มันก็ผ่านมาสักพักแล้ว
เรื่องราว... ที่ผ่านมาได้สักพัก
บางครั้งเราก็ยิ้มกับมัน
และบางครั้ง... เราก็ร้องไห้กับมัน

ก็ยังไม่เข้าใจ
...ว่าทำไมเรื่องราวเหล่านั้น
ยังมี'อิทธิพล'ต่อเราอยู่

วันนี้ก็เป็นอีกวัน
ที่เรื่องราวเหล่านั้นยังกรอผ่านเข้ามาในสมอง
และหัวใจของเรา

เขาคนนั้น
ที่ตอนนี้มีความสุขดี
เขาคนนั้น
ที่ตอนนี้ยิ้มได้อย่างสบายใจ
เขาคนนั้น
ที่เคยมีเราเป็นรอยยิ้มของเค้า

ตอนนี้มันก็ได้จบแล้วแบบจบแล้วจริงๆ
.... เราคงต้องยอมแพ้ให้กับมันซักที

สเตตัสไลน์ที่เขาได้กล่าวถึงบุคคลคนหนึ่ง
เมนชั่นทวิตเตอร์ที่พูดถึงวันครบรอบ
สตอรี่ที่ดูมีความสุขกับความรักนั้น

เราไม่รู้ว่าเราควรจะยินดีกับเขาดีมั้ย
หรือเราควรที่จะเสียใจดี

แต่อย่างน้อยเราก็ยินดีกับตัวเองนะ
...วันนี้
เราไม่ร้องไห้ให้กับเขาแล้ว :)

อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้มีอิทธิพลกับเราขนาดนั้นแล้ว
และสักวันเราก็หวังว่า...
มัน จะ ไม่ มี เลย

เคยสงสัยว่าทำไมเราถึงยังยึดติดกับเขาขนาดนั้น
อาจจะเพราะความดีของเขาตอนที่เรายังมีกันมันดีมาก
อาจจะเพราะความเป็นเขามันมีเสน่ห์จนเลิกคิดถึงไม่ได้
อาจจะเพราะเขาเป็นคนที่เข้าใจเราที่สุดเท่าที่เคยเจอ
อาจจะเพราะเรายังมีตะกอนความรู้สึกผิดค้างคาอยู่
อาจจะเพราะอะไรก็ช่าง...
มันก็ล้วนเป็นเหตุผลที่ทำให้เรายึดติดอยู่ตรงนี้อยู่ดี

มันคือความหน่วงๆ ที่ชินชาอย่างบอกไม่ถูก
เหมือนเราจะเสียใจ 
แต่ก็เหมือนว่าเราจะไม่เป็นไรแล้ว

ต่อจากนี้ ... ขอให้เขาโชคดีนะ
เราคงภาวนาอย่างนี้ตลอดไป
ชีวิตที่ไม่มีเราแล้วคงมีความสุขได้สักทีเนอะ


SHARE
Written in this book
คุณก้อนเมฆ
ก็คงจะมีอีกแค่ไม่กี่หน้า หนังสือเล่มนี้คงจบลง และพรุ่งนี้คงเริ่มต้นวันใหม่พร้อมแสงแดดที่สว่างสดใส
Writer
aaimmita
Writer
Something... what it maybe is my feeling.

Comments