นาฬิกา (1) : โหยหา ปรารถนา อาลัย
การได้ยินเสียงของดนตรีที่คุ้นเคยอย่างการ์ตูนสักเรื่องที่เคยดูตอนเด็กๆเป็นความรู้สึกคุ้นเคยที่ชวนเรียกน้ำตาจากก้นบึ้งหัวใจดั่งการได้พบเพื่อนสหายที่เคยคุ้นจากแต่เก่าก่อน มาพร้อมหน้ากันอีกครั้ง ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ตัวนั้น ฟังเสียงเพลงที่ค่อยๆบรรเลงไปช้าๆด้วยความรู้สึกอาลัยต่อหลายสิ่งหลายอย่างที่มันผ่านพ้น จางหายและยากจะหวนกลับคืน เสียงเพลงบรรเลงต่อไป ฉันค่อยเอนตัวกับพนักเก้าอี้ ภาพเหตุการณ์หลายต่อหลายอย่างวนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัวของฉัน เหมือนความฝันซ้ำแล้วซ้ำเล่าคอยหลอนหลอกอยู่แบบนั้น "ฉันคงอยากกลับไปมากซินะ" เวลาที่ทำให้เรารู้สึกได้ว่า เป็นชีวิตชีวาที่สุด เวลาของเด็กชายคนนั้น คนที่ไม่ได้เพียบพร้อมอะไร แต่เปรี่ยมด้วยความสุข ฉันปรารถนาจะได้ช่วงเดียงสานั้นคืน  แต่ทั้งหมดก็คงเป็นได้เพียงแต่ความฝันสินะ...
SHARE
Writer
ELThanaphat
writer
ข้าพเจ้าว่า ชีวิตมันมีอะไรมากมายนะ เล่าได้ไม่รู้จบ ทั้งดีร้าย แต่บางทีเรื่องเหล่านั้นอาจเป็นประโยชน์ต่อผู้อื่น มากกว่าที่คิดไว้ก็ได้

Comments