คุณท้องฟ้า กับ คุณสายรุ้ง
ชื่อฟ้าเลยชอบท้องฟ้ารึเปล่าก็ไม่แน่ใจ
หรือชอบท้องฟ้าเลยภูมิใจกับชื่อตัวเองก็ไม่รู้




จุดเชื่อมโยงระหว่างตัวเรากับท้องฟ้าอย่างนึงคงเป็นเอาแน่เอานอนไม่ได้ละมั้ง 
เปลี่ยนไปไม่ซ้ำกันเพราะลังเลเก่งที่หนึ่ง 
แปปๆฝนตก แปปๆแดดออก

เปลี่ยนไปตามความรู้สึก 
ใช้อารมณ์ตัดสินมากกว่าเหตุผล จนโดนดุอยู่บ่อยๆ




จริงๆก็ไม่ได้ชอบลังเล เพราะความลังเลทำให้คนรอบข้างกุมขมับ (ตกลงจะเอายังไงฮึ?)

การเปลี่ยนแปลงก็เหมือนกัน เราไม่ชอบ ไม่ชอบเลย
เพราะเรากลัวทุกอย่างไม่เหมือนเดิม เรากลัวสิ่งที่มีอยู่หายไป

กลัวหลุมหลบภัยของเราหาย ที่ที่เราขลุกตัวอยู่ในนั้นได้แบบสบายใจ




อืม..จำไม่ได้เหมือนกันว่าชอบท้องฟ้าตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ก็มีรูปเต็มโทรศัพท์ไปหมดแล้ว

เหนื่อยก็เปิดขึ้นมาดู เอามาเตือนตัวเองว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนไป เหมือนที่ทุกอย่างจะผ่านไป

เหมือนกับท้องฟ้าที่เปลี่ยนทุกวินาทีในทุกๆวัน 
ตั้งกล้องแปปนึงคุณสายรุ้งดันหายไปซะแล้ว




อ่าา...จะว่าไป ที่คนเรามองว่าสายรุ้งมันพิเศษเพราะนานๆทีคุณเค้าจะมาให้เห็นรึเปล่า

อารมณ์ว่า นานๆทีก็พิเศษดี เหมือนวันวาเลนไทน์ วันพ่อวันแม่ไรงี้ปะ

อืมมคิดว่าคงเป็นแบบนั้นนะ...นานๆทีก็พิเศษดี




แต่ท้องฟ้าก็สอนให้เราไม่คาดหวังเยอะเนอะ

ไม่คาดหวังว่าหลังฝนตกจะมีสายรุ้งเสมอ
ไม่คาดหวังว่าวันนี้ผ้าที่ตากไว้จะแห้ง เพราะท้องฟ้าอาจจะร้องไห้ในวันนั้น




และท้องฟ้าก็สอนให้ไม่ประมาท ให้พกร่มไปด้วยทุกวัน
เผื่อแดดออกเย๊อะเยอะ เผื่อฝนตกแบบฟ้าจะถล่มเอา




สอนให้ไม่คาดหวังและเตรียมพร้อมรับมือเสมอ คุณท้องฟ้าสอนเราแบบนี้แหละ :)




แต่ก็นะ เอาเข้าจริง สิ่งที่ท้องฟ้าสอนมา มันเอามาปรับใช้กับชีวิตยากจัง

เพราะเราต่างคาดหวัง และหลายครั้งเราหละหลวม

เจอปัญหาสติก็หนีหาย ลืมกระเถิบตัวออกจากปัญหามามองภาพใหญ่ 
ลืมกอดอกชมภาพแบบในแกลลอรี่

ลืม...จนเราผิดพลาด จนสูญหาย จนร้องไห้




พอวันที่ท้องฟ้าสีเทาๆดำๆ เราก็มักจะลืมไปว่าท้องฟ้าตอนสดใสเป็นยังไง

หลายคนเลยคิดว่าฝนจะตกไปตลอด
ไม่หรอก มันจะไม่เป็นแบบนี้ตลอด

ท้องฟ้ายังไงก็คือท้องฟ้า
ร้องไห้ได้ สดใสได้
และจะยังคงทำให้คนมองขึ้นไปเสมอ


ชีวิตก็เหมือนกัน




มีสตินะ เจ้ามานุด 

รอบข้างยังมีเบาะนวมจากครอบครัว
รอบกายยังมีเพื่อนที่แสนน่ารัก
รอบตัวยังมีสายลม พัดผ่านให้รู้ว่าเรามีชีวิตเพื่อเติบโต

เติบโตอย่างแข็งแรง อย่างเข้มแข็ง และสวยงาม

และเก่งมากพอที่จะแก้ปัญหา
เก่งมากพอที่จะอดทนกับวันที่ท้องฟ้าไม่สดใส




หาคนที่เป็นหลุมหลบภัยให้พักผ่อน 
หาคนที่พูดคุยด้วยตอนรถติด

เพราะจริงๆเราไม่ได้อยู่คนเดียวอย่างที่คิดหรอก

แต่พอเรามีปัญหา ปัญหามันก็ดูจะใหญ่สำหรับตัวเราเสมอ




สติแตกได้ แต่ต้องรีบกลับมา

กลับมาให้ทันวันที่แดดออก 

อย่าพลาดโอกาสสังเคราะห์ความสุข
อย่าจมกับความมืดมนในวันที่ท้องฟ้าสีไม่น่ามอง

มันก็แค่วันๆนึง
เพราะพรุ่งนี้ก็เช้าแล้วเนอะ :)



กดปุ่มรีสตาร์ท แล้วทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีนะ

เหมือนที่ท้องฟ้าทำหน้าที่ของมันในทุกๆวัน

เป็นแผ่นฟ้าให้กับพระอาทิตย์ 
เป็นพื้นที่ให้พระจันทร์อวดทรวดทรง
เป็นกระดาษสีดำให้ดวงดาวสีขาวส่องแสง




ถ้าฝนจะตกก็ปล่อยให้มันตก
ถ้ามันจะเกิดก็ปล่อยให้มันเกิด

ไม่มีทุกอย่างเป็นดั่งใจ 
เพราะเราไม่เคยควบคุมอะไรได้เลยสักครั้ง 
ไม่เคยควบคุมอะไรได้เลยสักอย่าง




เตรียมพร้อม บุฟองน้ำกันกระแทกที่ใจ 
หยิบร่มใส่กระเป๋าแล้วไปสู้ ไปใช้ชีวิต 
ไปเจอคุณท้องฟ้า ไปเจอปัญหา 




แล้ววันนึง คุณก็จะเจอสายรุ้ง

สายรุ้งที่เป็นรางวัลสำหรับคนเก่ง ที่ผ่านเรื่องร้ายๆมาได้

เราเชื่อแบบนั้นนะ 
เพราะคุณสายรุ้งบอกเราแบบนั้น :)



    " If all things work together in the end
        The broken world'll be beautiful "
            Never Alone by Tori Kelly♡













SHARE
Writer
Fahthiti
: )
I'm just me, simple as that.

Comments