บทสนทนาของสองคนแปลกหน้า

...
“อายุเท่าไร”
“อ๋อ แก่กว่า กราบสวัสดี”
“เราโทรคุยกันได้มั้ย”
...
เรื่องคุยของคนสองคนที่ไม่หลับไม่นอนในคืนวันศุกร์ อีกคนนอนดึกคืนวันศุกร์จนเคยชิน ส่วนอีกคนแค่อยากจะคุยกับใครสักคน

หลังคุยสัพเพเหระกันอยู่นานจนจับใจความได้ว่า คนปลายสายเพิ่งกินเบียร์มา หลายอย่างก็เริ่มพรั่งพรู
“ไปกินทำไมอ่ะ แล้วถามจริงมีอะไรรึเปล่า”
...อื่อ ไม่มีพี่ คือถึงมีผมก็บอกใครไม่ได้
“ก็แล้วแต่ถ้าคิดว่าโอเคกับมันแล้ว”
...มันไม่โอเค แต่ผมก็ไม่อยากจะบอกใคร ผมมันเหี้ย

แต่สุดท้ายปลายสายก็เล่าให้คนแปลกหน้าฟัง ...ความรู้สึกผิดที่แอบแฟนคุยกับคนคนหนึ่งที่แม้จะต่างบอกว่าไม่ได้จีบกัน แต่สุดท้ายก็รู้สึกดีต่อกัน และเขาเลือกที่จะหายไปเงียบๆ เพราะรู้ว่ามากกว่านี้ไม่ได้...ยิ่งเงียบกันไปกลับวุ่นวายใจ
...
“พี่จะด่าผมก็ได้นะ พูดอะไรกับผมก็ได้”
...เธอแม่ง โคตรเหี้ย 
“ใช่ ผมรู้ ตอนนี้ผมก็พยายามหยุดมันอยู่ แต่มันก็วุ่นวายใจ”

ยิ่งคุย ยิ่งฟัง ก็นึกถึงความหลัง คนที่นอกใจไม่ค่อยมีใครกลับมา ไม่ค่อยมีใครจะพยายามมีจิตสำนึก 
“เธอ เธอไม่ต้องแบกความรู้สึกผิดไว้นานนักก็ได้”
“บางทีมันก็เป็นบททดสอบความรัก ที่แม้ระหว่างทางเธออาจจะเดินโย้ซ้ายเย้ขวาบ้าง แต่เธอยังคงรู้ว่าเลือกเดินทางไหน”
“แต่สิ่งที่เกิดขึ้น มันคือความไม่รับผิดชอบทั้งต่อแฟนและผู้หญิงคนนั้นที่ไม่รู้อะไรเลย ฉะนั้นตอนนี้ก็รับกรรมกับสิ่งที่ทำไป มันก็จะไม่สบายใจแบบนี้”
...ครับ ขอบคุณครับ
...พี่เป็นคนแรกที่ผมเล่าให้ฟัง เพราะปกติเวลามีเรื่องไม่ดี หรือเกิดเรื่องอะไรผมจะเงียบแล้วพยายามจัดการความรู้สึกตัวเอง
“เธอ เธอเป็นคนธรรมดา ถ้าเมื่อไรที่คิดว่าจัดการความรู้สึกได้ นั่นคือไม่ไหว แต่แค่พยายาม เธอควรพูดให้ใครสักคนฟัง ถึงเขาช่วยไม่ได้ แต่การรับฟังมันจะแบ่งเบาออกไป”

สุดท้ายการสนทนาตั้งแต่เที่ยงคืนจนเกือบเช้าคือการแชร์เรื่องราวของคนสองคน...

ในสีดำอาจจะมีจุดที่ดำไม่สนิท ในสีขาวก็ไม่ได้สะอาดเสียทั้งหมด
SHARE

Comments