ขอบคุณที่เข้าใจ
เมื่อก่อนนี้ฉันเครียดมาก ทั้งเรื่องเรียน และเรื่องที่บ้าน การถูกคาดหวังมากไป เลยทำให้จิตตกในเวลานาน

ฉันไม่คุยเรื่องนี้กับใคร แต่จะระบายมันลงโซเชียลแทน...

เมื่อตอนช่วง 4 โมงเย็น คุณพ่อก็ได้โทรมาหาฉัน ฉันคงคิดว่าเขาคงโทรมาถามเรื่องน้อง ก็เลยรับไปไม่ได้มีอะไร 

และมันก็จริง... แต่บทสนทนาของพ่อลูกเริ่มต่อยาวมากกว่าทุกครั้ง



และก็ถึงจุดนั้น... ฉันพูดอะไรบ้างอย่างออกไป โดนที่ควบคุมตัวเองไม่ได้

"นี่ไม่รู้อะไรเลยหรอ อาไม่บอกหรอว่าหนูหนีเรียนบ่อย"

"..." ปลายสายเงียบ

ฉันเริ่มคิดว่ามันต้องปลดล็อกแล้วล่ะ บอกไปขนาดนี้แล้ว

"หนีทำไม หนีไปหาผู้ชายหรอ" เสียงพ่อพูดขำๆ เพราะพูดรู้ว่ายังไงฉันก็ไม่มีแฟน และก็ใช่ ฉันไม่มี

"เปล่า แต่หนีเพราะอยากหนี หนีเพราะไม่อยากเรียน หนีเพราะโดนครูไล่ หนีเพราะขี้เกียจฟังครูบ่น หนีจนตอนนี้จะถูกเชิญออกแล้ว"

"..." พ่อก็เงียบไปอีก ฉันเลยตัดสิ้นใจเล่าต่อ

"เพราะหนูทำไม่ดี หนูส่งกระดาษเปล่า ครูเลยดุหนู ดูถูกหนูว่าหนูจะเรียนไม่จบ หนูจะเอาตัวไม่รอด" เสียงฉันเริ่มสั่น

"เขาบอกว่าหนูมันคนขี้โกง แต่ชมคนที่โกงว่าเป็นคนที่ฉลาด"

"หรอ แล้วลูกทำจริงไหม" พ่อว่า

"หนูไม่ได้โกง หนูส่งกระดาษเปล่าจะโกงได้ไง แต่เพื่อนต่างหากที่โกง เพื่อนต่างหากที่ทำผิด แต่เขาไม่ได้โดนว่าอะไร ทั้งที่หนูส่งกระดาษเปล่าแต่โดนว่าอยู่คนเดียว"

ฉันร้องไปด้วยพูดไปด้วย เสียงก็สั่น

"ก็เราทำผิด การส่งกระดาษเปล่ารู่ไหมมันหมายความว่ายังไง" เสียงพ่อเริ่มแข็งขึ้น

"รู้" ฉันตอบกลับเสียงดัง

"แล้วทำไมถึงทำ การที่ส่งกระดาษเปล่าแสดงว่าเขาไม่สามารถสอนนักเรียนให้เข้าใจได้ พ่อไม่ได้โทษลูกอย่างเดียว แต่โทษครูด้วย ที่ส่งหนูไปเรียนแต่เขากลับละเลย"

"ก็หนูโง่นิ หนูฟังครูแต่ก็ไม่เข้าใจ พอเข้าใจผ่านไปก็ลืม หนูไม่จำเอง"

"นั้นไง เพราะลูกไม่พยายาม"

ก่อนหน้านั้นเราคุยเรื่องขีดจำกัดก่อนจะสานมาถึงเรื่องเรียน เราบอกพ่อว่าเราไม่สามารถทำได้ เพราะเรารู้ว่าเราโง่ เราทำมันไม่ได้ พ่อบอกกับฉันว่าไม่ใช่ทำไม่ได้ แต่เราไม่คิดจะทำ เราวางขีดจำกัดของตัวเอง เราประเมินตัวเองตํ่า เลยคิดว่าตัวเองทำไม่ได้ เราไม่สู้ให้สุด เราเลือกที่จะถอยเพราะรู้ว่าจะแพ้ เราเลยเถียงพ่อบอกไม่ใช่ แล้วยกตัวอย่างการเรียน เลยมาเข้าเรื่องสอบ

ต่อ...

"หนูทำแล้ว มันทำไม่ได้ มันยาก"

"ก็ทำให้มันง่าย" พ่อสวนกลับทันที ตอนนี้เหมือนกับทุกๆครั้งที่คุยกัน และจะเป็นเราที่แพ้ตลอด

"ไม่ได้ บอกว่าไม่ได้ก็ไม่ได้สิ เหมือนรู้ว่าแพ้แต่ยังสู้อ่ะ มันเสียเวลา" แต่ครั้งนี้จะไม่ยอมแพ้หรอก ฉันไม่ยอมแพ้

"แล้วไง แต่อย่างน้อยก็ได้ทำสุดความสามารถ ได้พยายามและยังได้เรียนรู้อีกว่าครั้งต่อไป ต้องรบแบบไหนถึงจะชนะ มันเหมือนบทเรียน"

"แต่หนูไม่ชอบบทนี้!"

"นั้นไง เพราะเรามันขี้แพ้ เรามันไม่สู้ เราคิดไปเองว่าทำไม่ได้ กำหนดขีดจำกัดตัวเองทำไม ปล่อยมันสิ พ่อรู้ว่าลูกโง่แต่มันไม่ใช่กับทุกเรื่อง"

"ก็รู้แล้วจะให้หนูเรียนต่อทำไม" นี้แหละ คือรู้มาตลอดแต่ทำไมล่ะ ยังบังคับกันอีก

"อย่างน้อยก็ได้รู้ อาจจะไม่มากเหมือนคนอื่น แต่มันก็ยังดีกว่าไม่รู้ ไม่ใช่หรอ"...

ฉันเงียบ...

"ที่บังคับเพราะอย่างน้อยก็รู้อะไรบ้าง ดีกว่าไม่รู้อะไรเลย รู้หรอกน่าว่าไม่อยากให้เสียเงิน"

ใช่ ฉันไม่อยากให้พ่อต้องมาเสียเงินส่งฉันเรียนทั้งที่ฉันมันคนโง่

"เสียเท่าคนอื่น แต่ได้มาน้อย ยังดีกว่าไม่ได้เลยไม่ใช่หรอ"

...

"ถ้าไม่อยากถูกเอาเปรียบ ก็เอามาให้มากกว่าสิ แต่รู้หรอกน่า ว่าทำไม่ได้" เสียงพ่อดูเบาลง ฉันเห็นภาพพ่อนั่งยิ้มเหมือนคนที่ชนะ

นี้เรารบแพ้อีกแล้วหรอ...

"ชิ.."

"ไม่บังคับแล้วก็ได้ ไม่ต้องกดดัน ยังไม่อยากมีลูกเป็นบ้าก่อนได้ใช้งาน" 

ฉันรู้สึกเหมือนถูกปลอบแต่ก็เหมือนถูกท้าในเวลาเดียวกัน

"แล้วไงต่อ ยังให้เรียนไหม" ฉันถามความในใจออกไป 

"แล้วแต่แล้วกัน... ก็ถ้ามันยากมากไว้รบตอนกำลังพร้อมแล้วกัน"

"แบบนี้สิ"

"แต่! ไม่ได้บอกให้ยกธงขาว อย่านานนักล่ะ พิสูจน์ว่าจะรบเรื่องอื่นได้เก่งกว่าเรื่องเรียน"

"อืมมม"

"ห้ามทิ้งเรื่องเรียนเด็ดขาด ที่บอกว่าหนีนะ ไม่คิดหรอกนะ ว่าลูกจะอยู่ในกรอบตลอด เด็กดื้ออย่างแกคงไม่ฟังใครง่ายๆหรอก"

"ก็รู้นิ"

"ถึงต้องบังคับไง ปล่อยตามใจคงเสียคน เพราะฉะนั้น จนกว่าจะจบมอปลาย ยังต้องทำตามที่สั่งอยู่ เข้าใจใช่ไหม"

"เฮ้อ"

"ให้ครูแก่บ่นบ้าง เขาคงไม่มีใครให้บ่นนอกจากนักเรียน"...






หลังจากที่ว่างสาย ฉันก็รู้สึกออกจากหลุมดำมาอีกครั้ง ดีใจที่เจอคนนำทาง ขอบคุณนะพ่อ. แต่ก็นะ.. ไม่ใช่จะดีไปซพะหมดหรอก คงต้องก้มหน้าทำตามสั่งไปอย่างเดิม


ถึงคนที่คิดว่าตัวเองทำไม่ได้ เพราะคิดว่ารู้จักขีดจำกัดของตัวเองดี จริงๆแล้วลองทำดูบ้างก็ได้ สู้ดูสักครั้ง อย่างน้อย ก็รู้ว่าเกมหน้าจะสู่ยังไงถึงจะชนะ จะรบยังไงให้ไม่แพ้ เพื่อข้ามไปในแต่ละด้าน แต่ละก้าวเดินต้องมั่นใจว่าตัวเองทำได้ สู้ๆนะค่ะ ฉันเองก็จะลุกสู้ดูสักครั้ง ถึงจะรู้ว่าแพ้ก็เถอะ แต่การเริ่มใหม่มันไม่สาย ไม่ได้ให้สู้ถึงตาย แต่สู้เพื่อให้รู้กลยุทธ์ในการเอาชนะ ไม่รู้ว่าจะทำได้ไหม แต่ต่องพูดไว้ก่อนว่า "ต้องทำได้แน่" ขอบคุณค่ะ "สู้ๆนะ"




SHARE

Comments

Georgepignfaroh
1 year ago
สู้ๆนะคะ✌🏻
Reply
apinisas
1 year ago
เช่นกันนะค่ะ