Past to present ...
 ในช่วง ม.ต้น ใครหลายคนมักจะมีรักแรกเเละเรา "ก็เป็นหนึ่งในนั้น"
"ในความคิด ในจิตนาการ" ของเรา รักแรกมันคงต้องสวยงามสินะ ใช่ แรกๆมันก็สวยงาม แต่เราไม่ได้ทันคิดว่า ความสวยงามนั้น มันจะทำให้เรา "เจ็บมาจนถึงตอนนี้"
               การเป็นคนดีและรักเดียว                  มันจะไม่ทำให้เราเสียใจใช่มั้ย "เราเลิกคุยเยอะ เพื่อเขา" "เราไว้ใจเขา"
"เราไม่ทำในสิ่งที่เขาไม่ชอบ"
"เราตามใจเขา"
"เรามีเขาแค่ คนเดียว"

แต่แปลก...
ที่การที่เราทำแบบนั้นมันกลับทำให้เราเสียใจ
และ "ล้มเลิกความคิดที่จะเป็นคนดีเเละรักเดียว" มาจนถึงทุกวันนี้ ...ผู้หญิงเราจะทนความเจ็บได้นานแค่ไหนกันนะเคยถามตัวเองกันบ้างมั้ยว่า..?
"ถ้าเค้านอกใจเราจะให้โอกาสเขาหรือจะปล่อยเขาไป"
"ถ้าเค้าทำเราเสียใจบ่อยๆเรายังจะทนอยู่มั้ย"

หลายคนคงสงสัยว่าเราจำเป็นต้องคิดใน
"สิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น"ด้วยหรอ? ใช่...
เราควรคิดมันไว้ตั้งแต่ที่เราจะเริ่ม 'รัก' ใครสักคน เพราะถ้าเรายังคิดแบบนี้ พอเราเจอเหตุการณ์แบบนั้นเราอาจจะรับมือไม่ทันเเละอาจจะเจ็บหนักพอสมควรอย่างเช่น "เรา"

สิ่งที่เราเคยเจอมันคงหนักเกินไปสำหรับ ผู้หญิงส่วนมาก เราเองก็แปลกใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงทนขนาดนี้ ...

เริ่มต้นด้วยรักที่มีแต่เรื่องดี ดีไปหมด ดีไปสะทุกอย่าง
แต่ในเรื่องดีๆมันก็แฝงเรื่องร้ายๆไว้เช่นกัน
ถ้าเขานอกใจเราจะให้โอกาสหรือจะปล่อยเขาไป
อย่างที่เราบอกตอนแรกว่าคุณควรคิดที่จะรับมือกับทุกเหตุการณ์ อย่างเช่นเหตุการณ์นี้ 
เราคบกับเขามาได้เข้าสู่ช่วงเดือนที่6 ช่วงแรกเราไม่แม้แต่จะเข้าเฟสเขา แต่ไม่รู้อะไรดลใจให้วันนั้นเราเข้าเฟสเขาและสิ่งที่เจอ เราคิดว่ามันแย่มากนะสำหรับ ผู้หญิงคนนึงที่เคยไว้ใจคนรักของเรามากๆ เราไปเจอแชทนึง ที่เป็นข้อความที่ฝั่งนู้นยังไม่อ่าน เราเลยกดเข้าไปดูละสิ่งที่เจอคือ เป็นข้อความบอกรัก บอกคิดถึง และ รูปที่แฟนเรานอนกับเขา จับมือเขา ไปดูหนัง กับ ผู้หญิงคนนั้น ในตอนนั้นทุกอย่างมันดาวน์มาก แต่เราก็เลือกที่จะให้โอกาสเขาเพียงเพราะคำว่า "ขอโทษ"

เขาคงไม่ทำแบบนั้นกับเราอีกแล้วแหละ
เราคิดผิด ที่คิดว่าเขาจะกลับตัว ..
เขาทำมันร้ายแรงกว่าครั้งแรก 
เขากับผู้หญิงคนนั้นยังคงติดต่อกันตลอดเวลา
เขายังคงไปหากัน ไปเจอกัน ไปรับไปส่งกัน 
เพื่อนเราบอกให้เราเลิกกับเขาแต่เราไม่เลิก
เรายังทนเพราะ 'รัก' เราทำเหมือนไม่รู้ทั้งๆที่เรารู้ เเละเขาก็ยิ่งทำให้มันร้ายแรงยิ่งขึ้นด้วยการ 
บอกเลิกเราทุกวัน ทำเราร้องไห้ทุกวัน เราเป็นแบบนี้ตลอด 5เดือน คนรอบข้าง ทั้งพ่อแม่ทั้งเพื่อนก็ยังคงบอกให้เลิกแต่เราก็ยังคิดว่า   
"เขาจะปรับตัว" แต่ก็ไม่เลยเขาไม่แม้แต่จะหันมามองเราเวลาเราร้องไห้เลย เขาเลือกที่จะเดินหนีตลอดเวลา จนวันครบรอบ 1ปี1เดือน เราตัดสินใจเดินออกมา มันเป็นการเดินออกมาโดยที่เขา "ยื้อและขอร้องเรา" เราเขวนะกับการตัดสินใจที่จะเดินออกมาแต่เราคิดว่า "เราควรใช้เวลากับตัวเองทบทวนดูว่า"
การเป็นคนดีและรักเดียวมันดีจริงๆหรอวะ

สุดท้ายเราก็ให้คำตอบกับตัวเองว่า 'ไม่' 
มันใช่นะที่เราต้องการคนที่เขามีเราคนเดียว รักเราคนเดียว แต่เราก็กลัวความเจ็บ 
กลัวการเสียใจ กลัวเรื่องเก่าๆจะหวนกลับมาอีกเราเลยเลือกที่จะเป็นคนใจร้ายแบบทุกวันนี้...  


ผ่านไป 4 ปี.. เขากลับมา ...
เขากลับมาในขณะที่เขายังคบกับแฟนใหม่
เขากลับมาบอกว่า
"ตอนนั้นเขาไม่น่าทำแบบนั้นเลย"
"ตอนนั้นทำไมเขาถึงไม่รักษาเรา"
"ตอนนั้นทำไมเขาถึงมองข้ามเรา"
เราให้คำตอบเขาเพียง รอยยิ้ม ที่เราไม่เต็มใจนัก
เพราะการกลับมาของเขามันทำให้ความกลัวของเราเพิ่มมากขึ้นยิ่งกว่าเดิม ปัจจุบันนี้เราเลยเลือกที่จะใช้ชีวิตแบบไม่จริงจังกับใคร ไม่ใช่ไม่มีใครเข้าหา แต่เพราะเรื่องในอดีตมันทำให้เราไม่กล้าวางใจกับใครอีกเลย...

                        The end ..                        Thank you for read..






SHARE
Written in this book
my story
Writer
badgirl18
writer
Past to present

Comments