กลัวความรัก
เวลาเราเริ่มรู้สึกกับใครสักคนหนึ่ง
เรามักจะหยุดความรู้สึกของตัวเอง
เสมอ เพราะอะไรหรอเพราะเรากลัวไงล่ะกลัวโดนทำร้าย
กลัวโดนทิ้ง
กลัวความเจ็บปวดที่จะต้องเจอ
กลัวเป็นเราที่คิดไปเองฝ่ายเดียว
นั่นเป็นเหตุผลว่า ทำไมเราถึงไม่เปิดใจให้ใครเลย

มีคนเคยบอกเราว่า
ทำไมไม่ลองเปิดใจล่ะ?
ความรักทำให้เรามีประสบการณ์
ได้เรียนรู้ ความรักไม่ได้มีแค่ความเจ็บปวด
มันมีความสุขด้วย รีบๆเปิดใจน่ะสู้ๆ

เรารู้ดีว่าความรักมันไม่ได้มีแค่ความเจ็บปวด
เรารู้ดี แต่เราไม่สามรถเปิดใจได้เลย
เมื่อเรามองคนที่มีความรัก
แน่นอนเรารู้สึกดีกับเขาไปด้วย
แต่สำหรับเรา เราว่าเราอยู่แบบนี้ดีกว่า

หลายครั้งที่ลองพยายามเปิดใจ
แต่เชื่อไหม เราทำมันไม่ได้เลย
เราพยายามแล้ว สุดท้ายความวิตก
ก็ครอบคลุมจนทำให้เราล้มเลิกไปหลายครั้ง
เมื่อมีคนบอกให้ลองเปิดใจ
เราอยากบอกพวกเขาว่า
เราพยายามแล้ว
แต่มันทำไม่ได้สักที
หลายครั้งที่เขาพูดว่าให้เราเปิดใจเร็วๆน้ะ
เราก็ทำได้แค่ยิ้มแต่ในความเป็นจริง
ถ้าพวกเขามองเราดีๆเขาจะเห็น
แววตาที่สันไหวของเรา
บางครั้งมีคนกล่อมให้เปิดใจ
ในตอนนั้นเราทั้งตัวสั่น
มือสั่น น้ำตาคลอเบ้า
เพราะอะไรนะหรอ
เพราะเราเหนื่อย เราพยายามหลายครั้ง
ไม่ใช่ว่าเราไม่ต้องการใคร
แต่เพราะเราต้องการมากกว่า
เราจึงระแวงว่าคนที่เข้ามาว่า
เขารักจริงใจและรักเราจริงหรือเปล่า?
คำพูดของพวกเขาไม่สามารถทำให้เรา
เลิกระหวาดระแวงหรือกลัวความรักได้เลย...
ขอให้เข้าใจเราหน่อยได้มั้ย?
เราพยายามแล้ว พยามจนเหนื่อยแล้ว
แต่เราไม่สามารถทำได้เลย
.
.
.
เราคิดว่ามันคงจะมีวันหนึ่งแหละที่เราพร้อมที่จะเปิดใจให้ใครสักคน ถึงตอนนั้นเราคงได้เรียนรู้
สิ่งเหล่านั้นด้วยตัวของเราเอง
SHARE
Writer
Samunya
reader
I'm Samunya

Comments