อีกมุมหนึ่งของคน ที่เป็นฝ่ายหักอกคนอื่น
เค้าเป็นเพื่อนที่ดีมาก ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน
อาจเป็นเพราะที่ที่ฉันมาเรียนไม่มีผู้หญิงเลย
เค้าเป็นคนแรกที่มานั่งที่ว่างข้างๆฉันที่ไม่มีคนกล้านั่ง
ในห้องที่จะทำอะไรก็เกร็งไปหมดเพราะมีแต่ผู้ชายเสียงดัง

เค้าชวนฉันไปกินข้าวกลางวันด้วยกัน
พาฉันเข้ากลุ่ม ความช่างคุยของเค้า ทำให้เพื่อนคนอื่นๆเลิกเกร็งและกล้าที่จะคุยเล่นกับฉัน
ฉันไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ ทั้งเรื่องเรียนและเรื่องการสร้างความสัมพันธ์
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้มีเพื่อนกลุ่มใหญ่ ไปไหนมาไหนไปนั่งติวหนังสือด้วยกันเวลาใกล้สอบ
การเรียนของฉันค่อยๆดีขึ้น
วิชาที่เคยเกลียดมากๆเพราะฝังใจที่เคยสอบตกตอนเด็กๆ พอมีเพื่อนๆคอยช่วยอธิบายผสมมุกตลกโง่ๆพวกนั้น ตอนนี้ฉันไม่เกลียดมันแล้ว พอๆกับที่ฉันเริ่มกล้าพูดคุยกับคนอื่นๆมากขึ้นแม้จากเดิมจะเคยมีแต่เพื่อนสนิทผู้หญิง

เวลาที่ฉันตกหล่นหายไปจากกลุ่ม เวลาที่ทุกคนเอาแต่คุยเรื่องบอล เวลาที่ฉันไม่มีอะไรจะพูดและเงียบไป เค้าจะเป็นคนที่รอและคอยดูแลฉันอยู่เสมอ ฉันไม่เคยรู้สึกว่าถูกทอดทิ้งเวลาที่มีเค้าอยู่เป็นเพื่อนเลย

จริงๆตอนแรกฉันก็เคยสงสัย ว่าที่เข้ามาตีสนิทเค้าชอบฉันหรือเปล่า แต่พอเวลาผ่านไป ความสงสัยก็เริ่มจางลง ฉันรู้สึกสบายใจเวลาคุยกับเค้า แล้วคิดว่าคงคิดมากไปเองมั้ง

จนกระทั่งวันหนึ่งที่เรียนจบ พวกเราทุกคนต่างแยกย้ายกันไป
เค้าส่งไลน์มาชวนฉันไปกินข้าว ทั้งที่เพิ่งนัดรวมกลุ่มกันไปไม่นาน
ทั้งที่เราก็เคยกินข้าวด้วยกันสองคนมาตั้งหลายครั้ง แต่วันนี้อยู่ๆฉันก็รู้สึกกลัว สิ่งที่เคยสงสัยมาตลอดในใจลึกๆแต่พยามไม่สนใจมันเริ่มกลับมากวนใจอีกครั้ง

ฉันไม่ได้ไป ฉันบอกว่าฉันไม่ว่าง ให้เค้าชวนเพื่อนคนอื่นไปแทน

เค้าเงียบไปสักพัก ฉันกลัวว่าเขาจะโกรธ ฉันไม่เคยรู้สึกกลัวคำตอบที่เค้าจะส่งกลับมามากขนาดนี้เลย เพราะที่ผ่านมามีแต่ความสบายใจเวลาที่ได้คุยกัน

เค้าสารภาพ ว่าที่จริงเค้าชอบฉัน ชอบตั้งแต่วันแรกที่เจอ ตอนแรกเค้าก็คิดจะเก็บความรู้สึกนั้นไว้เพราะคิดว่าเป็นแค่การชอบที่หน้าตาภายนอก แต่พอได้รู้จักกันกลับชอบมากขึ้น เค้ารู้สึกไม่ดีมาตลอดทุกครั้งที่มีคนมาจีบฉัน

ฉันไม่รู้จะทำยังไง ไม่รู้จะปรึกษาใคร สุดท้ายเลยเลือกคำตอบที่ดูดีที่สุดจากพันทิปและกูเกิ้ล ผสมกับความรู้สึกจริงๆของฉันพิมพ์ตอบกลับไป

“เราขอโทษถ้าเคยทำอะไรให้คิดมาก แกเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ ถ้าเป็นไปได้เราก็อยากเป็นแบบเดิม”

ฉันกดส่งข้อความไปด้วยมือที่สั่นเทา ไม่ว่าจะตอบแบบไหนเค้าก็คงเสียใจทั้งนั้น

แต่ฉันก็รู้สึกว่าการบ่ายเบี่ยง หรือการหายไปเฉยๆแบบที่บางคนชอบทำ มันเป็นการไม่ให้เกียรติความรู้สึกที่อีกฝ่ายมีให้เลย ถึงฉันจะขี้ขลาดแต่ก็คิดว่าการบอกไปตรงๆน่าจะดีที่สุด
เค้าไม่ได้ตอบ ฉันไม่กล้าเปิดดูว่าเค้าอ่านข้อความนั้นหรือยัง แต่เดาว่าเค้าคงได้เห็นมันแล้วจากพรีวิว

ผ่านไปอาทิตย์หนึ่งแล้วฉันนั่งอยู่ในร้านกาแฟ รอบตัวมีผู้คนผ่านไปมากมาย แต่กลับรู้สึกว่ามันเงียบมาก ฉันจ้องจอโทรศัพท์มือถือที่ไม่มีโนติฟิเคชั่นขึ้น ความเงียบของไลน์ที่เค้าไม่ตอบนั้นมันเงียบมาก
เมื่อคิดว่าอาจจะไม่ได้ยินอะไรจากเพื่อนสนิทของฉันอีกต่อไป
ฉันเดินไปร้องไห้ในห้องน้ำ เสียใจที่ทำให้เค้าต้องเจ็บปวดทั้งที่ดีกับฉันขนาดนั้น เสียใจที่ต้องสูญเสียเพื่อนคนนึงไป เสียใจเมื่อคิดว่าที่ผ่านมาฉันมีความสุข มีชีวิตที่ดีเพราะเค้าในขณะที่ตัวเค้าเองต้องเก็บความเสียใจไว้มากขนาดไหน

ถ้าวันหนึ่งมันดีขึ้นแล้ว ถ้ายังเป็นไปได้ ก็อยากกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมนะ




SHARE

Comments