นับถอยหลังวันเข้ามหาลัยของยักษ์ตนหนึ่ง(1)
ชีวิตคืออะไร..
อนาคตคืออะไร..
ตัวเราคืออะไร..
การที่รับรู้ถึงตัวตนการมีอยู่ของเราในโลกใบนี้มันน่าทึ้ง

รู้สึกว่าชีวิตนี้เป็นของเรา อนาคตเป็นของเรา ยืนหยัดด้วยสองขาแล้วก้าวเดินไปยังเส้นทางของตัวเอง...

แต่ในเมื่อชีวิตนี้ ร่างกาย สมอง หัวใจ ความรู้สึกนี้มันเป็นของเรา
ทำไมเราต้องให้คนอื่นมากำหนด หรืออะไรก็ตามมาขัดเส้นทางที่วาดฝันไว้ด้วย..


ตอนนี้เราอยู่ม.6 
แน่นอนว่าเรื่องเข้ามหาลัยนั้นอยู่ในหัวตลอดเวลา
เข้าที่ไหน? คณะอะไร?
เครียดเรื่องสอบเข้าไม่พอ ต้องมากังวลเรื่องงานที่รองรับอีก..

เราอยู่ศิลป์ภาษา แน่นอนว่าคณะที่มีตัวเลข หรือวิทย์จะไม่เข้าไปยุ่งแน่นอน

อย่างน้อยๆก็รู้ว่าตัวเองชอบไปทางวาดๆเขียนๆ ตัวเลือกคณะจึงแคบลงๆ



ตอนนั้นยังไม่รู้ว่า เอกชน รัฐบาลคืออะไร มันก็โรงเรียนเหมือนกันไหมอะ..

พอมาตอนนี้ก็เข้าใจ อ๋อ งี้เอง แต่ก็วนถาม
มันก็โรงเรียนเหมือนกันไหมอะ...?

ตอนแรกเราเล็งมอ.รัฐที่หนึ่ง ก็ดีนะ มีคณะที่อยากเข้าด้วย
พอได้รู้จักมอ.เอกชนก็เริ่มเบนจ้า
คือมันไม่ใช่แค่มีคณะที่อยากเข้าเท่านั้นอะ แต่มองไปอีกว่าแบบสองภาษามันก็น่าสนใจนะ
บวกกับแนวคิดที่กล้าแตกต่าง กล้าคิดด้วย
เพราะเรารู้สึกว่า ชีวิตเราไม่ได้จบอยู่แค่นี้ ทำไมเราจะอิสระไม่ได้? ทำตามแบบหรอ? ทำไมอะ ชีวิตเราไหมอะ..งืออ...

อา..และก็ไม่ใช่แค่มาหยุดอยู่ในประเทศนี้
เรามีความฝันในการพาครอบครัวไปที่ต่างประเทศ อยากได้ภาษาเพราะงานนี้ล่ะ
เที่ยวรอบโลกให้ได้สักวัน ทำงานที่ไหนก็ได้ 
แม้ว่าอาจทำได้แค่ฝันแต่...อย่างน้อยก็ได้วางแผนแล้วอะ ก็ปรับไปตามสถานการ์ณเอาก็ได้นี้น่า..

เพ้อฝันกันให้พอ...

เราเลยตั้งใจมุ่งไปเลย
ตอนนี้กำลังรอสอบสัมเดือนตุลา
เพราะว่ามันค่อนข้างแพง..อย่างน้อยๆมีทุนมาช่วยน่าจะแบ่งเบาพ่อได้บ้าง..

แล้ววันนี้..ใช่!
ก็มีคนมาบอก มอ.นั้นไม่ได้มาตราฐานกระทรวงนะ มันไม่มีงานมารองรับ หางานอยาก เข้าม.รัฐเถอะ...

อาหะ..  เราก็ควรฟังเขา เพราะเขาก็เป็นที่ปรึกษาให้นักเรียนมาเยอะอะนะ..คงมีประสบการณ์..

คำถาม...แล้วววววววว?

เครียด..คิดถึงกี่ครั้งก็เครียด
ไม่ว่าคณะไหนที่อยากเรียนล้วนต้องมีคนมาขัด
ไม่ดีบ้างล่ะ เหนื่อยบ้างล่ะ

หรือว่าเรายังอ่อนต่อโลก?มองโลกในแง่ดีเกินไป ?เชื่อคนง่าย?
 โลกนี้มันโหดร้ายจัง..

จากใจจริง..เวลาเรามุ่งมั่นกับสิ่งไหนเรามักจะไม่ฟังความเห็นใครและพุ่งให้สุด
นี้ก็เช่นกัน

ใจเราอยู่กับมอ.นี่แล้วอะ..

เราเป็นคนดื้อขนาดนั้นเชียว?

และอีกเหตุ..เราหนีระบบสอบ..เราไม่อยากสอบ ไม่อยากเครียดกับการทำข้อสอบ..
ทำไมเราต้องแขวนชีวิต อนาคต กับหัวใจไว้กับข้อสอบ..

ฮรือ..มันพูดอยาก..ต้องอดทน..
แม้จะเบื่อก็ตาม..

นี้แค่ฉบับแรก
ต่อไปเรื่อยๆจนกว่าจะได้เป็นนักศึกษาเต็มตัว

"""ถึงตัวฉันในวันประกาศผลทุน..
เธอทำได้ไหม..เขารับเธอไหม?
อนาคตเธอคิดต่อได้ยังว่าจะทำไงต่อ?
ความฝันทิ้งรึยัง..
ตอนนี้มันลำบาก เหนื่อย..
อดทนหน่อยนะ❤"""


ยักษ์ตนหนึ่ง



SHARE
Writer
AkaF
ยักษ์ชั่งฝัน
มีคนบอกว่า คนเราน่ะเปลี่ยนไปทุกวัน...นั้นเลยทำให้เราเขียนบันทึกวันนั้นไว้..เพื่อที่จะได้มองย้อนกลับมาว่าวันนี้..เราจะยังคิดเหมือนกันอยู่รึเปล่า

Comments