ดงเดรัจฉาน
โลกใบนี้ช่างแปลกประหลาด สิ่งมีชีวิตรอบกายฉันล้วนไม่ใช่มนุษย์ พวกมันเป็นเดรัจฉานที่แต่งกายสวมเสื้อผ้า พวกมันมีหัวเป็นสรรพสัตว์และคิดว่าตนเองเป็นสัตว์ประเสริฐ แต่สุดท้ายพวกมันก็ยังเป็นเดรัจฉานอยู่ดี จากพฤติกรรมของพวกมันเอง

ทุกๆ วัน ฉันต้องลากสังขารตนเองไปยังกล่องใบยักษ์ ที่สูงขึ้นไปเสียดฟ้า ราวกับมันมันจะพยายามครอบครองท้องนภาไว้ทั้งหมด ตัวฉันจำเป็นต้องเดินทาง เข้าไปยังคอกคับแคบในกล่องใบยักษ์นั้น ดั่งปศุสัตว์ตัวหนึ่งก็ไม่ปาน มันช่างเป็นกิจวัตรที่น่าเบื่ออย่างที่สุด แต่ฉันจำเป็นต้องทำโดยไม่มีอิสระที่จะเลือกหนทางอื่น ที่ดีกว่านี้ให้แก่ชีวิตตัวเอง

ฉันเริ่มเดินทางออกจากหลุมหลบภัยเล็กๆ ของฉัน โดยพาหนะกล่องทรงยาวเหยียดที่วิ่งรอบมหานคร ไปยังกล่องยักษทรงสูงเสียดฟ้า ต้องเบียดเสียดกับก้อนเนื้อมหาชนในกล่องทรงยาวอย่างทุลักทุเล และเผชิญกับมลพิษทางเสียง จากองค์กรไร้จรรยาบรรณทางความสงบ เพื่อเข้าไปเอาก้นของตัวเองลงคอกที่คนอื่นเรียกกันว่า "ออฟฟิศ" ถอดตัวตนของตัวฉัน และความฝันทิ้งเอาไว้ชั่วครู่ หายใจทิ้งไปอย่างเรื่อยเปื่อย จนหมดช่วงเวลาของหนึ่งวัน

ถือแม้ฉันจำเป็นต้องถอดตัวตนของตัวเองไว้เพียงแค่ชั่วครู่ แต่ฉันก็กังวลจริงๆ นะว่า สักวันฉันจะเผลอถอดมันออกไปตลอดกาล แล้วถึงตอนนั้น จิตวิญญาณของฉันคงไม่มีชีวิตอยู่แล้ว เหลือแต่เพียงร่างเปล่าไร้ชีวิตจิตใจ ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันกลัวที่สุด

ฉันพบว่าฉันเป็นเพียงมนุษย์คนเดียวในโลกแห่งนี้ สิ่งมีชีวิตรอบข้างฉันนั้น พวกมันดูเหมือนจะเป็นมนุษย์ แต่จริงๆ แล้วพวกมันไม่ใช่มนุษย์ พวกมันเป็นสัตว์ที่เต็มไปด้วยกิเลสและตัณหา พวกมันคิดว่าตนเองประเสริฐที่สุด แต่พวกมันมีทั้งความอิจฉาริษยา การหักหลัง ความโลภ โกรธ หลง พวกมันมักชอบคายอาจมใส่ซึ่งกันและกัน แต่พวกมันคิดว่าตนเองกำลังทำสิิ่งที่สวยงามอยู่ตลอดเวลา

ฉันดูแปลกแยกจากสิ่งมีชีวิตตัวอื่นๆ ในที่แห่งนั้น เพียงเพราะฉันเป็นมนุษย์! ฉันถูกพวกมันดูแคลนว่าเป็นตัวประหลาด อัปลักษณ์ และไร้ค่า ฉันถูกมองว่าเป็นพวกนอกคอกเพียงเพราะฉันไม่ยอมคายอาจมแบบที่พวกมันชอบทำกัน มันช่างเป็นภาวะที่น่าอึดอัดเสียจริง เมื่อต้องว่าค้นพบว่ารอบตัวของตนเองมีแต่พวกสัตว์เดรัจฉานแบบนี้

แต่อย่างน้อย โชคยังดี ที่ฉันยังมีหลุมหลบภัยเล็กๆ ของตัวเอง ฉันสามารถหนีพวกสัตว์เดรัจฉานพวกนี้ได้ชั่วครู่ ด้วยการกลับไปยังหลุมหลบภัยได้ เมื่อสิ้นสุดวัน แต่โชคร้าย ฉันยังต้องลากสังขารตัวเองไปยังกล่องยักษ์สูงเสียดฟ้าอีกรอบในวันรุ่งขึ้น แล้วต้องกลับไปเผชิญหน้ากับพวกเดรัจฉานอีกครั้ง

ฉันขอภาวนา ให้สุดท้ายแล้ว ฉันยังคงรักษาความเป็นมนุษย์ของตัวเองไว้ได้ โดยที่ไม่ถูกเชื้อร้ายของเหล่าสัตว์เดรัจฉานเหล่านี้ มากลืนกินฉันให้หมดจากความเป็นมนุษย์ไปเสียก่อน

เพราะฉันอยากจะเป็นมนุษย์ ไม่อยากเป็นเดรัจฉานเหมือนพวกมัน
SHARE
Writer
Yoksin
Monster
สิ่งมีชีวิตในโหมดประหยัดพลังงานชีวิตเบอร์ 5 ที่ชอบเพลิดเพลินไปกันความคิดของตัวเอง

Comments