อ่อนแอ
    ให้ตายเถอะ...ฉันไม่มีภูมิคุ้มกันความผิดหวังเอาเสียเลย ฉันไม่ชอบความพ่ายแพ้...ไม่ชอบเวลาที่เราทำอะไรไม่ได้ ไม่ชอบเวลาที่ทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้ดั่งใจ ไม่ชอบการถูกบ่นว่า ไม่ชอบการถูกสั่ง ไม่ชอบเวลาที่คนอื่นพึ่งพาฉันมากเกินไป ไม่ชอบเวลาที่ฉันไม่มีใครให้คำปรึกษา ไม่ชอบเวลาที่ถูกขัดใจ ไม่ชอบเวลาที่ถูกเปรียบเทียบ ฉันมันขี้แพ้...ไม่เคยชนะอะไรสักอย่าง

หรือจริงๆ แล้ว...ฉันแค่ไม่พอใจตัวเอง    ฉันไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองดูดี เวลามีใครมาชม...ฉันถึงรู้สึกว่าเขาเสแสร้ง 
ฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนเก่ง  ...เอาจริงๆ ก็เก่งระดับหนึ่ง แต่ยังไม่ใช่ระดับที่ฉันจะภาคภูมิใจในตัวเอง เวลาที่มีใครชมว่าเก่ง ฉันก็แอบคิดในใจว่า ถ้าเก่งจริง ฉันคงไม่อยู่แค่ตรงนี้หรอก

   ฉันจัดการกับความรู้สึกของตัวเองไม่ได้ ฉันไม่มีความสามารถในการจัดการอะไรเลย ...ฉันไม่อยากต้องดูแลทุกสิ่ง แค่มีชีวิตให้ผ่านพ้นไปวันๆ ยังยากเลย มันท้อแท้ไปหมด

ฉันเองก็รู้นะว่าความคิดในแง่ลบมันดึงพลังไปจากฉันทุกอย่าง แต่ฉันสลัดมันไม่หลุด ทุกคนที่เข้ามาหาฉันเพราะคาดหวังผลประโยชน์...ถ้าฉันไม่มีประโยชน์ คงไม่มีใครเลยสินะ 

บางทีอุปสรรคก็เข้ามาในทางของฉันมากเกินไป จนฉันอยากจะหนีจากโลกนี้...แต่อีกเสี้ยวใจหนึ่งมันฉุกคิดขึ้นมาว่า ถ้าฉันตายไป...ปัญหาก็ยังไม่จบ ฉันไม่ใช่คนชอบหนีปัญหา...ฉันแค่อยากหลบไปสักพักเพื่อหาทางจัดการกับมัน ฉันรู้ไงว่าฉันจัดการกับอารมณ์ของตัวเองไม่ได้ เวลาอะไรไม่ได้ดั่งใจฉันจะปิดกั้นตัวเองจากทุกสิ่ง จมอยู่กับความคิดด้านลบของตัวเอง ...

ฉันมันอ่อนแอคนอ่อนแอไม่มีที่ยืนในโลกอันโหดร้ายใบนี้ ...
นั่นคงเป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันคิดเสมอๆ ว่า ถึงไม่มีฉัน โลกก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน ฉันไม่ใช่คนสำคัญอะไรเลย ไม่มีความสำคัญกับใคร ไม่มีตัวตนก็ไม่เป็นไร

ถ้าวันหนึ่งฉันหายไปจากโลกนี้จริงๆ ...อาจจะดีก็ได้
SHARE
Writer
PrisonerOfLife
seeker
ขอให้ได้เขียนระบายให้โล่งใจ พอใจแล้วก็จะไปนอน

Comments