พยายาม






ฉันรู้แล้วว่าทำไมเขาถึงชอบฟังเพลงวงนี้
ฉันเพิ่งรู้จักกับเขา เมื่อตอนที่เขาเดินจากไป
ฉันเริ่มฟังเพลงที่เขาเคยทวิตทิ้งไว้



ความหมายของเพลงมันเข้าถึงความรู้สึก
ฟังไม่ยากเกินไป...ทำไมกันนะ 
พอเริ่ทฟังเพลงเหมือนมีเขาค่อยกระซิบอยู่ข้างๆ
'เพลงเพราะใช่ไหม เราบอกเธอแล้ว'
.
.
.
"เสียดายเนอะที่ไม่ได้ฟังด้วยกัน"
ฉันกำลังจมดิ่งไปกับจังหวะเพลงและเสียงร้อง
ภาพในหัวยังคงมีเขาอยู่ ถึงมันจะจางลงไปบ้าง




'เล่มนี้มันดีจริงๆนะ ลองอ่านดู'
สุดท้ายก็หยิบหนังสือไปจ่ายเงิน
จากหนังสือถูกถ่ายทอดเป็นภาพยนตร์ 
แน่นอน...ฉันไปดูคนเดียว 
ไม่ได้เตรียมใจว่าจะร้องไห้ในโรงหนัง
แว่นตาถูกถอดออกมาเช็ดอีกครั้ง
.
.
.
"หนังสนุกดี แต่ในหนังสือสนุกกว่า"
ฉันพึมพำคนเดียวอีกตามเคย 
มองดูตั๋วเลขที่นั่งเดิมๆ ใบเดียวโดดๆ
ถ้ามาดูด้วยกันคงดีกว่านี้




'อยากกินขนมจีนน้ำเงี้ยว'
'ที่นี้หากินยากจะตาย'
มันหากินในเมืองไม่อยากหรอก กรุงเทพฯชีวิตที่ลงตัว
ในเมืองใหญ่คงมีร้านอร่อยๆอยู่ในสักมุม
ส่วนฉันกลับเดินทางออกมาไกล มาเมืองที่ห่างไกลออกไป
เราอยู่ห่างกันหลายกิโลเมตร
.
.
.
"ปกติไม่เคยเห็นมึงกินน้ำเงี้ยว"
"แค่อยากลอง"
"เออ แปลกๆนะ"
ไม่ได้พูดอะไร ก็แค่กินขนมจีนน้ำเงี้ยวชามนั้นแบบช้าๆ
ลองดูว่าทำไมเธอถึงชอบมัน ... ดูท่าแล้ว
ฉันไม่ชอบมันเท่าไหร่ แต่ก็กินได้นะ








ไม่รู้จะทิ้งอดีตยังไง
รู้แค่ว่าพยายามถามตัวเองว่า 'คิดถึงอีกแล้วเหรอ?'
กล่องความทรงจำของเราไม่มีอะไรใหม่
มีวิดีโอตั้งแต่เริ่มตั้นจนจบแบบงงๆ 
ถ้ามีคนได้ดูก็คงรู้สึกว่า...จบแบบนี้ได้ไง
พยายามยัดทุกอย่างลงกล่องความทรงจำ
แต่ก็รื้อมาเปิดดูเก่ง เหมือนหนังดูหนังม้วนเก่าๆ
อย่างลืมพกทิชชู่มาซับน้ำตาตัวเองด้วย
ไม่มีใครตาย ความรักไม่ได้หอมหวานมากหรอก...
และพระเอกนางเอกไม่ได้คู่กัน 







เปิดใจแล้ว 
ฉันกำลังเปิดใจอยู่ มีหลายคนที่เข้ามา
แต่สุดท้ายฉันเองก็เลือกที่จะปิดประตูใส่พวกเขา
ฉันไม่แน่ใจ...กลัวการเริ่มต้นใหม่
หนังม้วนเดิมยังคงถูกเปิดเล่นในความรู้สึกลึกๆ
หรือว่าฉันแค่ติดค้างคำตอบที่อยากรู้จากปากเธอ
แต่...การกลับไปถามอะไรตอนนี้ คงไม่มีอะไรดี
ฉันแค่รู้ว่า...ฉันต้องเลิกดูวิดีโอม้วนนั้น
และมองหาอะไรใหม่ๆ และฉันพยายามอยู่
SHARE
Written in this book
00:27 น.
แด่ ห้วงอารมณ์ของความรัก ความคิดถึงและวัยหนุ่มสาว
Writer
talkxritta
Night Owl.
บทสนทนาบนโต๊ะน้ำชาและหน้าหนังสือ

Comments