Q U E S T I O N ?


ในอดีตผมเคยมีคำถาม ว่าอะไรขมที่สุดบนโลกใบนี้


เบียร์


เหล้า


เม็ดยา


ความรัก


หรือชีวิต





เขาว่ากันว่าบางทีน้ำเมาก็เป็นที่เยียวยาจิตใจ
รสสัมผัสนุ่มล้ำจะทำให้ลืมเลือนไปเกือบทุกสิ่งที่เลวร้าย

ลืมทุกอย่าง

ที่ไม่อยากจะนึกถึง


ในหัวคิด มันจะรสชาติดีอย่างที่คนเขาว่าหรือเปล่า

สองเท้ายืนตรงข้ามถนนใหญ่ ดวงตามองบูธขายตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกๆ

ผมยังอายุไม่ถึง ผมจะดื่มได้ยังไง

แต่ไม่ทันได้พูดอะไร เพื่อนก็ลากผมไปซื้อแล้วเสียอย่างนั้น


อ่า พ่อครับ แม่ครับ
ผมกลายเป็นเด็กไม่ดีแล้วหรือเปล่านะ



ในมือของเพื่อนมีถุงเบียร์เรียงกันประมาณหกกระป๋อง
ยี่ห้อสีเหลืองมีอยู่สาม ส่วนอีกยี่ห้อเป็นรูปหมี
(ขอไม่บอกก็แล้วกันว่ายี่ห้ออะไร แต่ก็น่าจะรู้กันล่ะมั้งครับ)

ผมขอแค่กระป๋องเดียวก็พอพร้อมกับถามคำถามว่าอันไหนรสชาติดีที่สุด

เพื่อนบอกกระป๋องที่มีรูปหมี
มันจะรสนุ่มกว่าและไม่บาดคอเท่า


ผมพยักหน้าและเปิดฝา


ยกขึ้นมา


จรดริมฝีปากกับขอบ


และดื่มมันไปอึกหนึ่ง


...


'รสชาติเหี้ยไรเนี่ย'

นั่นคือคำแรกที่พูดหลังจากดื่ม ไหนเขาว่ามันจะรสนุ่ม กลิ่นไม่แรงและไม่บาดคอไงเล่า


แล้วไอ้ของเหลวรสขมฝาดเฝื่อนลิ้นที่ถูกเทลงคอผมเมื่อครู่เล่าคืออะไร


ผมแลบลิ้นออกมาเหมือนหมาหอบอยู่ครู่หนึ่งก่อนดื่มเข้าไปอีกอึก

มันยังคงรสชาติเช่นเดิม


เสียดายเงินชิบหายเลยว่ะวัน


ตาตี่ๆของผมหรี่ลงมา เออเอาวะ บางทีถ้าดื่มไปเรื่อยๆรสชาติมันคงดีขึ้น

แต่ไม่เลย

ครั้งที่สาม

สี่

และห้า

รสชาติยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

พอจะดื่มครั้งที่หก ผมก็สำลักจนหน้าดำหน้าแดง
สองขาที่เดินไปบนถนนเซเพราะแรงไอที่รุนแรงเกิน
ไอเหมือนคอจะหลุด

ไม่ไหวเลย ขม

ผมไม่ชอบรสชาติของมัน


แต่แล้วเพื่อนผมกลับเดินมาข้างๆพร้อมกับเปิดเบียร์กระป๋องที่สองและยกดื่มราวกับไม่ทุกข์ร้อน

'มึงรู้ป้ะ'

'ไม่รู้'

'ฟังกูก่อนค่อยตอบสิวะ'

'...เค'

เพื่อนเอื้อมมือมายีหัวผมจนยุ่งพร้อมหัวเราะ ปลายนิ้วเคาะกระป๋องเบียร์ผมและจ้องเข้ามาในตา

'เบียร์ที่มึงดื่มมันขม'

'เออรู้ ติดลิ้นกูอยู่'

'แต่มึงรู้มั้ย'

'..อะไร'

'รสชาติชีวิตมันขมกว่าเบียร์อีก'

'...'



อา...


ผมใช้หางตามองแล้วดื่มเข้าไปอีกเป็นอึกที่เจ็ด คราวนี้รสชาติกลับไม่ได้ขมปร่าเหมือนอย่างเคย

'รสชาติชีวิตมันไม่ได้ขมติดลิ้นแล้วสักพักก็หายไปเหมือนเบียร์'

'...'

'แต่มันจะติดอยู่ที่ใจมึง'

เงียบ และฟัง
ฟัง และทำความเข้าใจ

'แล้วรสชาตินั้นมันจะหายไปตอนไหนล่ะ? มึงคงอยากถามกู ถูกไหม'

'แสนรู้'

'มึงนะมึง'

'ฮ่าฮ่าฮ่า'

เพื่อนผมส่ายหน้าระอาพร้อมรอยยิ้ม ส่วนผมก็ขำจนตากลายเป็นขีด
พวกเรานั่งลงที่ริมฟุตบาทหน้าร้านค้า
ก่อนจะมองท้องฟ้าเบื้องบน

นิ้วชี้ของไอ้คนที่นั่งข้างๆจิ้มมาที่กลางอกผมพร้อมกับรอยยิ้มจาง

'มันจะหายไปก็ต่อเมื่อมึงเลือกที่จะปล่อยวาง'


...

เสียงข้อความดังขึ้นมาจากโทรศัพท์
มือเปิดมันขึ้นมาก่อนจะพบว่ามันคือชื่อคุณ

ไวเท่าความคิด ผมยกเบียร์ขึ้นซดจนตอนนี้เหลือน้อยครึ่งกระป๋อง
รสฝาดไหลผ่านลงคอ แต่ยังไม่เทียบเท่ากับข้อความที่เห็นที่มันบาดลึกไปตั้งแต่ลิ้น เส้นประสาท สมอง จวบจนมันกัดกินเข้ามาในหัวใจ


อา..





ในอดีตผมเคยมีคำถาม ว่าอะไรขมที่สุดบนโลกใบนี้


เบียร์


เหล้า


เม็ดยา


ความรัก


หรือชีวิต




จนตอนนี้ผมยังไม่ได้รับคำตอบนั้น
คงเพราะประสบการณ์ชีวิตที่น้อยเกินไป
ผมอาจต้องใช้ชีวิตมากกว่านี้

สิบเจ็ดเกือบสิบแปดปี เทียบกับอายุของดาวที่เรียกว่าโลกดวงนี้ผมยังคงเป็นทารกอยู่เสียด้วยซ้ำ


เอาเถอะ


ผมคิดว่าผมคงจะใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้ให้นานกว่านี้อีกหน่อย

จนกว่าจะตอบคำถามที่ตนตั้งเอาไว้ให้ได้อย่างชัดเจน



หลังจากนั้นค่อยจากไปก็แล้วกัน
SHARE

Comments

Kinplar
3 months ago
ผมชอบงานเขียนมากครับ
Reply
GREYSWEATER
3 months ago
อ่านแล้วได้คิดตามไปด้วย ชอบงานเขียนแนวนี้ค่ะ
Reply