blue summer.
เราเจอกันครั้งแรกในช่วงสงกรานต์
ทุกอย่างมันเกิดขึ้นรวดเร็วมากจนเรารู้สึกว่าอะไรที่ดลให้เรามาเจอกัน 
เราแค่คนที่เดินผ่านกันไปมา 
ฉันแค่ชอบรอยยิ้มของเธอ เลยเผลอเอามือไปหยิกที่แก้มนิ่มๆคู่นั้น 
เสียงเชียร์ของเพื่อนๆที่อยู่รอบข้างทำให้เราได้จูบกันครั้งแรก 
แต่จริงๆต้องพูดว่ามันเป็นครั้งแรกของฉันมากกว่า 
ทั้งตื่นเต้น สับสน มึนงง เมาความสุข 
หลังจากนั้นเธอก็เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันจนได้
เราดูหนังด้วยกันทุกคืนผ่านการ Facetime 
เราชอบมากที่ได้เฝ้าให้เธอหลับไป แล้วเธอก็ชอบละเมอเรียกเราว่า "ที่รัก"
อยากให้เป็นแบบนี้ไปทุกๆวันเลยนะ

you are my everyday.

เราคอลคุยกันทุกวัน ยันฟ้าสว่าง 
ทำไมมันถึงมีความสุขขนาดนี้นะ 
หรือพระเจ้ากำลังให้เราจมอยู่กับความสุข หลงมัวเมากับมันมากเกินไปหรือปล่าว 
เรามีความสุขมากไปมั้ยนะ ?
ถ้าเกิดว่ามันมากไป 
แล้วหลังจากนี้แต้มความสุขของเรามันจะหายไปหมดเลยใช่มั้ย ..
สงสัยจะคิดมากเกินไป
เข้าใจคำว่าขอหยุดเวลาไว้ตรงนี้แล้ว.

"เธอสนใจอยากจะมาคบกับเค้ามั้ย?"

เป็นคำถามที่เรารอฟังมานาน 
เรายิ้ม และตอบด้วยความรวดเร็ว "อื้ม" 

หนังเรื่องแรกที่เราไปดูด้วยกัน 
เธอมาสาย 
แต่ก็มาพร้อมกับผมที่พึ่งไปดัดมาเพื่อเตรียมเซอไพร์ แล้วถามว่า
"น่ารักมั้ยทรงนี้ เธอเห็นคนแรกเลยนะ"
ความโกรธที่ยืนรอมาแน่นอนว่าหายไปหมดทันที 
ทำไมถึงน่ารักขนาดนี้นะ หวง.

ไปบ้านของเธอครั้งแรก 
เจอ พ่อ แม่ กับน้องสาว และแมวของเธอ
เกร็งมากเลยนะ ไม่รู้จะทำตัวยังไง 
จนต้องเสริช google ว่า วิธีชวนพ่อแม่แฟนคุยให้ลื่นไหล 
พังมากๆ ขอโทษที่พูดไม่เก่ง 

Thank you.

มีครั้งหนึ่งต้องเดินผ่านทางที่มีแอ่งน้ำ
เธอให้เราขี่หลัง แล้วเธอก็แบกร่างของเราผ่านจุดนั้นมา โดยที่รองเท้าเราไม่เปียกเลย
มีครั้งหนึ่งที่อาม่าเราเสียกะทันหัน 
เธอก็อยู่เป็นเพื่อนเรา คอยปลอบโยนจนเราโอเคขึ้นมากๆ 
มีครั้งหนึ่งที่เธอร้องเพลง Day one พร้อมกับแปลความหมายให้เราฟัง 
มันน่ารักมากเลยนะ เราคงไม่ลืมเพลงนี้เลย
มีครั้งหนึ่งเธอสอนเราเล่นเกม Harry potter 
เราได้อยู่บ้าน กริฟฟินดอร์ ส่วนเธอได้อยู่สริธิรีน 
( เธอหัวเราะออกมาดังมากจนหน้าแดงเพราะเจ็บใจ )

Sad Ending.

ทุกอย่างมันดูหอมหวาน 
แต่หนังเรื่องนี้มันจบเร็วเกินไป 
แน่นอนว่าทุกอย่างย่อมมีการเปลี่ยนแปลง 

เธอไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว 

เราไม่ได้ดูหนังด้วยกันอีกเลย เหมือนวันก่อนๆ
เธอไม่เคยบอกใครว่าเราคบกัน
เธอไม่เคยขอเราถ่ายรูปคู่ ทุกที่ที่เราไปด้วยกันไม่มีเราติดอยู่ในรูปถ่ายซักใบ
เธอหายไป คุยกับเราน้อยลง
อะไรที่เราเคยได้ พอมันไม่ได้ เราก็เรียกร้อง มันไม่ชินเอามากๆ 
เธอไม่เข้าใจเรา 
เธอประชดประชันเรา 
เธอพูดกับเราว่า อย่ากดดันเราได้มั้ย เวลาที่เราอยากนัดเพื่อมาเจอกัน 
เธอชมผู้หญิงอื่นผ่าน instargram ว่าน่ารัก แต่เธอกลับไม่ตอบไลน์ของเรา 
เธอไม่เคยมาหาเราเลย 
เธอจำวันครบรอบไม่ได้
มีครั้งหนึ่งเราทะเลาะกันรุนแรง เธอโกรธจนลบทุกอย่างที่เคยทำด้วยกันมา อย่างง่ายดาย...

แน่นอนว่าตัวเราตอนนั้นร้องไห้มากกว่ายิ้มซะอีก 
ในหัวมัวแต่ตั้งคำถามว่า หรือเราควรหยุดไว้แค่นี้ดีนะ 
เรารักตัวเองน้อยเกินไปรึปล่าว?
 
สุดท้ายหนังเรื่องนี้ก็ต้องจบจริงๆ
เราบอกเลิกเธอ ทั้งๆที่เรายังรักเธออยู่
เธออ่าน 
แต่เธอไม่ตอบ

อย่างน้อยๆในใจก็หวังว่าเธอจะยื้อเราซักนิด
แต่ก็ ไม่มีแม้แต่คำลาจากเธอซักคำ..
คำตอบมันก็รู้กันอยู่แล้วว่าเธอไม่ได้รักเราขนาดนั้น

เจ็บมากเลยนะรู้มั้ย

แต่ตอนนี้เราดีขึ้นแล้วแหละ 
ขอบคุณนะที่ผ่านเข้ามา
แต่ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ 
ก็ขอให้เราไม่เจอกันดีกว่า.

ส่วนตอนนี้หายไปจากโลกของกันและกันเลยก็ดี 

ลาก่อนนะหมี :) 





SHARE
Writer
summerblue
sunny girl
lost in my own thoughts.

Comments