ง่าย(เกินกว่า)
การเอาใครออกจากชีวิตหรือออกจากการมีผลต่อการดำเนินชีวิต
การตัดขาดความสัมพันธ์ฉันชู้สาว น่าจะเป็นอะไรที่ตัดขาดกันได้บ่อยๆและก็ดูจะเจ็บปวดไม่ว่าจะเคยผ่านมาแล้วกี่ครั้งก็ตาม
เหมือนสมองไม่จำ ว่าควรข้ามขั้นตอน 
การวนภาพในวันเก่าๆ การระลึกถึงของสิ่งนั้น คำพูดแบบนี้ ที่ตรงนั้น ร้านตรงนี้ เพลงนั้นละครเรื่องนี้ฯลฯ ที่ฉันและเธอเคยมีช่วงเวลากับสิ่งต่างๆเหล่านั้นร่วมกัน
สมองมันควรรู้จากประสบการณ์ว่าไม่ควรนำสิ่งเหล่านั้นกลับมา ให้มีผลกับต่อมน้ำตาและการสั่นสะเทือนของหัวใจ เพราะส่วนใหญ่มันจะทำให้เรารู้สึกเศร้า หม่นๆ หงอยๆ จนถึงขนาดมีอาการง่อยๆเสียการเสียงานก็มี 
บางคนก็เกินรับไหวกับความเสียใจ (ขอผ่านแล้วกัน ด้วยความเคารพ)
มันก็ไม่ยากเท่าไหร่ถ้าเราจะตัดคนๆนึงออกไป แล้ววนกลับมาเป็นเรา 
เหมือนตอนที่ยังไม่มีใครคนนั้นเข้ามาในชีวิต
ใช่น่ะ...เรื่องง่ายๆตอนเราเกิดมา เราก็ไม่ได้เกิดมาพร้อมกับใครคนนั้น ไม่รู้จัก ไม่ได้มีส่วนอะไรในชีวิตเราด้วยซ้ำ 
วันนึงเขาเข้ามา แล้วเขาก็ออกไป
มันจะต่างกันตรงไหนจริงไหม???
เราไม่มีเขาเราก็ดำรงชีวิตมาได้ตั้งนาน มันก็แค่วนกลับมาตรจุดเริ่มต้นอีกกครั้ง.
~มันง่ายเมื่อเราไม่ได้อยู่ตรงจุดนั้น แต่มันไม่ง่ายเมื่อเราต้องเป็นคนดำเนินการด้วยตัวเอง~
เหมือนมีใครปรึกษาหรือปรับทุกข์เรื่องแฟน เราจะให้แนวคิดกับคำปรึกษา ปลอบโยน ได้ไม่ต่างอะไรกับพี่-้้้้อย พี่-อด
แต่พอเป็นตัวเอง มันไม่ง่ายไง มีแค่จะปรับตัวได้ช้าหรือเร็ว ก็แค่นั้น
บางทีเราไม่อาจตัดออกจากความทรงจำ แต่เราแค่เหยียบมันให้จมลงไปลึกๆ หรือวางไว้ในส่วนลึกของความคิด
จะว่าไป มันก็มีทั้งความเจ็บปวดและความงดงามอยู่ในนั้นเหมือนกัน
เมื่อคุณกลับไปนึกถึงวันเวลาเก่าเหล่านั้น บ้างก็อดยิ้มไม่ได้ บ้างก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่
ผมไม่รู้เหมือนกันว่าแต่ละคนมีวิธีจัดการกับสถานะการณ์ที่แสนจะยากลำบากแบบนี้กันยังไง
ต่างคนก็มีวิธี ต่างแนวคิดกันออกไป
แต่ที่แน่ๆมันจะมาจบตรง คำว่าอยู่กับ ปัจจุบัน
อยู่ที่ตัวเราว่าจะช้าหรือเร็ว ที่จะดึงตัวเองกลับมา
....
คนที่มองเข้ามา ผมคือคนที่ไม่เศร้านาน กลับมาได้เร็ว และดำเนินชีวิตได้เป็นปกติเหมือนไม่ได้มีผลกระทบอะไรมากนัก มีแนวคิดที่จะพาตัวเองไปในทางบวกมากกว่าจะจมปรัก
จะบอกว่าไม่ง่าย
ผมมีแนวคิดแบบของผม 
และผมเป็นคนความจำสั้น ไม่ละเอียดอ่อนซะด้วย
วิธีของผมมันเจ็บแต่มันจะไม่นาน 
พอเวลาผ่านไปยิ่งนานวัน 
ผมจะลืมรายละเอียดต่างๆไปเอง
จนเหมือนความทรงจำขาดๆในวัยเด็กที่ไม่แน่ใจว่่ามันเคยเกิดขึ้นเมื่อไหร่ตอนไหน
....
ในห้องสลัวๆเงียบและลับตา คือที่ ที่คุณไม่มีทางได้เห็นว่าผมทรมานแค่ไหน
จนกว่าจะก้าวเท้าออกมา เพื่อทำหน้าที่ของตัวเองในแต่ละวัน
ยิ้มและหัวเราะ ให้กับทุกคน
....
มันง่าย เกินกว่า จะมีใครรู้ถึงความเจ็บปวดข้างใน.



SHARE

Comments