็แล้วแต่ว่าตอนที่เพื่อนโทรมา
จะได้รับหรือไม่ได้รับและถ้าไม่รับก็อาจจะไม่โทรกลับ ทุกครั้งที่เราต้องใช้ความคิดหรือมีปัญหาไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ มักจะเป็นแบบนี้ทุกครั้ง ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร เราไม่ชอบพูดให้ใครฟังแม้แต่กับเพื่อน ชอบคิดและทำด้วยตัวเอง ถึงพูดไปก็ไม่จบเพราะน้อยคนที่จะเข้าใจในสิ่งที่เราคิด เราชอบที่จะรับฟังปัญหาจากเพื่อนมากกว่า...และถ้าติดต่อเราไม่ได้หลายๆครั้งหรือหลายเดือน ก็จะต้องเปิดประตูต้อนรับเพื่อนแทนรับโทรศัพท์ แต่ก็ได้แค่บ่นเราไปแค่นั้นแหละ ถึงยังไงนิสัยนี้เราก็แก้ไม่หาย และคนที่รู้นิสัยเราก็จะแค่นั่งข้างๆ ไม่พูดไร ถึงถามไปเราก็ไม่ตอบ แต่เราก็อุ่นใจนะ.....
บางครั้งเราก็รู้สึกไม่ดีมากๆที่ทำแบบนั้น
 ‘เราได้แค่บอกว่าตอนนี้เราขออยู่เงียบๆนะ ไม่อยากฟังเสียงบ่น’ ฮ่าๆ ต้องบอกก่อนเดี๋ยวหายไปไม่บอก อาจจะไม่ได้ยินแค่เสียงบ่น...
วันนี้พอเริ่มเล่นโซเชี่ยลอีกครั้ง ก็นึกขำกับคำพูดของเพื่อนแต่ละคน มันพูดเหมือนนัดกันมา มีเพื่อนก็ใช้มันบ้าง..ปรึกษาบ้าง..รบกวนบ้าง....
แต่เราก็แค่ขำ ไม่โกรธ จิกกัดกันต่อ แต่พวกมันก็ทำอะไรไม่ได้ ก็ขอแค่ได้ด่าเราเพื่อความสะใจพวกมันเท่านั้นแหละ ได้ต่อปากต่อคำกันเบาๆ 
ยังไงมันก็สู้ปากเราไม่ได้อยู่ดี ฮ่าๆ

บางครั้งพวกมันก็สงสัย ว่าทำไมเราเป็นแบบนี้
เอาเข้าจริงพวกมันก็บอกว่า มันไม่เคยเข้าใจเรา
เราก็บอกไปว่า ‘ ไม่ใช่แค่พวกแกทีี่ไม่เข้าใจ บางครั้งฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน’ ฮ่าๆ 
อาจจะเพราะความเคยชินที่ใช้ชีวิตคนเดียวมาตลอดมั้ง....ก็ขอบคุณพวกมันง่ะ ที่เราทำแย่ๆขนาดนี้ก็ยังคิดถึง..ยังเป็นห่วง...

😬คอยโทรหาทั้งที่ส่วนใหญ่ไม่รับและไม่โทรกลับ 
😬คอยส่งข้อความหาทั้งที่บางครั้งเราไม่อ่าน

ยังดีนะที่เราไม่ได้เพิ่งมาเป็นแบบนี้ แต่เราเป็นมาตั้งแต่เริ่มรู้จักกันจนถึงตอนนี้ก็มากว่าสิบปีและดูเหมือนจะหนักกว่าเมื่อก่อนไปอีกเป็นคนเสมอต้นเสมอปลายนะ เพื่อนมันคงชิน หรือมันก็เริ่มคิดจะเลิกคบ...;)

ทั้งที่รู้ว่าเป็นแบบนี้มันไม่ดี แต่เราคิดมาตลอดว่าไม่ว่าเมื่อไหร่ที่เพื่อนมีเรื่องไม่สบายใจเราคอยอยู่ข้างๆได้เสมอ เพื่อนต้องการเราเมื่อไหร่เราว่างตลอด แต่ต้องเลิกงานก่อนนะ ฮ่าๆ 
















SHARE
Written in this book
ความรู้สึก
Writer
Sunshineday_
Life
Everything is goona be alright 🍂🍁

Comments

ongsa
1 year ago
เป็นพวกปากหนักเหมือนกันสินะ
Reply
Sunshineday_
1 year ago
มากกกก