Simple things
เธอก้าวเข้ามาในฐานะรุ่นพี่ที่รู้จัก 
คนรู้จักที่ไม่เคยเจอหน้ากัน
คนที่เคยคุยกันแค่ในเฟซบุ๊ค
คุยกันตามไอจีสตอรี่

ณ ตอนนั้นมันไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย
แต่กลับตอนนี้มันไม่ใช่อีกต่อไป
เธอก้าวเข้ามาในอีกฐานะนึง
คนคุยของเรา 



เธอ . . . 
เข้ามาเป็นการแจ้งเตือนแรกในเช้าวันใหม่
เข้ามาเป็นรอยยิ้มแรกของวัน
เข้ามาเป็นความห่วงใย
เข้ามาเป็นคำปลอบโยนที่แสนหวาน
เข้ามาเป็นกำลังใจ 



ณ ตอนนี้ทุกอย่างยังคงดำเนินไปเรื่อยๆ
ในแบบที่มันควรจะเป็น 
ไม่ได้รีบร้อน ไม่ได้หวาน ไม่ได้โรแมนติก
แต่เธอเข้ามาเป็นความธรรมดา
ความธรรมดาที่เรามองว่ามัน
'พิเศษ'









คำถามธรรมดาๆ
แต่ถ้าเปลี่ยนคนถาม
มันก็มีอิทธิพลต่อใจเราจริงๆนะ ♡

'เช้านี้กินข้าวหรือยัง'
'กินผักด้วยนะ มันมีประโยชน์'
'วันนี้กินน้ำถึงสองขวดยัง'
'สู้ๆนะคนเก่ง เดี๋ยวมันก็ผ่านไป'
'คนเก่งไม่งอแงนะคะ'
'มากอดนะคะ'


แค่ประโยคง่ายๆ ประโยคสั้นๆ
แต่เรากลับยิ้มกับมันจนเหมือนคนบ้า
ยังไงก็ขอบคุณนะ


ขอบคุณที่ตอนนั้นยังพยายามชวนคุยต่อ
ขอบคุณที่รู้ทั้งรู้ว่าตอบตัดบทไปแต่ยังหาเรื่องมาคุยได้
ขอบคุณที่เลือกให้เป็นเรา
และ
ขอบคุณที่ทนกับความงอแงได้
ขอบคุณที่ใจเย็นเวลาเราไม่เข้าใจกัน
ขอบคุณที่เข้ามาเป็นความธรรมดา
ที่น่ารักมากๆขนาดนี้






ก้าวเข้ามาในชีวิตแบบนี้ 
ขออนุญาตไม่ให้ออกไปไหนแล้วนะ
อยากให้อยู่ด้วยกันไปนานๆเลยนะคะ :-)







SHARE
Written in this book
Girl with a soft heart.
แด่พวกคุณทุกคนที่ทำให้ฉันทั้งยิ้มและร้องไห้

Comments