หลุมลึก
นานแล้วนะ ที่ไม่ได้มาบ่นในนี้

ไปปาร์ตี้มาค่ะ ปาร์ตี้กับที่ทำงาน เป็นปาร์ตี้ที่ทุกคนสนุกดี ครั้งแรกที่เปิดโอกาสให้ตัวเองออกไปรับประสบการณ์ใหม่ 

ก็ได้เห็นอะไรใหม่ๆ วัฒนธรรมการปาร์ตี้ กินเหล้า (เราไม่ได้กิน) ชนแก้ว(น้ำเปล่า) ฟังเพลง กินอะไรอร่อยๆ (กินได้ไม่เยอะ เพราะเพิ่งเป็นอาหารเป็นพิษ) เราก็เลยนั่งเหงาๆก็ที่มุมโต๊ะ เงยหน้าดูฟุตบอลบนทีวีที่แขวนที่บนเพดาน

ได้เห็นว่าเราไม่ใช่คนที่สนุกนัก เราได้แต่นั่งดูคนอื่นสนุก นานๆทีจะมีคนอื่นหันมาเจอเรานั่งเหม่อๆ ก็จะชวนเราชนแก้ว

อาจจะเป็นเพราะเราเองที่ทำให้คนรอบๆอึดอัด หันมาอีกคนที่นั่งอยู่รอบๆก็หายไป คุยเล่น หยอกล้อกับคนอื่น ดวลหมดแก้วกับคนอื่น จนห้วงแห่งความคิดนึงดังขึ้นมาว่า

"เรามันน่าเบื่อจริงๆด้วยแหละ"
"นอกจากเป็นตัวสร้างปัญหา ยังน่าเบื่ออีก"

ตลกจัง

ก็ไม่รู้ว่าตลกอะไรนะ แต่เมื่อคิดแบบนี้ทีไรเราจะคิดว่ามันตลกทุกที

เหมือนสมน้ำหน้าตัวเอง

ทั้งๆที่การร้องไห้จนหัวเราะมันเหนื่อยยิ่งกว่าสะอื้น แต่ก็ตลกตัวเองตลอด

เพื่อนสนิทเคยถามว่ามันตลกยังไง เราก็อธิบายไม่ถูก เพื่อนบอกว่ามันไม่ตลกนะ อย่าทำเหมือนเราเป็นตัวตลกซิ

ไม่รู้สิ เหมือนคนเราที่ชอบเอาเรื่องน่าอายของคนอื่นมาเล่าเป็นเรื่องตลกละมั้ง เราก็เปลี่ยนจากการเล่าเรื่องคนอื่นเป็นเล่าเรื่องตัวเอง

แปลกที่เรายังสร้างเพื่อนใหม่ไม่ได้ ไม่ใว้ใจที่จะเล่าเรื่องตัวเองให้ใครฟัง
ไม่สามารถบอกเล่าความรู้สึกของตัวเองให้ใครฟังได้

ลำบากใจ
ท้อ

เหมือนค่อยๆขุดหลุมในใจให้ลึกลงไปเรื่อยๆ ไม่จบสิ้น
เรียกร้อง ตามหาอะไรสักอย่าง ซึ่งก็ไม่รู้ว่าคืออะไร 

ทั้งทีเจ็บปวด ร้องไห้ แต่ก็ทน ขุดลึกลงไปเรื่อยๆ


SHARE
Written in this book
Dear, Diary
เรื่องเล่าจากความทรงจำ ความเป็นอยู่ การวิเคราะห์จากสิ่งที่เห็น
Writer
Double9
Nobody
Someone - Something - Somewhere

Comments

fjast
10 months ago
สู้ๆนะคะ ^^ กอดดด
Reply