Christmas wishes [Solar x Moonbyul x Wheein] (NC-20)
**สำหรับคนที่ไม่ชอบบยอลโพสิชั่นรับหรือไม่ชอบฉากอย่างว่า ไม่แนะนำให้อ่านต่อนะคะ**


"เฮ้อ โอเคๆ ลุกก็ได้"

เสียงสั่นโทรศัพท์ที่หัวเตียงของเธอรบกวนการนอนของเธอเป็นครั้งที่สาม ทำให้บยอลอีที่เพิ่งนอนไปได้ไม่กี่ชั่วโมงจำใจต้องลุกขึ้นมา

"ฮัลโหล.. โทรมาแต่เช้าเลยนะฮวีอินอา"

"เช้าอะไรละพี่ นี่มัน 11 โมงละนะ พี่จำได้ใช่มั้ยว่าวันนี้เรามีนัดกันตอนเที่ยงน่ะ"

...ชิบหาย...

"เอ่อ..ฮวีนอา พี่ขอเลทซักครึ่งชั่วโมงนะ พี่จะรีบไปๆ"

เสร็จคำแล้วก็รีบวางสายก่อนที่เธอเองจะโดนบ่นจนหูชา เพราะนี่มันครั้งที่สามของเดือนนี้แล้วที่เค้าลืมนัดของฮวีอิน

สุดท้ายก็ได้แต่รีบวิ่งเข้าห้องน้ำทำธุระให้เสร็จ ก่อนจะรีบขับรถไปคอนโดน้องทันที

--------------------

"ฮวีอินอา พี่ขอโทษนะที่เป็นแบบนี้อีกแล้ว"

"พี่บยอล นี่มันครั้งที่สามของเดือนแล้วนะ ฉันอดโมโหพี่ไม่ได้จริงๆครั้งนี้"

ฮวีอินได้แต่หน่าย "คุณแฟน" อายุ 6 เดือนของเธอที่ทำผิดซ้ำแล้วซ้ำอีกจนได้ เค้าชอบ 'เลื่อนนัด' 'ลืมนัด' 'ผิดนัด' เธออยู่เรื่อยๆจนมันเริ่มทำให้เธอรู้สึกระแวง แต่เธอก็ไม่อยากจะงี่เง่านักเพราะเราต่างก็โตแล้ว เธอ 24 แล้ว ส่วนพี่บยอลปีนี้ก็จะ 26 แล้ว

"ฮวีนอย่าโกรธพี่เลยนะ อยากไปกินอะไรเดี๋ยวพี่พาไปนะๆ"

"ก็ได้" ฮวีอินตอบสั้นๆพร้อมกับอมยิ้มเล็กๆที่มุมปาก

บยอลอีรู้ดีว่าฮวีอินไม่ใช่คนที่จะโกรธอะไรนาน น้องเข้าใจและไม่งี่เง่ากับเธอเลยซักครั้ง แค่อาจจะมีงอนๆนิดหน่อยให้เธอได้ง้อบ้าง

"น่ารักที่สุดเลย"

สุดท้ายพวกเธอก็มาเดทตามที่คุยกันไว้ บยอลอีชอบที่น้องมีแต่ความสดใสให้กับเธอ เธอไม่ใช่คนร่าเริงอะไรขนาดนั้น แต่พอมีน้องเข้ามาอยู่ด้วยทีไรใจต้องเต้นแรงทุกที

"ขอบคุณนะ วันนี้สนุกมากๆเลย"

"พี่ก็เหมือนกัน ยังไงก็ขอโทษเรื่องที่ลืมนัดเธออีกแล้วนะ พี่ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ"

"พี่บยอล.. ฉันขอถามอะไรหน่อยได้มั้ย พี่จะว่าฉันงี่เง่าก็ได้นะ"

"..."

"พักหลังๆนี้มา พี่ลืมนัดฉันบ่อยมาก มันทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจเลยจริงๆนะ" ฮวีอินพูดออกมาโดยที่ไม่มองหน้าเขา ราวกับว่าเธอไม่มั่นใจ

บยอลอีได้แต่เงียบ

"ถ้าพี่มีอะไร พี่บอกฉันนะ อย่าให้ฉันรู้เองทีหลังเลย มันจะดีที่สุดถ้าฉันได้รู้จากปากพี่เอง"

"..."

"..."

ความเงียบทำให้ฮวีอินตัดสินใจเงยหน้าขึ้นมามองบยอลอี แต่ว่าสายตาของเขา มันดูไม่มั่นใจเอาซะเลย เหมือนกับว่าเขามีอะไรปิดบังอยู่จริงๆ

"ไม่มีอะไรหรอกฮวีนอา ไม่ต้องคิดมากนะ พี่รักเธอเหมือนเดิม เหมือนวันแรกที่เราเจอกัน"

"อื้ม ฉันจะเชื่อพี่นะ"

"ถ้างั้น... กลับบ้านกัน พี่ไปส่งนะ"

"ไปสิ ฉันมากับพี่แล้วพี่จะให้ฉันกลับเองหรือไงห้ะ ไอพี่ใจร้าย" ฮวีอินกลับมาสดใสกับเขาเหมือนเดิมแล้ว มีแต่เสียงหัวเราะคุยกันตลอดทางจนถึงคอนโดของน้อง

"พี่บยอล ฉันไปก่อนนะ"

"โอเค นี่ก็ดึกแล้ว ฮวีนไปพักเถอะ จุ๊บ!"
บยอลอีหอมแก้มน้องอย่างแรง

"ย๊าา! ใครอนุญาตห้ะ"

"ไม่รู้ละ แต่นี่ ไม่ต้องเขินละมั๊ย มากกว่านี้ก็ตั้งหลาย โอ๊ยย! ฮวีนน พี่เจ็บนะ" ฮวีนตีแขนบยอลอีอย่างแรง

"สมควรมั้ยล่ะ พูดออกมาอะไรชัดขนาดนี้ ฉันอายเป็นนะ"

"ละวันนี้อยากอายแบบนั้นอีกมั้ยละฮวีนอา" พูดจบบยอลอีก็โน้มตัวไปคร่อมเบาะข้างคนขับ จมูกคลอเคลียอยู่กับข้างแก้มของฮวีอิน

“พี่บยอล... พอก่อนนะ คือฉัน..."

"ฮวีอิน เราขึ้นไปข้างบนกันมั้ย"

"..."

"ถ้าไม่ตอบแบบนี้ พี่แปลว่าตกลงนะ"

"..."

ฮวีอินน่ารักเสมอ แม้ว่าปกติเธอจะดูสดใสซนๆ อยากจะมีปากจัดบ้าง แต่เธอมักจะเขินอายมากๆเวลาเราพูดเรื่องแบบนี้ แต่นะ เธอเองก็ยอมเขาทุกที ไม่ใช่เพราะบยอลเองบังคับน้องหรือว่าน้องกลัวบยอลจะทิ้งเธอไป แต่เพราะ 'ฮวีอินเองไว้ใจบยอลอีมากพอ มากพอที่จะให้เขาเข้ามาเติมเต็มเธอ'


สุดท้ายทั้งสองก็ขึ้นไปด้านบนด้วยกัน เมื่อปิดประตูห้องเสร็จบยอลอีก็ไม่รอช้า ดันหลังน้องชิดประตูห้อง จูบที่เร่าร้อนก็เริ่มขึ้นทันที

บยอลอีรีบปลดกระดุมเสื้อของฮวีอินอย่างรวดเร็ว มือของเธอลูบไล้ตัวน้องไปทุกส่วน ปากยังคงจูบน้องจนฮวีอินเองแทบหายใจไม่ทัน

ฮวีอินเองได้แต่ตามเกมของบยอลอี ปล่อยให้เขาคอยนำเธอ พาเธอไปถึงความรู้สึกที่สุดยอดที่เธอไม่เคยได้รับจากใคร

.
.
.
.
.
.


"อ๊าาาา! พี่บยอลลล!"

ฮวีอินกระตุกสั่นอย่างแรงหลังจากถึงจุดสูงสุดเป็นครั้งที่สองของค่ำคืนนี้ ความรู้สึกยังซ่านไปทั่วร่างกาย สายตาเธอหันไปหาคนข้างบนที่ตอนนี้ขยับตัวมานอนกอดเธอข้างๆแทนแล้ว

"พี่บยอล วันนี้... ให้ฉันได้ช่วยพี่บ้างนะ"

"ฮวีอินอา... ไว้วันหลังนะ วันนี้พี่เหนื่อยแล้ว"

"พี่ไม่เคยให้ฉันได้ช่วยพี่บ้างเลย มีแต่พี่แหละที่ทำให้ฉันน่ะ ฉันรู้นะว่าพี่เองก็ต้องรู้สึกบ้างแหละ"
จริงอยู่ ว่าเธอเองก็รู้สึก แต่ว่าเธอหน่ะ ชอบความรู้สึกที่ได้ทำให้มากกว่าน่ะสิ ยังไม่คิดออกเลยว่าถ้าต้องเป็นฝ่ายที่โดนทำจะเป็นยังไง เธอยังไม่อยากลอง เลยได้แต่ผลัดๆฮวีอินไปเรื่อยๆแบบนี้ไง

"ไว้ครั้งอื่นละกันนะ วันนี้พี่อยากนอนกอดฮวีนมากกว่า เราไม่ได้นอนกอดกันตั้งหลายคืนละนะ"

"ก็เพราะพี่มั้ยละที่ไม่ว่างห้ะพี่บยอล แต่เอาเถอะ งั้นนอนกันนะ" ทั้งคู่สอดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนหนา

"อื้ม ฝันดีนะ คนน่ารักของบยอล" พูดพร้อมจูบหน้าผากน้อง

"ฝันดีเหมือนกันไอคนเจ้าเล่ห์" ฮวีอินส่งยิ้มหวานให้บยอลอีก่อนจะซุกตัวหลับไปในอ้อมกอดของเขาไป







      เช้าวันถัดมา

"เดจาวูชัดๆเลย" บยอลอีพูดกับตัวเองเบาๆ

บยอลอีตื่นเพราะเสียงสั่นของโทรศัพท์ที่หัวเตียง ทำให้เธอต้องละออกจากกอดของฮวีอินอย่างน่าเสียดาย ความงัวเงียจากการนอนเช้าทำให้เธอรับโทรศัพท์โดยไม่ดูว่าใครเป็นคนโทรมากวนเธอแต่เช้าแบบนี้

"ฮัลโหล..."

"บยอลอา ตอนนี้เธออยู่ไหน? ไหนเธอบอกว่าเธอจะนอนที่คอนโดตัวเองไงเมื่อคืน"

ทันทีที่ได้ยินเสียงปลายสาย บยอลอีรีบเช็คที่หน้าจอโทรศัพท์ให้ชัดว่าใช่คนที่คิดแน่ๆ

     'เยบา'

...คนเราจะซวยได้ขนาดนี้เลยหรอ...

บยอลอีรีบลุกออกจากเตียงนอนแล้วไปคุยโทรศัพท์ในห้องน้ำทันที

"อย่าบอกนะว่าพี่อยู่ที่.."

"ใช่ ตอนนี้ฉันอยู่ที่คอนโดเธอ เธอหายไปไหนห้ะ รู้มั้ยไม่เจอเธอแล้วฉันตกใจมากเลยนะ"

"คือว่า..."

"ยังไงบยอล?!"

"คือว่า... อ๋อๆ ฉันกลับมาบ้านน่ะพี่ เห็นว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยไม่ได้บอก แล้วพี่ยง ทำไมพี่กลับมาก่อนกำหนดละ?" บยอลอีรีบเปลี่ยนเรื่องทันทีเพื่อให้เธอไม่สงสัย

"พอดีแพลนที่บอสวางไว้พังน่ะ จากที่จะไปที่นั่นยาวหน่อยเลยล่ม พี่เลยกลับมาหาเธอน่ะ วันนี้เธอมาหาพี่ได้เปล่า" บอกกับฮวีอินไว้ว่าจะไปส่งที่บริษัทนี่หน่า

"อ่า ถ้าอย่างงั้นเดี๋ยวฉันไปหานะ แต่ว่าเป็นบ่ายๆเย็นๆได้มั้ย แล้วเราไปกินข้าวเย็นด้วยกัน"

"แบบนั้นก็ได้ งั้นยังไงค่อยโทรคุยกันนะคะ คุณแฟน"

"ค่ะเยบาของเค้า"

บยอลอีได้แต่ถอนหายใจกับตัวเอง เธอไม่ได้อยากทำแบบนี้ แต่ว่า เธอไม่สามารถเลือกจะตัดใครได้ บยอลอีเจอพี่ยงซอนครั้งแรกเมื่อ 1 ปีก่อน ก่อนหน้านี้เธอเป็นคนเจ้าชู้ จีบคนนั้นคนนี้ไปทั่ว ไม่เคยเลือกจะหยุดกับใคร แต่ไม่เคยมีใครทำให้เธอใจเต้นได้แบบพี่ยงซอน มันเหมือนกับรักแรกพบที่จูนเราสองคนหากัน สุดท้ายเราก็ตัดสินใจคบกันจริงจัง อาจจะมีทะเลาะกันบ้าง เวลาไม่ตรงกันบ้าง แต่บยอลอีมีความสุขมากที่ได้อยู่กับพี่ยงซอน และเธอรู้ว่าพี่ยงซอนเองก็คิดเช่นกัน

กับฮวีอิน ครั้งแรกที่เจอกัน มันให้คือรู้สึกใจเต้นแรงเหมือนกับที่เธอเจอกับพี่ยงซอน เธอพยายามที่จะออกห่างจากน้องแล้วไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง บยอลอีรู้ดีว่ามันไม่ถูกต้อง เธอมีคนรักอยู่ เธอไม่อยากกลับไปเจ้าชู้ให้ยงซอนไม่สบายใจ แต่เหมือนฟ้าเล่นตลกให้เธอต้องเจอน้องอยู่เรื่อยๆ สุดท้ายเธอก็ห้ามความรู้สึกของเธอไม่ได้ เธอ'เลือก'ที่จะเห็นแก่ตัว

เธอไม่โทษใครนอกจากตัวเอง เธอไม่รู้ว่าทำไมถ้าเป็นสองคนนี้ เธอไม่สามารถห้ามตัวเองได้จริงๆ เลยต้องโกหกอยู่แบบนี้ จริงอยู่ว่าเธอกำลังหลอกทั้งพี่ยงซอนและฮวีอินอยู่ แต่ว่า ความรู้สึกที่เธอมีต่อทั้งสองคนเป็นเรื่องจริง เธอรักสองคนนั้นมาก ทั้งๆที่เพิ่งเจอได้ไม่นานแท้ๆ แต่ความรู้สึกมันมีมากมายจนเธอไม่สามารถจะตัดใครซักคนได้

     'ถ้าวันนึง ทั้งสองคนรู้ความจริงเข้า ถ้าทั้งสองเลือกจะเดินจากไป เธอจะอยู่ได้จริงๆหรอ?'

สุดท้ายบยอลอีก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากอาบน้ำแล้วออกมาปลุกฮวีอินให้ไปอาบน้ำแต่งตัว ส่วนเธอก็ออกมาเตรียมข้าวเช้า ไม่นาน ฮวีอินก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ออกมากินข้าวเช้ากับเธอ

"พี่บยอล เมื่อกี้คุยกับใครหรอ?" ฮวีอินถามนิ่งๆ

บยอลอีไม่คิดว่าฮวีอินจะตื่นแล้วตอนที่เธอรับโทรศัพท์ ตาเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ

"ปะ..เปล่า ไม่มีอะไรหรอกฮวีน พอดีพี่ที่ทำงานโทรมาเรื่องงานน่ะ พี่กลัวคุยรบกวนฮวีนนอนเลยเดินไปคุยที่อื่นน่ะ" บยอลอีตอบพร้อมยิ้มให้น้องเบาๆ

"อ่า ฉันตกใจหมดเลยนึกว่ามีเรื่องใหญ่ เห็นลางๆว่าพี่รีบเดินออกไปเชียว"

"อ๋อ ไม่มีอะไรๆ เดี๋ยวกินเสร็จแล้ววันนี้พี่ไปส่งที่ทำงานนะ ตอนเย็นเดี๋ยวพี่ไปรับ แต่คงไม่ได้มาอยู่กับฮวีนนะ"

"ทำงานหรอ โอเคๆ ไว้ค่อยเจอกันอีกก็ได้" สีหน้าน้องดูหม่นๆ ยิ่งน้องไม่ถาม ความรู้สึกผิดยิ่งกัดกินในใจบยอลอี แต่ก็เหมือนเดิม คือเธอก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี...

บยอลอีไปรับไปส่งฮวีอินไปทำงานตามที่พูดไว้ พอเย็นๆก็เข้าคอนโดตัวเองไปหาพี่ยงซอนตามสัญญาตอนเช้า

"พี่ยง อยู่ไหนเอ่ย?"

เงียบ... ราวกับว่าไม่มีคนอยู่

"พี่ยง พี่อยู่หรือเปล่า ฉันมาหาพี่แล้วนะ"

สุดท้ายบยอลอีเลยเดินหายงซอนทั่วทั้งห้องคอนโดใหญ่ของเธอ จนมาเจอยงซอนนั่งอยู่ในห้องนอนรับแขก

"ทำไมพี่มานั่งห้องนี้ละพี่ยง ละเมื่อกี้ไม่ได้ยินที่ฉันเรียกพี่หรอ เดินหาตั้งนาน"

"..."

"คิดถึงพี่จัง ไม่เจอแค่วันกว่าๆยังคิดถึงเลย ขอฉันกอดหน่อยนะ"

...ใช่แล้ว ที่เขาลืมนัดฮวีอิน และที่เขาตื่นสายทั้งๆที่จริงๆเป็นคนตื่นเช้าก็เพราะเมื่อคืนนั้นเขามีความสุขอยู่กับพี่ยงซอนจนเกือบเช้าน่ะสิ...

"ไม่"

"ทำไม พี่เป็นอะไรหรือเปล่า ไม่สบายหรือว่ายังไง"

"บยอลอี เธอมีอะไรอยากบอกพี่มั้ย?" ยงซอนพูดออกมานิ่งๆ

สิ้นสุดคำถามจากปากพี่ยงซอน ความกลัวเข้ามาในใจเข้าบยอลอีทันที หรือว่าพี่ยงซอนจะรู้ความจริงแล้ว? ฉันควรบอกเขาไปมั้ย? แล้วถ้าเขายังไม่รู้ละ?

"คือฉัน..."

"..."

"...ไม่มีอะไรพี่" สุดท้ายเธอก็ทำไม่ได้ เธอไม่พร้อมจะเสียพี่ยงซอนไปตอนนี้

"อืม ถ้าไม่มีอะไร พี่ขออยู่คนเดียวอยู่ซักชั่วโมงสองชั่วโมงนะบยอลอา วันนี้เราไปกินข้าวกันช้าหน่อยได้มั้ย?"

"ได้สิ ฉันตามใจพี่อยู่แล้ว"

บยอลอีเดินออกจากห้องนั้นไป ความรู้สึกผิดมันหนักไปหมด ตอนนี้เธอกระวนกระวาย เธอทำอะไรไม่ถูกแล้ว

เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง สุดท้ายพี่ยงซอนก็ออกมาชวนเธอไปกินข้าวเหมือนก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้ว่าจะงงๆหน่อยแต่ในเมื่อมันไม่มีอะไร เธอเองก็ไม่อยากจะคิดมากไปกว่านี้

"บยอลอา พี่อยากกินต๊อกเจ้าใหม่อะ นี่ๆ" ยงซอนยื่นโทรศัพท์ให้บยอลอีดู เหมือนว่าร้านต๊อกจะใกล้ๆกับที่คอนโดของฮวีอินซะได้ ใจเธอเองไม่อยากขัดยงซอนเพราะก่อนหน้านี้เธอยังเดาอารมณ์ของคนอายุมากกว่าไม่ถูกเลย

"อ่า ได้พี่ยงซอน ดูน่ากินดีเหมือนกัน เผื่อพี่จะติดใจไง" มุนบยอลยิ้มบางๆให้ ก่อนจะออกรถไปร้านที่ยงซอนเลือก

พอถึงร้านยงซอนก็สั่งทุกอย่างเองเสร็จสรรพ ยงซอนเล่าเรื่องงานที่มีปัญหากับเรื่องโน่นนี่ให้บยอลอีฟัง เพราะว่าทั้งสองเวลาไม่ได้ตรงกันตลอด ยงซอนจำเป็นต้องบินหรือไปติดต่องานไกลๆอยู่เป็นช่วงๆ โดยเฉพาะช่วงนี้ที่งานเธอยุ่งมาก ทำให้พอได้เจอกันก็มีเรื่องให้คุยกันมากมาย

"บยอลอา พี่ขอไปเข้าห้องน้ำนะ เดี๋ยวพี่มา"

"ได้พี่"

บยอลอีสบายใจขึ้นมากหลังจากที่พี่ยงซอนกลับมาร่าเริงแล้ว เธอนั่งเล่นโทรศัพท์รอพี่ยงซอนไปเรื่อยๆจนผ่านไปจะ 30 นาทีแล้วพี่ยงซอนก็ยังไม่กลับมา เธอเดินไปดูในห้องน้ำก็ไม่เจอ เลยกะจะโทรไปหาพี่ยงซอนดู แต่ว่าข้อความของฮวีอินทำให้เธอต้องชะงัก

‘พี่บยอล ช่วงคริสมาสต์นี้ประมาณ 5 วันต่อจากนี้ฉันต้องบินไปทำงานที่ญี่ปุ่นนะ’

ไปทำงานตั้ง 5 วันเลยหรอ...

บยอลอีจึงรีบโทรไปหาน้องทันที

"ทำไมไปนานจังเลยละฮวีนอา ช่วงเทศกาลบริษัทก็น่าจะให้เธอหยุดมากกว่านะ”

"มันจำเป็นหน่ะพี่ เอาไว้ค่อยเจอกันนะแล้วฉันจะเล่าให้ฟัง เดี๋ยวฉันจะไปจัดของแล้ว พรุ่งนี้ฉันบินแล้ว"

"ห้ะ!? ทำไมพรุ่งนี้?"

"พี่บยอล พรุ่งนี้วันคริสมาสต์แล้ว พี่ลืมอีกแล้วละสิ"

บยอลอีดูปฏิทินในโทรศัพท์ อ่า นี่เขาทำงานบวกกับยุ่งๆเรื่องสับรางจนลืมวันลืมคืนไปอีกซะแล้ว ถ้าไม่มีตารางงานในโทรศัพท์แล้วชีวิตเขาจะยังจำอะไรได้อีกบ้างเนี่ย

"อ่า จริงด้วย พี่ลืมอีกแล้ว"

"เอาเป็นว่าค่อยคุยนะพี่บยอล อย่าลืมคิดถึงฉันล่ะ" เสียงสดใสของฮวีอินลอดมาในโทรศัพท์จนเขารู้สึกได้

"ใครจะไม่คิดถึงฮวีนละ น่ารักขนาดนี้"

"บางทีก็เบื่อความเลี่ยนของพี่จริงๆเลย" ปลายสายวางไปหลังจากเสียงหัวเราะน่ารัก

บยอลอีมีความสุขกับเสียงของน้องได้ครู่นึงก็นึกได้ว่าจะโทรหาพี่ยงซอน จึงรีบกดเบอร์ที่คุ้นเคยทันที

"ฮัลโหล พี่ยงอยู่ไหนอะ ทำไมไปนานจัง"

"อ๋อ พอดีพี่เจอเพื่อนเก่านะ คุยเพลินไปหน่อย เดี๋ยวพี่กลับไปหาแล้วๆ"

"ฉันแค่เป็นห่วงพี่เฉยๆน่ะ"

"อื้ม เข้าใจแล้วหน่าเด็กน้อย"

พอยงซอนกลับมาทั้งสองก็เลือกจะกลับคอนโดทันที หลังจากผลัดกันอาบน้ำเสร็จสุดท้ายก็มานอนกอดกันดูหนังเรื่องที่บยอลอีอยากดู ฟังดูน่าเบื่อแต่ว่าทั้งคู่มีความสุขกับอะไรแบบนี้ แค่ได้ใช้เวลาร่วมกันพวกเธอก็มีความสุขมากๆแล้ว

"บยอลอา ช่วงคริสมาสต์ประมาณ 5 วันนี้เธอว่างมั้ย พี่อยากจะอยู่กับเธอยาวๆบ้างน่ะ"

...อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้...

"ฉันว่างพอดีเลยพี่ยง จริงๆมีงานนิดหน่อย แต่ว่าฉันเคลียร์มาอยู่กับพี่ได้ งั้นพรุ่งนี้ช่วงเช้าช่วงบ่ายฉันจะรีบไปเคลียร์งานนะ ตอนเย็นๆจะรีบกลับมา จะได้มาฉลองคริสมาสต์ด้วยกัน ดีมั้ย?" บยอลพูดพร้อมกระชับอ้อมกอด เธอชอบกอดพี่ยงซอน กลิ่นแชมพูโปรดของพี่ยงซอน ทำไมนะทั้งๆที่เธอเคยใช้ยี่ห้อเดียวกันแท้ๆกลับไม่หอมแบบนี้บ้างนะ


อยู่ดีๆยงซอนก็เงยหน้าขึ้นมองบยอลอีพร้อมคำถาม สายตาอ้อนๆนั้นทำให้ใจบยอลอีไม่สงบเลย

"ปกติถ้าเราไม่เจอกันนานๆเธอมักจะไม่ยอมให้พี่นอนนะบยอลอี วันนี้มาแปลกแหะ"

"ทำไมล่ะ เราอยู่กันแบบสวีทๆน่ารักๆบ้างไม่ดีหรอ หรือพี่ชอบที่ฉันคอยจะปล้ำพี่ตลอดเวลาที่เราเจอกันละ" บยอลอีพูดปนหัวเราะเบาๆ

"ขอความจริง" ยงซอนเหลือบมองปนทำหน้าหน่ายๆ

"ฉันเหนื่อยเฉยๆ พี่ก็รู้ฉันชอบพี่ขนาดไหนพี่ยง แต่คือฉันโดนปลุกให้ตื่นเร็วติดกันมากสองวันแล้วเนี่ย นอนได้นิดเดียวเอง" บยอลอีบ่นออกไปแบบไม่ได้คิดอะไร

"แล้วคืนเมื่อวานเธอทำอะไรอยู่ถึงได้นอนดึกละ ฉันโทรหาเธอก็เกือบจะ 8 โมงเช้าอยู่แล้วมั้ย ปกติเธอก็ตื่นเช้านี่บยอลอา" คำพูดของยงซอนทำเอาเขาหน้าชาตอบไม่ถูกเลย มันจริงอย่างที่เธอว่าและเขากำลังดูน่าสงสัย

"ฉันง่วงแล้วอะบยอลอา นอนกันเถอะ" ยงซอนปิดทีวี นอนซุกไปที่อกของบยอลอี

"งั้นฝันดีนะเยบา"

"เหมือนกันนะเด็กน้อย"



วันต่อมา วันคริสมาสต์ที่เธอรอคอยก็มาถึง บยอลอีรีบไปเคลียร์งานของเธออย่างดี เธอมีความสุขมากๆที่จะได้หยุดอยู่กับพี่ยงซอนนานขนาดนี้ แม้ในใจก็แอบคิดถึงฮวีอินด้วยก็เถอะ วันนี้เธอลองส่งข้อความไปหาแต่ฮวีอินยังไม่ตอบเธอเลยแม้แต่ข้อความเดียว สงสัยน้องคงจะยุ่งๆ เธอเองก็ไม่อยากกวน

พอตกเย็น บยอลอีแวะซื้อเค้กร้านที่ยงซอนชอบ ก่อนจะรีบกลับไปที่คอนโดของเธอตามที่ได้พูดไว้ พี่ยงซอนทำอาหารไว้รอเธอ พวกเธอฉลองวันคริสมาสต์แบบง่ายๆ มีขนมนั่งกินด้วยกันระหว่างดูรายการโปรด คุยเรื่องสัพเพเหระที่เหมือนจะคุยยังไงก็ไม่หมดซักที อย่างที่ว่าหน่ะแหละ เธอเองรู้สึกว่าพี่ยงซอนเป็นคนที่ใช่ ยังไงก็จูนกันติดจริงๆ

"บยอลอา วันนี้มันวันพิเศษ เธอดื่มเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ" อยู่ดีๆพี่ยงซอนก็ชวนดื่มเฉยๆ ทั้งๆที่ปกติชอบว่าฉันเรื่องดื่มเนี่ยนะ?

"พี่คออ่อนนิ จะดื่มจริงหรอ"

"หน่า นิดหน่อยเอง วันพิเศษทั้งที นานๆพี่กับเธอจะได้อยู่ด้วยกันยาวๆนะ"

"งั้นพี่ไปเอามาเลย ฉันรออยู่นี่นะ" บยอลอีหันไปหอมแก้มยงซอนก่อนจะยิ้มให้ พี่ยงซอนเขินเบาๆก่อนที่จะเดินไปที่ห้องครัว ไม่นานก็กลับมาพร้อมไวน์ 2 แก้ว

"เอาแค่นี้ก่อนละกันเนอะ"

"โถ่ว ฉันก็นึกว่าพี่จะแน่กว่านี้" บยอลอีหัวเราะจนพี่ยงซอนทำหน้ายู่

"ดื่มๆไปเลยไอเด็กบ้า!"

สุดท้ายพวกเธอก็นั่งดื่มกันระหว่างดูรายการโปรด บยอลอีเองดื่มเพิ่มอีกสองสามแก้วต่างพี่ยงซอนที่ได้แต่จิบๆ

"อ่าพี่ยง ฉันมึนหัวจังเลย ปกติฉันดื่มได้มากกว่านี้ตั้งเยอะนะ" บยอลพูดพร้อมอาการมึนหัวอย่างแรง

"พี่ว่าเธอไปนอนก่อนดีมั้ย เดี๋ยวพี่เก็บที่เหลือแล้วจะตามไปนอนด้วย"

"ขอบคุณนะพี่ งั้นฉันไปพักก่อนดีกว่า" บยอลอีเดินโซเซเข้าห้องนอนไป พอตัวเธอถึงเตียงปุ๊บก็สลบไปในทันที

.
.
.
.
.


บยอลอีรู้สึกหนาวไปทั้งตัว เธอพยายามจะเอือมมือมาหยิบผ้าห่มแต่ว่าเหมือนกับมีอะไรล็อคข้อมือเธอทั้งสองข้างไว้ เธอจึงค่อยๆลืมตามองต้นเหตุ ตาของเธอเบิกกว้างทันที มือทั้งสองข้างของเธอถูกมัดไว้กับหัวเตียง มองลงมาทั้งเนื้อตัวของเธอเหลือแค่บราไร้สายของเธอและชั้นในตัวจิ๋ว บยอลอีตกใจมากแต่เมื่อเหลือบมองรอบห้องก็ยังเป็นห้องของเธอเอง

แกร๊ก!!

"อ้าว ตื่นแล้วหรอเด็กน้อยของพี่ พี่ใส่ยาไปนิดเดียวเองหลับซะนานเลย" พี่ยงซอนยิ้มอยู่ที่ประตูห้อง แล้วเดินมาใกล้ๆเตียงนอน

"พี่ล็อคข้อมือฉันหรอ บยอลตกใจหมดเลยรู้มั้ย? แล้วนี่พี่จะทำอะไรเนี่ย" บยอลถามออกไป แต่ก็อดกลัวไม่ได้ จริงอยู่ว่าบางครั้งเซ็กส์ของบยอลอีกับยงซอนอาจจะมีความแฟนตาซีอยู่บ้าง แต่ว่าเธอไม่คิดว่าเธอจะพี่ยงซอนจะถึงขนาดวางยาแล้วล็อคข้อมือเธอแบบนี้

"จริงๆพี่บอกฉันดีๆก็ได้นิ ไม่เห็นต้องวางยาฉันเลย"

"พอดีพี่ต้องเตรียมอะไรนิดหน่อยนะบยอลอา เดี๋ยวมันจะไม่สนุกอะซิ แต่ว่าบยอล เธอมีอะไรจะพูดกับพี่มั้ย"

...ทำไมถึงถามคำถามนี้อีกแล้วล่ะ...

ใจของบยอลอีหล่นไปถึงตาตุ่มแล้ว ถ้าทุกอย่างมันปกติ ทำไมถึงถามแบบนี้ติดกันมาสองวันแล้ว

"พี่ยงหมายถึงอะไร?" บยอลอีลองถามออกไปโดยไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองพี่ยง

"ขอแค่บยอลอธิบาย พี่ก็พร้อมจะฟังนะ พี่โตมากแล้วบยอล พี่คิดว่าพี่รับได้หมดนะ" พี่ยงซอนพูดด้วยเสียงจริงจัง

"ฉัน... ฉันไม่มีอะไรนิพี่ยง ทำไมพี่ถึงถามแบบนั้นละ" สุดท้ายเขาก็ขี้ขลาดเหมือนเดิมอีกแล้ว ตอบเสร็จก็หลบหน้าพี่ยงซอนไปอีกด้าน น้ำตาของบยอลอีไหลออกจากหางตาทันที เธอรู้สึกผิด เธอไม่อยากแบกมันไว้อีกแล้ว แต่ยังไงล่ะ เธอเสียพี่ยงซอนหรือฮวีอินไปตอนนี้ไม่ได้ ไม่ได้จริงๆ เธออยู่ไม่ได้จริงๆถ้าขาดใครไป

ยงซอนเห็นน้องร้องไห้ก็ใจเสีย แต่ว่า เธออยากเคลียร์เรื่องนี้ให้รู้เรื่อง ไม่ว่ายังไงก็ต้องเคลียร์ให้ได้

ใช่... ยงซอนรู้เรื่องนี้แล้ว

"บยอลจะไม่พูดเองใช่มั้ย?"

"..."

"งั้นพี่..."

"เดี๋ยวพี่ยง..." บยอลอีหลับตา น้ำตาเธอไหลจากตาทั้งสองข้าง เธอเข้าใจแล้วว่าพี่ยงรู้เรื่องแล้ว นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่เธอจะได้สารภาพ และต่อจากนี้ถ้าพี่เขาจะไม่อยู่กับเธออีก เธอคงต้องยอมรับมัน

"..."

"ฉันมีคนอื่น... พี่ยง ฉันนอกใจพี่ ฉันไม่ได้อยากจะเป็นแบบนี้แต่ฉัน.. ฉันทำไม่ได้ ฉันพยายามแล้วที่จะไม่รักเขา ไม่ยุ่งกับเขาแต่ฉันก็ทำไม่ได้ ฉันรักเค้าเหมือนกับที่ฉันรักพี่ ฉันรู้ว่ามันฟังดูเห็นแก่ตัวแต่ ฮึก! ฉันไม่สามารถเสียพี่หรือว่าเขาไปได้ ฉันอยู่ไม่ได้จริงๆ" บยอลอีร้องไห้ออกมาอย่างหมดอายหลังจากพูดจบ เสียงสะอื้นของเธอดังไปทั่วห้อง ทุกอย่างที่เธอแบกไว้ตลอด 6 เดือน มันจบแล้ว...

"..."

"ต่อจากนี้ถ้าพี่จะเกลียดฉัน ฮึก! ฉันคงต้องยอมรับมันใช่มั้ยพี่ยงซอน แต่ว่าฉันหน่ะ รักพี่นะ รักพี่มากจริงๆนะ ความรักที่ฉันมีให้พี่กับเขา มันคือเรื่องจริงนะ"

ยงซอนไม่พูดอะไร เธอทั้งปวดใจ และก็ดีใจลึกๆก็คำพูดของเขา เธอรักบยอลอี รักมาก อย่างน้อยๆสุดท้ายเขาก็พูดมันออกมาตรงๆ

"บยอลอา ลืมตาขึ้นมานะ พี่มีของขวัญจะให้ วันนี้คริสมาสต์ไง"

"..." บยอลอีชั่งใจอยู่พักนึง ก่อนที่จะลืมตา สิ่งที่เธอเห็นคือ พี่ยงซอน และ ฮวีอิน ยืนอยู่ที่ปลายเตียง น้ำตาที่เหมือนจะแห้งเหือดเอ่อรื้นขึ้นมาอีกครั้ง เธอรู้สึกผิดจนไม่รู้จะหนีหน้าทั้งคู่ยังไงแล้ว

"พี่ยงซอน ฮวีอินอา ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆ ถ้าพวกเธอจะรังเกียจฉันต่อจากนี้ไป ฉันก็เข้าใจนะ" บยอลเลือกที่จะหลับตาอีกครั้ง เธอไม่อยากยอมรับความจริงอะไรอีกแล้ว นี่เธอกำลังจะเสียทุกอย่างไปจริงๆหรอ เธอจะอยู่ต่อไปยังไง...

"บยอลอา ฟังนะ"

"..."

"พี่กับฮวีอิน เราคุยกันแล้ว ที่เราตกลงกันคือถ้าเธอกล้าที่จะพูดออกมาเอง พี่กับฮวีอินจะยกโทษให้เธอ..."

"..." 

"มันอาจจะฟังดูงี่เง่านะพี่บยอล แต่ว่า เหมือนฉันกับพี่ยงซอนจะรักพี่มากเกินไปซะแล้วสิ ดังนั้น..." ฮวีอินพูดต่อ

"..."

"ต่อจากนี้ไป เรามาอยู่ด้วยกันนะบยอลอา เราทั้งสามคนเลย"

บยอลอีแทบจะไม่เชื่อหูของตัวเอง มันจะเป็นไปได้ยังไง ใครจะใจกว้างพอจะทำแบบนั้นละ

"พี่ว่ายังไงนะ ฉัน...ฉันไม่เข้าใจ"

"โถ่วพี่บยอล ทีตอนนี้ละบื้อเฉย ก็หมายความว่าต่อจากนี้พี่ไม่ต้องปิดบังแล้วเรื่องที่พี่คบซ้อนไง เพราะฉันกับพี่ยงซอนเราตกลงกันได้แล้ว เราทั้งคู่ถูกพี่หลอก แต่ว่านะ ฉันเองทนเสียพี่ไปไม่ได้ หรือจะให้พี่เสียพี่ยงซอนไปก็ไม่ได้เหมือนกันอีก เพราะว่าพี่คงเป็นบ้าตายไปซะก่อนนะสิ" จบคำพูดของฮวีอินบยอลอีก็ร้องไห้ออกมาอีกรอบ

"พูดจริงหรอ... ฉันไม่ได้หูฝาดใช่มั้ย?"

"จริงสิ แต่ว่านะ.. ตอนนี้ไม่น่าใช่เวลาร้องไห้ของเธอแล้วนะบยอลอา" ยงซอนเปิดก่อน

"พี่สังเกตตัวเองบ้างมั้ยว่าตอนนี้อยู่ในสถานการณ์แบบไหนหน่ะ"

"..." บยอลอีเริ่มกลับมามีสติครบถ้วนอีกครั้ง เธอลืมไปเลยว่าเธอแทบจะนอนแก้ผ้าอยู่หน้าสองคนนี้โดยที่ถูกล็อคไว้กับเตียงอีก

ไม่ดีแน่ๆแบบนี้....

"คนทำผิดก็ต้องโดนลงโทษนะบยอลอา พี่ว่าเรามาทำอะไรสนุกๆกันดีกว่านะ" ยงซอนยิ้มเจ้าเล่ห์ให้บยอลอี เธอค่อยๆปีนขึ้นมาคร่อมทั้งร่างของบยอลอีไว้ ริมฝีปากทั้งสองกำลังจะชนกัน

"พี่จะทำอะไร?" บยอลอีถามอย่างกล้าๆกลัวๆ

"ก็ทำ...ให้เธอเป็นของพี่บ้างไง บยอลอา"

สิ้นสุดคำยงซอนก็เชยคางน้องให้มองเธอชัดๆ กดจูบให้บยอลอีอย่างเร่าร้อน จริงอยู่ว่าเธอไม่เคยได้รุกเขา หรือรุกใครมาก่อน แต่ว่าการเคยถูกรุกมาก่อนก็คงพอรู้ว่าควรจะทำยังไงให้คนด้านใต้รู้สึกดีไปด้วย มือของยงซอนไล่ไปตามตัวของบยอลอี มือเริ่มซุกไปที่บราไร้สายของบยอลแล้วปลดตะขอออก ยอดอกชูชันของบยอลอีเผยออกมาสู้สายตาเธอ มือทั้งสองของยงซอนไม่รอช้าลงมาบีบนวด เล่นกับหน้าอกของบยอลอีอย่างมันส์มือ นิ้วไล่ไปตามส่วนที่เซนซิทีฟบริเวณยอด เสียงร้องครางเริ่มหลุดลอดจากปากของบยอลอีแม้ว่าเธอจะพยายามกั้นไว้ ตอนนี้บยอลรู้สึกว่ามันวูบวาบไปซะทุกส่วนที่มือพี่ยงซอนไปโดน

"รู้มั้ย ทำไมมันถึงรู้สึกวูบวาบได้ขนาดนั้น"

"..."

"ในไวน์นั้นมันมีมากกว่ายานอนหลับนะ บางอย่างที่จะทำให้เธอรู้สึกดีมากขึ้นไปอีก"
ยิ้มร้ายๆถูกส่งมาให้ บยอลอีไม่มีแรงอะไรจะขัดขืนอีกแล้ว ตอนนี้ถึงพี่ยงซอนจะแก้ข้อมือให้เธอก็ไม่มีปัญญาจะหนีอีกแล้ว

"ฮวีอินอา ช่วยพี่ที" บยอลพูดอย่างน่าสงสาร เธอยังไม่ได้เตรียมใจจะมาอยู่ด้านล่างเร็วขนาดนี้

"ไม่ละค่ะ อย่างที่บอกว่าน้องคุยกับพี่ยงซอนแล้ว เราไม่ได้ตกลงกันแค่เรื่องนั้นเรื่องเดียวนะ แต่เรื่องนี้ก็ด้วย วันนี้ฉันจะได้ทำให้พี่มีความสุขบ้าง" ฮวีอินส่งยิ้มให้บยอลอีอย่างเจ้าเล่ห์เช่นกัน

ระหว่างนั้นอยู่ดีๆยงซอนก็ลงลิ้นไปที่ปลายยอดอกของคนเป็นน้อง บยอลครางออกมาเบาๆ มือเริ่มจิกกับเชือกที่มัดข้อมือไว้ ยงซอนกดสร้างรอยจูบไปทั่วตัวบยอลอี แล้วค่อยๆไล่ลงไปจนถึงส่วนล่างของน้อง ยงซอนดึงอันเดอแวร์ของบยอลออก นิ้วของเธอกรีดตามร่องส่วนล่างของน้อง ปลายนิ้วปัดกับจุดอ่อนไหวอย่างตั้งใจ บยอลอีร้องครางดังออกมาทันที

"อ๊า! พี่ยง ฉัน..."

"ทำไมบยอล ชอบหรอ?"

ยงซอนใช้นิ้วกระตุ้นจุดอ่อนไหวของบยอลอีไม่หยุด บยอลอีพยายามกั้นเสียงครางไม่ให้เล็ดลอดออกไป เอวบิดตามความเสียวที่ถูกกระตุ้นจากช่วงล่าง เธอเองรู้สึกดี ดีมากๆ แต่ไม่กล้าเรียกร้องมันไปมากกว่านี้น่ะสิ สายตาเธอหลบออกไปเห็นฮวีอินมองดูเธออยู่จากโซฟาในห้องนอน น้องส่งสายตาขี้เล่นมาให้เธอ ถ้าเป็นแบบนี้ เธอคงไม่รอดแล้วแน่ๆ

ไม่ทันคิดอะไรได้ ความเสียวซ่านจากส่วนล่างก็แล่นขึ้นมาอย่างรุนแรง ลิ้นร้อนของพี่ยงซอนกำลังเล่นอยู่กับส่วนล่างของเธอ

"เดี๋ยวว!! อ๊ะ อ่า พี่ยง! พอก่อนนะ! อึกก”

ยงซอนวนลิ้นไปรอบๆจุดอ่อนไหวของน้อง ดูดมันอย่างแรง สลับกับไล่ลงไปไล่เลียรอบๆช่องทางของน้อง ลิ้นค่อยๆสอดเข้าไปได้ไม่ลึกก็ไล่ออกมาเล่นกับจุดอ่อนไหวอีกครั้ง เธอเหลือบขึ้นไปมองบยอลที่กำลังเชิดหน้ากัดฟันบิดไปมาอย่างคุมไม่อยู่ เสียงครางที่ดังขึ้นกว่าปกติทำให้เธอสังเกตอะไรบางอย่าง


"ดูเหมือนมันจะเป็นจุดอ่อนของเธอนะบยอล ชอบหรอที่ลิ้นฉันมันละเลงอยู่ที่ตรงนี้ของเธอหน่ะ" ยงซอนหยุดเพื่อดูอาการของน้อง ตอนนี้บยอลอีสั่นไปทั้งตัว สายตาช่ำไปด้วยน้ำตาส่งมาเชิงอ้อนวอนให้เธอรีบทำมันต่อ

"..."

"ชอบมั้ยที่ลิ้นฉันดันอยู่กับจุดนี้ของเธอ ทั้งเลีย ทั้งดูดมันแบบนี้" พูดเสร็จก็ก้มลงไปทำมันอีกรอบ คำพูดลามกของพี่ยงซอนยังวิ่งอยู่ในหัวของเธอ บยอลอีบิดเกร็งไปทั้งตัว ปากครางหอบออกเอาอากาศเข้าไปอย่างแรง เหมือนมันจะเป็นจุดอ่อนของเธอจริงๆน่ะแหละ ยิ่งพูดแบบนั้นก็เหมือนยิ่งโดนกระตุ้นเข้าไปอีก

"อ่า พี่ยง อ๊ะะ ฉันไม่ไหว... ช่วยฉัน..ที"

"ดูสิ น้ำเธอไหลออกมาเยอะเลยบยอลอา" ยงซอนปาดไปที่ส่วนอ่อนไหวก่อนยื่นมือไปใกล้คนด้านล่าง

"อย่าพูดนะ!! อ๊ะ!"

"เขินหรอ พอโดนทำบ้างแล้วน่ารักจังนะบยอลอี"

"ฉันไม่ไหวแล้ว พี่ยง! พอที!!"

ยงซอนสอดลิ้นไปในช่องทางของน้องทันที น้องนิ้วปัดป่ายอยู่กับจุดอ่อนไหว บยอลอีถูกกระตุ้นจนเสียวซ่านไปหมด นิ้วทั้งสิบจิกลงไปทีเชือกที่มัดข้อมือของเธออย่างแรง ไม่นานจากนั้นบยอลอีก็ปลดปล่อยมันออกมาอย่างแรง ร่างกายกระตุกสั่นอย่างห้ามไม่ได้ ยงซอนดูดเลียน้ำหวานจากร่างกายน้องจนหมด เธอรู้สึกว่าเธอเริ่มติดใจการได้เป็นผู้ล่าแบบนี้ซะแล้วสิ

บยอลอีหอบอย่างแรง เธอไม่เคยปลดปล่อยรุนแรงมากขนาดนี้ อาจจะเพราะมันคือครั้งแรกที่เธอเป็นฝ่ายถูกกระทำจริงๆ

ไม่นานบยอลอีก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาวนอยู่ที่ก้นของเธอ ความรู้สึกวูบร้อนแบบนั้นมันยังคงอยู่ ยงซอนลูบไปทั่วร่างกายเนียนของบยอลอีอีกครั้ง มือเริ่มวนที่ก้นเนียนของน้อง ก้มตัวลงมากดจูบที่ต้นขาด้านใน สร้างความเสียวซ่านให้กับคนด้านล่าง

"อ่า พี่ยง"

"ถ้าเจ็บ บอกพี่นะบยอล"

"อึก! ไม่เอานะพี่ยง! ฉันกลัว อื้อ!!"


นิ้วของยงซอนค่อยๆสอดเข้าไปในช่องทางของบยอลอี มันแน่นมากๆ ก็นะ บยอลอีไม่เคยยอมให้ใครทำมันกับเธอนิ ถึงน้องจะเคยเจ้าชู้มาก่อน นอนกับคนนั้นคนนี้ก็ได้แต่ทำแค่ภายนอกเท่านั้นแหละนะ ตาเธอเหลือบมองบยอลอีที่เชิดหน้าขึ้นกัดฟันอยู่ น้องกำลังอดทนอยู่ ด้านบยอลอีเองก็รู้สึกแบบที่บอกไม่ถูก มันเจ็บมาก แต่ก็เต็มไปด้วยความวูบวาบภายในช่องท้อง ถ้านี่เป็นบทลงโทษของเธอที่โกหกสองคนนั้นเธอจึงไม่อยากขัดอะไรอีกแล้ว เธอหันไปหาฮวีอินอีกรอบแต่ว่าตอนนี้น้องมายืนดูอยู่ข้างเตียงแทนแล้ว อ่า... น่าอายชะมัดเลย...

"บยอล เธอโอเคมั้ย พูดมาตามตรงเถอะ"

"ฉัน... ฉันโอเคพี่ยงซ... อ๊าา!!" ความเจ็บและความเสียวซ่านแล่นขึ้นมาทันที พี่ยงซอนกระแทกเข้ามาจนสุดโดยที่ไม่ให้เธอได้ตั้งตัวก่อนมีจะขยับเข้าออกไม่หยุด ยงซอนค่อยๆเพิ่มนิ้วจากหนึ่งเป็นสอง ความแน่นทำให้บยอลอีต้องหลับตา มันรู้สึกดีเกินไป แน่นเกินไปแล้ว

"อ๊ะ! พี่ยงซอน อย่างอนิ้ว อ่าา"

เสียงครางน่ารักออกจากปากของบยอลอี เธอร้องเรียกถึงแต่ชื่อยงซอน นิ้วของยงซอนงอคว้านช่องทางด้านในของน้องไม่หยุดพร้อมกับขยับเข้าออกรัวเร็ว

“อื้อ มันเกินไป ฮึกก เบาหน่อย อ๊าา”

ยงซอนรู้สึกได้ถึงแรงที่รัดรอบนิ้วของเธอที่แรงขึ้น บยอลอีหายใจหอบถี่ ตาเริ่มพร่า สีหน้าน้องกำลังกระตุ้นให้เธออยากทำมันอีก ทำมันให้แรงขึ้นอีก

"พี่ยง ฉัน! ฉันไม่ไหวแล้ว"

สิ้นสุดคำบยอลอีก็ถึงจุดสุดยอดอีกครั้ง ภาพในหัวว่างเปล่า ร่างกายกระตุกจากการถูกกระตุ้นอย่างแรงก่อนหน้า นอนขดตัวพร้อมกับหอบหายใจอย่างแรง

"เวลาพี่บยอลเป็นฝ่ายถูกกระทำบ้างแบบนี้น่ารักดีเนอะพี่ยง"

"พี่ก็ว่าแบบนั้นเหมือนกัน พี่ว่าพี่เริ่มติดใจแล้วละสิ"

"ตาฉันบ้างละนะ พี่บยอล" ยงซอนเลยเดินหลบไปนั่งที่โซฟา รอดูวิวดีๆจากตรงนั้น

บยอลอีเหลือบตาขึ้นมามองน้องฮวีนคนน่ารักของเธอที่ตอนนี้สายตาดูพร้อมจะกินเธอเต็มที

"ขอพี่พักก่อนไม่ได้หรอฮวีนอา"

"ไม่ค่ะ วันก่อนพี่ยังไม่ให้ฉันพักเลยนะ อย่ามาขี้โกงกัน" ฮวีอินเริ่มจูบบยอลอีทันที มือไล่ลงไปด้านล่าง ปากค่อยๆไซร้ไปตามซอกคอ ไล่ลงมาถึงหน้าอก ทันใดนั้นฮวีอินก็ดูดหน้าอกพร้อมกับใช้มือกระตุ้นส่วนล่างของบยอลอีทันที บยอลอีครางเบาๆ มันเสียวไปหมดทุกส่วน น้องเล่นกับตัวเธอเหมือนกับที่เธอชอบทำกับน้อง

"ฮึก ฮวีอิน พี่..."

"ชอบละสิพี่บยอล หนูว่าไม่แน่พี่อาจจะเริ่มติดใจแล้วก็ได้นะ" หัวเราะคิกคักดังขึ้นแทรกเสียงครางอ่อนของบยอลอี

"บ้าหรอฮวีน อื้ออ!!!"

ฮวีอินนิ้วสอดเข้าไปทั้งๆที่บยอลอียังพูดไม่จบ

"พี่ชอบแกล้งฉันทุกที ได้เวลาเอาคืนละนะ"

หลังจากปรับตัวได้ไม่นาน นิ้วของฮวีอินขยับเข้าออกอย่างรวดเร็ว บยอลอีเริ่มชินกับการถูกรุกล้ำ ร่างกายเธอเริ่มตอบสนองได้เร็วขึ้นกว่าเดิม ความเจ็บที่เคยมีหายไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้มีแต่เสียงครางที่หลุดออกมาจากปากของบยอลอี

"พี่ยงซอน ไปหยิบมันมาหน่อยได้มั้ย" ฮวีอินพูดขึ้นมา

"จะเริ่มแล้วสินะ ได้สิ" ทั้งสองหัวเราะกันเบาๆ ทำให้บยอลอีที่นอนครางจากนิ้วที่ยังขยับในตัวเธอไม่หยุดไม่สบายใจเอาซะเลย ยงซอนเดินออกจากห้องไปไม่นานก็กลับมาพร้อมกับถุงใบไม่ใหญ่มากในมือ

"อ๊ะ ฮวีน ระ..เร็วอีกได้มั้ย อ๊าา!"

ทันใดนั้นเองฮวีอินก็หยุดมือพร้อมกับถอนมือเอง ความว่างเปล่าทำให้บยอลอีน้ำตาซึม เธอกำลังจะไม่ไหวแล้วแต่กลับโดนแกล้งแบบนี้ซะได้

ฮวีอินลุกออกจากเตียงไปยืนอยู่ข้างพี่ยงซอน ทั้งคู่มองบยอลอีกำลังตัวบิดเร่าไปมาอย่างตื่นเต้น ใครจะไปคิดละว่าบยอลอีเวลาถูกกระทำบ้างจะทำให้ใจเต้นได้ขนาดนี้ ทั้งคู่ถอดเสื้อผ้าที่เหลือบนตัวออก สายตาอ้อนวอนของบยอลอีทำให้ทั้งสองแทบจะพุ่งลงไปกอดฟัดเธอต่อ แต่ว่า แบบนั้นมันจะไม่สนุกน่ะสิ

"บยอลอา มาสนุกกันอีกหน่อยดีกว่านะ" ยงซอนพูดจบก็หยิบเอาไวเบรเตอร์ออกมาจากถุง บยอลอีเองรู้ดีว่ามันคืออะไร เธอทำอะไรไม่ได้นอกจากเตรียมใจ

"อ๊าาาา!!" ยงซอนกดไวเบรเตอร์ลงกับจุดอ่อนไหวของน้อง เปิดสวิตซ์สั่นให้ทำงาน นิ้วเรียวค่อยๆแทรกเข้าไปในช่องทางร้อนอีกครั้ง ขยับเขาออกช้าๆ ฮวีอินอ้อมขึ้นไปเล่นกับหน้าอกของบยอลอี

"เธอชอบมั้ยที่โดนพวกเราทำแบบนี้ ชอบมั้ยที่ถูกย้ำยีแบบนี้"

"..." บยอลอีกัดฟันไม่ตอบ มันน่าอายเกินกว่าจะพูด แต่ร่างกายเธอกำลังทรยศเธอ ด้านล่างของเธอมันแฉะไปหมด 

ใช่... บยอลอีชอบมัน... ชอบที่โดนกระทำอย่างหยาบคายแบบนี้... 

"ชอบมั้ยบยอลอาที่ถูกพวกเรากลืนกินเธอ สอดนิ้วเข้าไปในตัวเธอ ใช้ของเล่นทำมันกับเธอแบบนี้" เสียงนั้นทำให้ภาพลอยขึ้นมาในหัวแม้ว่าจะหลับตาอยู่ก็ตาม รู้สึกถึงความเปียกชื้นที่ช่วงล่างของเธอมากกว่าเดิม ของเล่นนั้นสั่นกระตุ้นจุดอ่อนไหวไม่หยุด นิ้วทั้งสองแม้ว่าจะไม่รัวเร็วเหมือนครั้งก่อนๆแต่หนักแน่นในทุกการกระแทก

ทั้งสองยังไม่หยุดที่จะกระตุ้นบยอลอีแรงขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่งบยอลอีถึงจุดสุดยอดอีกครั้ง ความเหนื่อยอ่อนเริ่มแทรกเข้ามา

"พอก่อนนะ ฉันเหนื่อยแล้ว ไม่ไหวแล้วพี่ยงซอน ฮวีอินอา"

"แบบนั้นเขาจะเรียกว่านี่คือการลงโทษหรอพี่บยอล"

"นั่นสิบยอล มันไม่จบง่ายๆหรอกนะ ฮวีนอา"

"ค่ะพี่ ได้เลย" บยอลคิดในใจว่าสองคนนี้ไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ถ้าเป็นในละครมันต้องตบกันตายไปข้างแล้วไม่ใช่หรอ บยอลไม่คิดจะเปิดตาขึ้นมาดูด้วยซ้ำว่าทั้งสองคนกำลังจะทำอะไรเธอ นี่มันครั้งแรกของเธอแต่กลับโดนจัดหนักจัดเต็มซะขนาดนี้

“อึกก พอก่อน อย่าดันมันเข้ามา อ๊ะ!”

“ตรงนี้สินะ”

ขาของบยอลอีโดนจับให้แยกออกจากกันอีกครั้ง ไวเบรเตอร์ถูกใส่เข้าไปในช่องทางของเธอ ฮวีอินเหลือบขึ้นมองร่างของคนพี่ที่สั่นสะท้านไปทั้งตัว

"พี่จะแกะเชือกให้นะ แต่บยอลต้องเป็นเด็กดี เข้าใจมั้ย"

"อื้อ"

แขนของบยอลอีหลุดจากพันธนาการแต่ว่าสุดท้ายมือเธอก็จิกอยู่กับหมอนอยู่ดีเพราะฮวีอินสอดลิ้นเข้ามาในช่องทางของเธอโดยที่ไม่ทันตั้งตัว ไวเบรเตอร์ขยับลึกเข้าไปอีก มือทั้งลูบไล้รอบต้นขา เล่นกับส่วนนั้นของเธออย่างซุกซน หน้าอกก็ถูกพี่ยงซอนคลึงเล่นไม่หยุด แต่ทว่า...

"อ๊าาา!! มันมากเกินไปฮวีนน! มันแรงไป ฮึกก"

"เบาๆก็ไม่สนุกสิพี่บยอล"

ฮวีอินปรับสวิตซ์ไประดับแรงสุด แรงกระตุ้นมันมากเกินกว่าที่บยอลอีจะรับไหว

"มานี่สิบยอลอา ไม่งั้นพี่ไม่ช่วยแล้วนะ"

...ก่อนหน้านี้เวลามีเซ็กส์ไม่น่าแกล้งสองคนนี้ไว้เยอะเลยจริงๆ...

ทั้งๆที่ไวเบรเตอร์ยังสั่นคาอยู่ในตัวเธอ แต่ว่าทั้งสองกลับเรียกเธอให้ไปหาที่หน้ากระจกเงาบานใหญ่

บยอลอีได้แต่พยายามลุกจากเตียงเดินโซเซไปหาทั้งคู่ ขาทั้งสองข้างก้าวอย่างลำบากเพราะความรู้สึกจากส่วนล่างที่ยังสั่นไหวอยู่ในตัวเธอ สุดท้ายเธอต้องกอดคอพี่ยงซอนไว้เพราะยืนไม่ไหวอีกต่อไป กลายเป็นว่าเธอหันข้างให้กระจกบานใหญ่ ด้านหน้ามีพี่ยงซอนที่ยืนให้เธอกอดคออยู่ ส่วนฮวีอินอ้อมไปด้านหลัง ช่วยพยุงเอวของเธอไว้

"พี่ชอบให้พวกเราขอพี่นิพี่บยอล คราวนี้เป็นตาของพี่บ้างแล้ว"

"พูดสิบยอล ไม่งั้นไม่ช่วยแล้วจริงๆนะ มองไปที่กระจกสิ ดูตัวเธอเองว่าต้องการมันขนาดไหน"

"..." บยอลอีค่อยๆหันหน้าหากระจก ร่างกายเธอปวกเปียกอยู่กับพี่ยงซอน สะโพกของเธอแอ่นรอให้ฮวีอินช่วย สีหน้าเธอบอกชัดเจนว่าเธอกำลังต้องการมันมาก

"เอาไงดีคะ พี่บยอล" ฮวีอินโน้มตัวนาบกับแผ่นหลังของบยอลอี เป่าลมไปเฉียดหูของเธอ ร่างกายร้อนที่แนบอยู่กับตัวเธอทำเอาบยอลอีร้อนรุ่มไปหมด มือของฮวีอินลูบไปทั่วก้นของคนเป็นพี่และตั้งใจวนให้ไปเฉียดกับส่วนนั้น

"อื้อ ช่วยพี่นะฮวีน ฮึก! พี่ต้องการมัน ไม่ไหว ไม่ไหวแล้ว"

"ให้ช่วยยังไงล่ะบยอลอา" เสียงกระซิบของพี่ยงซอนค้างอยู่ในหู

น้ำตาไหลจากความรู้สึกอัดอั้น เธออยากปลดปล่อย อยากเอาเครื่องสั่นนั้นออกไปจากตัวเธอซักที

“พี่ยง ไม่แกล้งบยอลได้มั้ย อึก! บยอล..”

“พูดมาบยอล”

"ใส่นิ้ว สะ..ใส่มันเข้ามาที บยอลไม่ไหวอีก.. อื้ออ!"

ฮวีอินใส่นิ้วทั้งสองเข้าไปอย่างไม่รีรอ ขยับเข้าออกรัวเร็ว นิ้วคว้านหาจุดอ่อนไหวด้านในแล้วกระตุ้นอย่างแรง มืออีกข้างยังโอบรอบเอวพี่บยอลไว้ ไวเบรเตอร์ขยับเข้าไปลึกกว่าเดิมทำให้บยอลอีเชิดหน้าครางอยู่ข้างหูพี่ยงซอน เธอกอดพี่ยงซอนแน่นพร้อมครางออกมาไม่หยุดหย่อน ส่วนมือพี่ยงซอนก็ยังลูบไปทั่วเนื้อตัวน้อง

"มองกระจกสิบยอล เธอเป็นแค่ของพี่ เป็นของฮวีอินเท่านั้น จะมีแค่พี่และฮวีอินเท่านั้นที่ทำแบบนี้กับเธอได้ เข้าใจใช่มั้ย?"

“...”

“มอง แล้วตอบมาเดี๋ยวนี้บยอล!”

บยอลอีละหน้าออกจากซอกคอยงซอน ค่อยๆหันเข้าหากระจกอีกครั้ง หัวยังคงวางไว้บนไหล่ของคนเป็นพี่อย่างอ่อนแรง เธอค่อยๆลืมตามองภาพที่เธอไม่เคยจินตนาการไว้ มือยงซอนขยับลงไปกระตุ้นเธอจากด้านหน้า นิ้วของฮวีอินขยับเข้าออกตัวเธออย่างรัวเร็ว ใบหน้าของเธอที่บ่งบอกชัดเจนว่าต้องการมันมากแค่ไหน ปรือปรอยวางอยู่บนไหล่พี่ยงซอน

"อ๊าา! เข้า..อื้อออ! เข้าใจแล้ว!"

เสียงมือกระทบกับส่วนล่างดังปนกับเสียงครางหอบของบยอลอี ยงซอนมองน้องด้วยความรู้สึกตื่นเต้น เธอชอบ... ชอบเห็นน้องร้องขอมัน ปกติน้องมักจะโชว์แต่ด้านที่ปกป้องเธอ เป็นคนที่นำเธอ ควบคุมเธอ แต่วันนี้เธอที่ได้เป็นฝ่ายควบคุม สร้างความสุขให้น้องบ้าง

"บยอล... บยอลไม่ไหวแล้วว อื้ออ!"

ไม่นานฮวีอินก็พาบยอลอีไปถึงจุดสุดยอด เท่ากับว่าบยอลอีเสร็จไปเต็มๆแล้ว 4 ครั้ง บยอลอีกอดพี่ยงซอนแน่น ตัวกระตุกสั่นอย่างแรงจากที่ร่างกายทุกกระตุ้นอย่างหนัก ความชื้นแฉะระหว่างขาตอนนี้ไหลเลอะไปทั่วต้นขาด้านใน หยดถึงพื้นด้านล่าง ฮวีอินก้มลงไปถอดไวเบรเตอร์ออกจากตัวบยอลอี ขาบยอลอีแทบจะไม่มีแรงแม้แต่จะยืน ทั้งคู่พาเธอถึงเตียงปุ๊บเธอก็ไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว

"อ่า สงสัยจะหนักไปหน่อยนะพี่ยงซอน สลบไปซะแล้ว"

"พี่ว่าเท่านี้ก็มากแล้วแหละ ให้เธอได้พักเถอะ"

"งั้นพี่ไปอาบน้ำก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันดูแลพี่บยอลให้ก่อนเอง"

"โอเค งั้นพี่ฝากฮวีนด้วยนะ" ฮวีอินเช็ดเนื้อตัวไปบยอลอี ก่อนจะใส่ชุดนอนให้เธอ

หลังจากทั้งคู่ทำธุระส่วนตัวเสร็จก็มานอนกับบยอลอี มันดูเหมือนจะไม่น่าเป็นไปได้ แต่ก็นะ มันเป็นไปแล้ว







      เที่ยงของวันต่อมา


"...อื้ออ...กี่โมงแล้วนะ"

บยอลอีตื่นพร้อมกับพรึมพรัมกับตัวเองเบาๆ ไม่นานภาพความทรงจำเมื่อคืนก็ลอยมาในหัว บยอลอีก็นึกว่าทั้งหมดมันคือเรื่องจริงใช่มั้ย แต่ทว่าประตูห้องก็เปิดขึ้นซะก่อน

"พี่บยอล ตื่นแล้วหรอ กำลังจะปลุกไปกินข้าวพอดีเลย"

"ฮวีอิน.."

"ลุกมาเร็วๆเลย พี่ยงทำซุปที่พี่ชอบไว้ให้ด้วยนะ กำลังร้อนๆเลย" ฮวีอินเดินมาจับแขนบยอลอีเพื่อที่จะลากไปกินข้าวด้วยกัน

"เมื่อคืน...พี่ไม่ได้ฝันใช่มั้ย เราจะอยู่ด้วยกันได้จริงๆใช่มั้ย" ฮวีอินหันกลับมาเห็นบยอลอีก้มหน้าอยู่ น้ำตาไหลอาบสองข้างแก้ม

"เฮ้อ พี่คนนี้นี่นะ ขี้แยขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ก็จริงสิพี่ ถ้าไม่มั่นใจก็ไปถามพี่ยงด้วยเลยไป ฉันหิวแล้ว"

"..."

"เร็วๆสิ หรือพี่ลุกเดินไม่ไหวเพราะเมื่อคืนโดนพวกเราเปิดซิงละ.. โอ๊ย! พี่บยอล!! ปามาได้! เจ็บนะ!"

"ไม่คุยด้วยแล้ว!" บยอลอีรีบลุกจากเตียงแต่ว่าความเจ็บหน่วงๆมาเล่นงานเธอซะแทบล้มหน้าฟาดพื้น

"ว้ายๆ ไม่แซวแล้วก็ได้ มาๆ เดี๋ยวฉันช่วยนะ"

สุดท้ายฮวีอินก็ต้องช่วยผยุงบยอลอีออกมาที่ห้องกินข้าว พอพี่ยงซอนเห็นแบบนั้นแทนที่จะมาช่วยพยุงเธอกลับนั่งหัวเราะชอบใจที่เห็นบยอลอีปวกเปียกได้ขนาดนั้น

...จากคนที่ไม่เคยจะยอมเป็นรับให้ใครกลายมาเป็นแบบนี้ได้ยังไงนะ...

"เดินเองไม่ได้เลยหรอบยอล น่าสงสารจังเนอะ" ปิดด้วยเสียงหัวเราะของพี่ยงตามมา

"ฉันจะงอนทั้งคู่ละนะ เลิกล้อฉันได้แล้ว" บยอลอีทำหน้ามุ่ย เมื่อคืนเล่นเธอซะเยอะยังจะมาล้อกันอีกนะ

"อะๆ กินข้าวกันเถอะ"

ทั้งสามนั่งกินข้าวคุยเรื่องโน่นนี่กันอย่างสนุกสนาน แต่ในใจบยอลอียังมีอีกเรื่องที่อาจจะถาม

"..ฉันอยากถามอะไรหน่อย"

"พี่กับฮวีนรู้เรื่องฉันตอนไหนหรอ" บยอลอีถามออกไปโดยที่ไม่ต้องตาทั้งคู่

ยงซอนกับฮวีอินมองหน้ากันเงียบๆ ก่อนที่ฮวีอินจะพยักหน้าเชิงๆว่าให้คนเป็นพี่เล่า

"คืองี้นะบยอล มันเริ่มมาจากเพื่อนพี่เห็นเธอไปกินข้าวกับผู้หญิงคนอื่น เลยถ่ายรูปมาให้พี่ดูหน่ะ พี่เลยรู้ว่าเป็นฮวีอิน คือจริงๆพี่กับฮวีนรู้จักกันมาก่อนหน่ะ พี่เลยพยายามหาคอนแทคของฮวีอินเพื่อจะถามน้องเรื่องเธอ ละมันก็เป็นอย่างที่พี่คิด"

"..อาจจะเพราะพี่กับฮวีนเรารู้จักกันมาก่อน บวกกับพี่เองก็ไม่อยากจะโวยวาย พี่เลยลองคุยกับฮวีนดีๆดู สุดท้ายเราเลยตัดสินใจว่า อยากให้เธอบอกพวกเราก่อนเอง"

"ที่เมื่อวานพี่ออกไปห้องน้ำนาน ก็เพราะพี่นัดไปคุยกับฮวีนนี่แหละ เรื่องแผนเมื่อคืน เพราะเราทั้งคู่ไม่อยากให้มันยืดเยื้อไปกว่านี้ เพราะถ้าเธอไม่สารภาพ เราตั้งใจว่าจะออกจากชีวิตเธอไปทั้งคู่น่ะแหละ"

"..."

"มันผ่านไปแล้วนะบยอล ต่อจากนี้แค่อย่าโกหกหรือนอกใจเราสองคนก็พอแล้ว เข้าใจนะ"

"...ฉันเข้าใจแล้ว ขอบคุณนะ"

"..."

"ฉันไม่เคยคิดเลยว่ามันจะจบแบบนี้ได้ ฉันภาวนาทุกวันให้ความสุขยังอยู่รอบตัวฉัน ให้พี่กับฮวีนยังอยู่กับฉัน ให้พวกเธอไม่รู้ว่าที่ฉันทำมันเห็นแก่ตัวแค่ไหน"

"..."

"ฉันยังคิดเลยว่าถ้าเป็นฉันเอง ฉันจะใจกว้างได้ขนาดนี้จริงๆหรอ เพราะแค่ว่าฉันรักคนๆหนึ่ง"

"ฉันว่าถ้าพี่เป็นฉัน พี่เองก็คงยอมแหละ ก่อนหน้านี้พี่พยายามมากที่จะรักษาเราทั้งคู่ไว้ และฉันเองก็รู้สึกได้ว่าพี่รักฉันจริงๆ" ฮวีอินพูดออกมา

"เหตุผลมันไม่มีหรอกนะ แต่เรารู้สึกได้ว่าเธอรักเรามากนะบยอล แค่นั้นเอง" ยงซอนพูดพร้อมกับมองไปที่บยอลอย่างหนักแน่น

"..."

"พอเหอะ เลิกดราม่าๆ ฉันอยากดูหนังเรื่องนี้ๆๆ" ฮวีอินเปลี่ยนประเด็น

"ไปๆ เก็บโต๊ะแล้วไปนอนดูหนังกันเถอะ นานๆจะได้หยุดยาวๆแบบนี้" พี่ยงซอนบ่นขึ้นมา

สุดท้ายทั้งสามก็กลับมานอนก่ายกันดูหนังเรื่องที่ฮวีอินอยากดูจนค่ำก็ออกไปหาอะไรกินง่ายๆแถวคอนโดแล้วก็กลับมานอนแหมะกันเหมือนเดิม

"บยอลอา คืนนี้ขออีกได้มั้ย" อยู่ดีๆพี่ยงซอนก็ถามขึ้นมาเฉยๆ บยอลอีคิดในใจว่าพี่คนนี้พูดเรื่องเซ็กส์ได้ชัดถ้อยชัดคำเหมือนกับชวนเธอกินข้าว เธอละยอมใจพี่เขาจริงๆ

"เดี๋ยวพี่ยง เมื่อวานฉันยังระบมไม่หายเลย ทำให้พี่ไม่ไหวหรอกนะ"

"ใครบอกจะให้เธอทำละ พี่จะทำเธอต่างหาก" พูดจบก็พลิกตัวดันบยอลอีลงกับเตียง

"ใครจะให้พี่ยงได้ทำคนเดียวละ ฉันไม่ยอมหรอกนะ" ฮวีอินที่เงียบอยู่ก็โพล่งขึ้นมาเฉย ปกติน้องไม่พูดชัดเจนขนาดนี้นะ

หรือว่า...จะชอบที่ได้รุกกันซะแล้ว แบบนี้ไม่โอเคแน่ๆ...

"ฮวีอินอา พี่ว่าเมื่อวานเรายังใช้ของในถุงไม่ครบเลยนะ วันนี้เรามาลองชิ้นอื่นกันดีกว่า" ยงซอนพูด สายตาหยอกล้อยังคงส่งไปหาคนใต้ร่างของเธอ

"เอาสิพี่ยง เมื่อวานฉันยังไม่ทันอิ่มเลยพี่บยอลดันหลับไปซะก่อน" ฮวีอินตอบกลับมาด้วยเสียงร่าเริง เธอยังไม่อิ่มจริงๆจากเมื่อวาน

"เดี๋ยวสิๆ ฉันไม่เอาด้วยนะ ฉันอยากพัก" บยอลอีโวยวายขึ้นมาทันที

"เธอไม่มีทางเลือกมากนักหรอกนะบยอลอา" เท่านั้นยงซอนก็เริ่มเกมทันที พร้อมกับฮวีอินที่เดินถือถุงปริศนามาที่เตียง และแล้ว...กิจกรรมเร่าร้อนก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง...









SHARE

Comments

Collony
1 year ago
OHLY SHIT!!!!
Reply
Mintmoon
1 year ago
;)