ปากเหวที่ขอบหน้าต่าง
ทำไมเราถึงมาอยู่ตรงนี้...
มันเป็นความสับสนที่ยังคงสงสัย
ณ ตอนนี้ ที่เราเป็นแบบนี้

การรักษามันใช้เวลา เรารู้ดี 

แต่....

ไม่รู้ว่าการรักษาที่ได้ผล กับ การสิ้นสุดความอดทนของตัวเรา อะไรจะมาถึงก่อน

เราเลิกคิดถึงเรื่องที่อยากหายไปไม่ได้เลย

เราพยายามอยู่กับมันในทุกๆ วัน และมันแย่ 

เราทั้งเจ็บปวด ทั้งทรมาน 

ที่เราต้องทนอยู่แบบนี้ เพื่อความสุขของคนอื่นทั้งนั้น

เราอ่อนล้ามากจริงๆ 

การละทิ้งทุกอย่างมันคงดูขี้แพ้ 

แต่ใครจะรูู้ ว่ากว่าที่จะตัดสินใจละทิ้งได้้้้้นั้น

เราผ่านอะไรมาบ้าง

มันอาจเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับคนอื่น 

แต่สำหรับเรา เราไม่อยากสู้แล้ว

เราเหนื่อย เหนื่อยมากจริงๆ 

ปล่อยเราไปสักที 

อย่าทรมานกันแบบนี้เลย 

ตอนนี้ หน้าต่างในห้องนอน ก็ไม่ต่างอะไรกับปากเหว



SHARE
Written in this book
Mind
ก็แค่บทหนึ่งของความรู้สึก เพียงเศษเสี้ยวที่ทิ่มแทงกัน
Writer
ck_JS
Loser, Prisoner XXIII
ความเจ็บปวดของเราเกิดจากตัวเราเอง... ทำได้แค่ปล่อยให้มันกัดกินจนเราดำดิ่งสู่หุบเหวความเจ็บปวดนั่นล่ะ

Comments