[OS] BOSS - Solar X Moonbyul






"ฮวีอิน พรุ่งนี้มีงานอะไรมั้ย?"


น้ำเสียงเรียบนิ่งจากคิมยงซอน ประธานบริษัทยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่งของเกาหลีใต้เอ่ยพลางปิดแฟ้มเอกสารสีดำที่เกี่ยวกับการประชุมในอีกสองวัน


"ช่วงเช้าไม่มีค่ะ มีแค่ช่วงเย็นที่ต้องไปคุยเรื่องสัญญากับคุณควอนค่ะ" เลขาจองตอบอย่างฉะฉาน ก่อนที่จะเดินไปหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาถือไว้


ประธานสาวยืดตัวตรงขึ้น ก่อนที่จะหยิบเสื้อสูธสีดำจากเสาไม้มาพาดไว้ที่แขนข้างหนึ่ง


"พรุ่งนี้เข้าบริษัทตอนเย็นทีเดียวเลยแล้วกัน" สองขาเรียวก้าวเดินไปก่อนที่จะหยุดหน้าประตูไม้สีน้ำตาลเข้ม "ฝากรับงานด้วย จนถึงพรุ่งนี้เย็นจะไม่รับโทรศัพท์ใครทั้งนั้น"


เลขาคนสนิทค้อมตัวลงรับคำสั่ง ก่อนที่บอสของเธอจะเปิดประตูเดินออกจากห้องไป









ตึก ตึก ตึก..

เสียงรองเท้าส้นสูงราคาแพงกระทบกับพื้นหินอ่อนที่นำเข้าจากอิตาลีดังขึ้นเป็นจังหวะ ทำให้เรียกความสนใจจากคนที่นั่งอยู่ที่โซฟาหันมามอง


"พี่ยงง กลับมาแล้วหรอ"


สายตาที่ยากจะเดาได้ว่าคิดอะไรอยู่มองเด็กสาวเข้ามาโผกอดเธอจนเกือบล้ม ยงซอนไม่ได้กอดตอบ เธอยืนยิ่งอย่างนั้นจนเนิ่นนานหลายนาทีจึงผละออก


"กลิ่นน้ำหอมใครน่ะ"


น้ำเสียงเรียบนิ่งที่ใช้พูดกับผู้อื่นถูกหยิบยกขึ้นมาเอ่ยถาม คนที่อายุน้อยกว่าเบิกตาโพลงพลางยกแขนขึ้นมาดม


ก่อนที่สายตาเย็นชานั้นจะเปลี่ยนเป็นแววตาขี้เล่น ไม่มีใครเคยได้เห็นสายตานี้นอกจากคนตรงหน้า ทำให้อีกคนรู้ตัวเสียแล้วว่าโดนแกล้ง


"นี่! พี่แกล้งงั้นหรอ!"

"บยอลอา ถ้าไม่มีจริงทำไมต้องร้อนตัวด้วยล่ะ" มือเล็กยกขึ้นพลางจัดผมสีน้ำตาลเข้มให้เรียบร้อย


บยอลอีหลุบตาสายตาลง "ก็.. เปล่า" ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง "วันนี้ไปห้างมา เพื่อนแวะไปดูร้านน้ำหอม เราก็เลยเข้าไปดูด้วย" คนที่เด็กกว่าเกรงกลัวเหลือเกินที่วันนี้ไปเที่ยวเล่นโดยที่ไม่ได้บอกก่อนแล้วจะโดนดุ


"แล้วถูกใจอันไหนรึเปล่า เงินที่ให้ไปพอใช้มั้ย" ผิดคาด ประธานสาวเอ่ยถามก่อนที่จะขยับมือไปจับปกเสื้อนักเรียนอีกคน


"อยากได้อะไรก็บอกนะ จะซื้อเลยก็ได้ ถ้าตังค์ไม่พอก็บอกชื่อคิมยงซอนไปเลย"


"หูย ป๋ามากเลยค่ะพี่ยงซอนขา" คนที่เด็กกว่าเข้ามากอดอีกครั้งพลางออดอ้อนไปด้วย "เรายังไม่ซื้อหรอก เดี๋ยวไอพวกนั้นมันซื้อตาม ไว้ไปกับพี่ดีกว่า"


ครั้งนี้คนที่ถูกกอดยกสองแขนขึ้นมากอดตอบหลวมๆ พลางทอดสายตาลงศีรษะที่ซุกอยู่ที่คอของเธอ ด้วยความที่สวมรองเท้าส้นสูงอยู่จึงทำให้ดูสูงกว่า "ไม่ใช่ว่าจะให้พี่จ่ายให้รึไง"


คนที่เด็กกว่าขำพรืด "ไม่ใช่สิคะ แค่อยากให้พี่รู้คนเดียวว่าเราใช้กลิ่นอะไร" พลางงับไปที่ต้นคอขาวอีกคนเบาๆ


"อย่าซน" ยงซอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่จริงจังนักก่อนที่จะดึงอีกคนออกมา "กินอะไรมายัง"


"ยังค่ะ รอกินพร้อมพี่"

"แล้วอยากกินอะไรบอกเซฟรึยัง"


"เรียบร้อยค่ะ เราสั่งเมนูที่พี่ชอบไว้ด้วยแหละ วันนี้ที่โรงเรียน-" คิมยงซอนมองเด็กสาวที่คุยจ้อไม่หยุดระหว่างทางไปห้องอาหารในคฤหาสน์ใหญ่ รอยยิ้มที่หาได้ยากจากใบหน้าของหญิงสาวคนนี้ กลับผุดพรายบนใบหน้านั้น เพียงเท่านี้ก็ทำให้ลืมภาระงานที่หนักอึ้งที่บริษัทไปได้อย่างง่ายดาย










ก็อก ก็อก ก็อก

เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้นสามครั้งเป็นจังหวะ ในเวลานี้ก็มีเพียงคนเดียวที่จะมาหา ยงซอนยังคงอ่านเอกสารบนเก้าอี้หนังต่อไป จนเมื่อเอกสารถูกดึงออกจากมือไปด้วยฝีมือของเด็กซนที่เข้ามาก่อกวน


มือเรียวเอื้อมมาดึงแว่นสายตาที่คนโตกว่าออกไปให้พ้นใบหน้าหวานนั่น ก่อนที่จะทิ้งตัวลงบนตักอีกคนแล้วประกบริมฝีปากไปบนส่วนเดียวกันแล้วจึงผละออก


"พี่.."

"ว่าไงคะ"


น้ำเสียงอ่อนหวานที่ถูกหยิบยกขึ้นมาใช้ ทำเอาคนที่อายุน้อยกว่าไปต่อไม่เป็น เพราะคนเฉยชาคนนี้ไม่เคยพูดน้ำเสียงโทนนี้กับใคร หรือแม้กับเธอ ก็มีเพียงเวลาที่เธอและพี่เขาอยู่บนเตียงกันนั้นก็น้อยครั้งที่จะได้ยิน


"หื้ม" ยงซอนเรียกอีกคนที่ดูสติหลุดลอยให้กลับมาอีกครั้ง ส่วนมือนั้นก็ไม่อยู่เฉย ค่อยๆเลื่อนผลุบหายเข้าไปในชุดนอนอีกคน


"หลังห้าโมงแล้วนะคะ เลิกงานแล้ว" บยอลอีแขม่วหน้าท้องเล็กน้อยเมื่อมือคนพี่ลากผ่าน "ทำไมยังทำงานอยู่คะ"


"..."

"ไม่สนใจเราหน่อยหรอ คิดถึงจะแย่ :-("


คนโตกว่าได้ยินดังนั้นจึงยิ้มเล็กน้อยด้วยความเอ็นดู "ไม่งอแงสิ"


"ฮื่อ"

"ตอนนี้พี่ก็สนใจหนูอยู่นี่ไงคะ"


ว่าดังนั้น มืออีกข้างหนึ่งที่ว่างอยู่โน้มศีรษะของเด็กน้อยลงมาอีกครั้ง ก่อนที่จะมอบจูบรสหวานแก่อีกคน แล้วเปลี่ยนเป็นความร้อนแรงเมื่อริมฝีเล็กเผยออกมาเพื่อกอบโกยอากาศเข้าไปในปอด ลิ้นเกี่ยวกระหวัดกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ยงซอนค่อยผลักเด็กน้อยที่นั่งอยู่บนตักเธอให้ยืนขึ้นให้ชิดโต๊ะทำงาน โดยที่ริมฝีปากนั้นก็ยังทำหน้าที่อยู่เช่นเดิม


ใบหน้าทั้งสองคนผละออกจากกัน ริมฝีปากแดงเจ่อ เสียงหอบหายใจหนักๆดังแทรกเสียงเครื่องปรับอากาศ บยอลอีหลุบสายตาพลางยกมือข้างหนึ่งขึ้นไล้ไปตามปกคอเสื้อเชิ้ตก่อนที่จะหยุดที่ปมเน็คไทสีดำของคนที่แก่กว่า ก่อนที่จะช้อนสายตาขึ้นไปแล้วพบสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาที่จ้องมองมาอยู่แล้ว มือเรียวออกแรงดึงเน็คไทนั้นทำใบหน้าทั้งสองใกล้กันมากขึ้น


"คิดถึงนะคะ"



ยงซอนยิ้ม มือที่ลูบไล้อยู่หน้าท้องเด็กน้อยอยู่นานสองนานเลื่อนขึ้นไปยังแผ่นหลังเนียน ว่าจะปลดตะขอที่อยู่ด้านในออก


อ่า.. เจ้าเด็กนี่ร้ายไม่ใช่ย่อย


"เดี๋ยวนี้โนบราหรอ"

"จะได้ไม่เสียเวลาไงคะ"


เมื่อพูดจบคิมยงซอนบดจูบลงมาอีกครั้ง เพื่อที่จะได้ไม่เสียเวลาอย่างที่เด็กมันบอก


ยงซอนอุ้มอีกคนขึ้นไปนั่งบนโต๊ะทำงานประจำ ก่อนที่จะแทรกตัวไประหว่างขา รสจูบของคนที่มีประสบการณ์มากกว่าทำเอาเด็กน้อยโดนสูบเรี่ยวแรงไปจนหมดจนต้องเกาะไปที่บ่าเป็นยึดเหนี่ยวไว้


ผ่านไปหลายนาที เสื้อผ้าที่เคยอยู่บนร่างกายเริ่มหลุดออกไปกระจัดกระจายไปเต็มห้อง อย่างเสื้อนอนผ้าลื่นของบยอลอีก็ปลิวไปอยู่ส่วนไหนก็ไม่รู้ในห้องทำงาน เสื้อเชิ้ตสีขาวนั่นก็หลุดลุ่ยไม่แพ้กัน


คิมยงซอนดึงยางรวบผมออกแล้วสะบัดผมไปไว้ที่ไหล่ข้างหนึ่งทำให้อีกคนเห็นผิวที่ขาวเนียนราวกับไม่เคยมีใครได้สัมผัสมาก่อน แต่ก็มองภาพนั้นได้ไม่นานนัก เธอต้องเงยหน้าเปิดทางให้ผู้ใหญ่คนนี้ได้ทิ้งร่องรอยความเป็นเจ้าของลงไปเสีย



"อือออ"

"อื้ม"

"ม- ไม่กลับห้องหรอคะพี่ยง อื้ออ" การพูดในตอนนี้มันยากลำบากเหลือเกิน เพราะสัมผัสที่ทำคนพี่มอบมานั้นมันทำให้เธอวูบวาบไปหมด


"เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง" ยงซอนผละขึ้นมาตอบแวบเดียว คนที่จะฝังใบหน้าลงไปที่หน้าอกของเด็กน้อยของเธอในตอนนี้









คิดถึงพี่มากใช่มั้ยคะ

พี่จะทำให้เธอหายคิดถึงจนเช้าเลยนะ

มุนบยอลอี :-)









hope you guys like it,
Don't forget to recommend, comment or share if you love this story.

thanks :]
twitter: @khunmeek

SHARE
Writer
kmk
broken
i may be far, but never gone.

Comments

doub23_
2 years ago
น้องงงงน่าร้ากก
Reply
Ssnowflake
2 years ago
เอ็นดูทั้งน้องบยอลทั้งพี่ยงเล้ยยย พี่ป๋ามากกกก
Reply