คนเห็นแก่ตัว



:กูอยากเลิกกับเขาว่ะมึง

;เลิกทำไมอะ...เธอกับเขาก็คบกันก็ดีอยู่แล้วหนิ


จะมีซักกี่เหตุผลกันที่ฉันอยากจะเลิก ฉันก็แค่ลืมเขาไม่ได้ ไม่ใช่สิต้องบอกว่า....ฉันไม่เคยลืม

:กูลืมคนเก่าไม่ได้
:มึงพอจะมีวิธีที่ทำให้เขาเจ็บน้อยที่สุดมั้ย


;อย่าเลย อย่าเลิกกับเขาเลย

...

;เขารักเธอมากเลยนะ

:ก็กูไม่ได้รักแล้วป่ะ

ฉันไม่สามารถคุมเสียงได้ เสียงมันสั่นและน้ำตาที่กำลังคลอ

;เอาน่า..อย่าเลิกเลย


แหมะ...น้ำตาของฉันหยดลงบนโต๊ะ

;ร้องไห้หรอ
;ไม่ร้องดิ


:ฮึก..กูทำไม่ได้
:ทำเหมือนมึงจะมาเช็ดน้ำตาให้กูอะ

เขาดึงเสื้อกันหนาวลงมาและยืนมือมาใกล้ๆหน้าฉัน...และเขาก็ชักกลับไป

:เห็นมั้ย มึงก็ไม่เช็ดให้กูหรอก

;เสื้อกันหนาวเราเปื้อน เราไม่อยากให้หน้าเธอเลอะ

:ต้องทำไงถึงจะลืมวะ

ฉันจ้องเขาไปในตาเขา แววตานั้นมองฉันนิ่ง สายตาของเขาน้ำเสียงที่ใช้พูด..เขายังเหมือนเดิม เหมือนเดิมทุกอย่าง 

:มึงนี่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ

;อืม
;คนเก่านี่ลืมยากมากเลยหรอ

: ....กูไม่เคยลืม
:ไม่คิดที่จะลืม

แววตาของเขาเปลี่ยนไปมันไม่ได้นิ่งจนเดาไม่ถูก มันเป็นสายตาที่เราใช้มองกันเมื่อครึ่งปีที่แล้ว ความคิดถึงความโหยหา...

:กลับมาได้มั้ย
:กลับมาหากูเถอะนะ
:กูหลอกตัวเองว่าไม่ได้รู้สึกกับมึงต่อไปไม่ไหวแล้ว

ฉันบอกเขาไปแบบนั้น ทุกอย่างหยุดนิ่งราวกับว่ามีบางสิ่งมาหยุดมันไว้ คำตอบของเขาทำใจฉันเเทบสลายเป็นเสี่ยงๆ

;ไม่ได้หรอก เราอยากให้เธอไปเจอคนที่ดีกว่า
;อย่าทำให้เขาเสียใจเหมือนที่เราเคยทำกับเธอเลยนะ

:ที่ผ่านมามันเพื่ออะไร
:คนเราคุยกันไเพื่อให้เลิกคุยกันหรอ


เขาฉีกยิ้มและพูดว่า

;กลับไปหาเขาเถอะคนเก่ง


.
.
.
.
.
.

เสียงของเขายังคงดังก้องอยู่ในโซตประสาทมันเจ็บมาก ทุกคำพูดของเขากรีดลึกลงไปในหัวใจ ภาวนาขอให้คืนฝนพรำคืนนี้ผ่านไปด้วยดี...อย่างน้อยเสียงของฝนในคืนนี้ก็ยังดังกลบเสียงสะอื้นของฉันได้


กลับไปรักเธอ กลับไปรักกันให้ฉันนั้นได้สบายใจ
มันเป็นใคร - polycat





ฉันมันก็แค่คนเห็นแก่ตัวคนนึง...เท่านั้นเอง


#Ordinaryperson






SHARE
Written in this book
You
Writer
Ordinaryperson
Can we just talk
I know when we first met you’re kinds hard to forget.

Comments