" ยังเดิน ยังรอ "

ตั ว ห นั ง สื อ นี้ มี เ รื่ อ ง ร า ว ...ค ว า ม เ จ็ บ ป ว ด อ ยู่ ...คุ ณ เ ลื อ ก ที่ จ ะ อ่ า น ห รือ ไ ม่ !!!!!!

   


        หวัดดี ครึ่งปี ที่ผ่านมา ในปี 2018 .
นี่เป็นอีกครั้ง ที่ผมกลับมา เขียนเรื่องราว ...
หน่วงๆของตัวเองและเรื่องราวที่ได้ ซึมซับจากมนุด หลายๆคน ที่คงผ่านเรื่องราว ความรู้สึกมาคล้ายๆกัน ...

       ชีวิตในปีนี้ ผมไม่ได้ดีขึ้น ต่างจากอีกหลายๆเดือนที่ผ่านมาเลย แต่ก๋็ไม่ได้แย่จน หยุดอยู่กับที่เช่นกัน ยังใช้ชีวิตเดินไปด้วยสองขา เหมือนเดิมโลกก็ยังหมุนวน เหมือนเดิม และจนมันจะครบการโคตรจร ไปอีกปี

นั่นแหละครับเช่นกัน ผมก็เดิน เดินวน +5555

วนจากอยากความรู้สึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าใครบางคนได้จากไปนานแล้วน่ะ อึ้มมมมม ผมก็รู้น่ะ และก็ดูเหมือนไม่ได้สนด้วยยยย



ก็ยังเดินต่อไปน่ะ  แม้ใครบางคนจะหายไปในระหว่างการเดินทาง ที่เรียกว่า "ความรัก"ลึกๆแล้วจะว่าไปก็ฉุดคิดขึ้นมาได้ว่าทุกๆความสัมพันธ์ ที่ผ่านเข้ามาให้เราได้ลิ้มรส ของความสัมพันธ์ต่างๆ แต่แปลกที่ไม่มีรสชาติ ความสัมพันธ์ไหน อยู่กับเราได้ยาวนานเลย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแรงโน้มถ่วงของโลก ผลักใครต่อใครหลายคน ออกไป หรือเพราะด้านมืดของเราเองที่ทำให้ใครต่อใครพากันเดินออกไป.

อาจเป็นเพราะลึกๆแล้ว เราหลอกตัวเองว่า ทุกๆอย่างโอเคร หรือเพร่าะเราไม่เคยเสียใจกับมันจริงๆจังๆ เลยทำให้ปากแผลไม่เคยปิดสนิทลงเลย

     ไม่ว่าเราจะเอาสมองส่วนไหนสั่งการ ไม่ว่าเราจะใช้ชีวิตต่อไปในแบบไหน ผมยังเชื่อว่า สิ่งที่ตามหลอกหลอนเราได้มากที่สุด คือ การเสียคนดีๆไป

นั่นแหละและเช่นเดียวกันที่หลายๆคนคงเคยเสียใครบางคนไป และยังใช้ชีวิตทุกวัน เหมือนว่าทุกอย่างมันได้ผ่านไปแล้ว .


แต่ผมว่า ไม่ว่าอะไรจะผ่านไปยาวนานแค่ไหน
ถ้าสิ่งไหนที่มันเคยเกิดขึ้น มันก็ยังเป็นเรื่องจริงเสมอไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน

บางครั้งเราใช้ชีวิตเดินไป โดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรายังรอ รอ รอ รอ รอ รออะไร ก็ไม่นิ

ใช่ครับมันดูวกวน ใช่มั้ย รอ ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ารออะไร ยอมรับกับตัวเองยังไม่ได้เลย


ผมว่านี่ คงเป็นพันธนาการ ที่มีชื่อเรียกว่า "รอ"
ในหลายๆครั้ง เรายอมรับกับตัวเองได้ว่า เราไม่ได้รอให้ใครบางคนกลับมา แต่ เราก็มักจะหาสาเหตุไม่ได้ ว่า เรารออะไร


    สำหรับผม การเริ่มต้นใหม่กับใครสักคน แล้วทิ้งคำว่ารอ คงเป็นการ หวังให้ใครสักคนที่ผ่านเข้ามา ทำให้เราเจอเหตุผลที่จะ ไปต่อด้วยกันละม้างน่ะ


แต่ผมว่ามันถูกแล้วแหละ ที่เราจะยังเดินทั้งๆที่ไม่ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหน เพราะสุดท้ายแล้ว จะไปได้ช้า หรือเร็ว ผู้ชนะ ก็ยังเป็นผู้ชนะ.

ถ้าเราคลาน หมื่นปีก็อาจถึงเส้นชัย  แต่ถ้าเราไม่เดินไม่คลาน กี่ชาติก็ไม่ถึง

การไม่เดินต่างหาก ที่ทำให้เราแพ้ตั้งแต่ยังไม่ถึงจุดหมาย.

การเดินทั้งๆที่จะเจ็บปวดโดยไม่สนว่าอะไรอยู่หลังเส้นชัย เป็นการเดินที่แม้จะเจ็บปวด แต่สวยงามเสมอ
   

บางครั้ง ผู้แพ้ ก็ทำในสิ่งที่ผู้จะชนะจะไม่ทำ....
นี่เป็นเรื่องราวที่มีทั้งจริงและปรุงแต่เพื่อให้ใครหลายคนที่มีความรู้สึกเดียวกันได้ลุกขึ้นมาแล้วคลานต่อไป แบบไม่อายที่จะยอมรับความจริง
ว่าเรื่องจริง นานแค่ไหนก็ยังเป็นเรื่องจริง.











SHARE
Writer
O_TIST
O-tist
ผู้ชายธรรมดา :ที่เชื่อว่า ถ้าเราไม่มองข้าม สิ่งต่างๆ บางเรื่องราวเปลี่ยนแปลง ..."ความคิดคนเราได้" และสร้างความเจ็บปวดได้เช่นกัน ..ผมเชื่อแบบนั้น.

Comments