ชีวิตที่ไปต่อ
และแล้วเรื่องราวของผมก็ได้ดำเนินต่อไปในเส้นทางสายวิชาอาชีพ ผมได้เป็นข้าราชการครู มันเปรียบเสมือนความฝันที่ตัวผมเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นความจริง อาจจะดูเป็นช่วงชีวิตสั้นๆ กับความพยายามในการผลักดันตัวเองสู่อาชีพนี้ ซึ่งในช่วงเวลาดังกล่าวผมกลับได้เรียนรู้ประสบการณ์มากมาย ทั้งเพื่อนใหม่ การเดินทาง ชีวิตสังคมเมือง การเผชิญหน้ากับความท้อแท้ สิ้นหวัง และหมดกำลังใจ ช่วงนั้นเหมือนชีวิตผมจะตกลงหุบเหว การทำบุญทำทานจึงกลายเป็นกิจวัตรผ่อนคลายความเครียดผมไปโดยปริยาย ทุกๆวันคุณตาคุณยายที่วัดก็จะเจอผมเป็นประจำ เจอผมบ่อยๆ จนหลายคน อดสงสัยไม่ได้ว่าผมไม่ไปเรียนแล้วหรือ? ผมเลยบอกคุณตาคุณยายที่วัดไปว่ากำลังรอผลการสอบอยู่...ซึ่งตัวผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าผลจะได้ตามที่ตนเองคาดหวังหรือเปล่า ได้แต่ภาวนาให้บุญกุศลที่ผมได้ทำไปช่วยหนุนนำให้ตัวผมประสบความสำเร็จในสิ่งที่ผมคาดหวังเอาไว้ หลายสัปดาห์ที่ผมต้องอยู่กับความกดดันแล้วก็ความเครียดที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน จนทำให้ผมต้องขนขวายทุกสิ่งทุกอย่างที่เชื่อว่าจะทำให้ผมมีชีวิตที่ดีขึ้น ทำแล้วหายเครียด ทำแล้วรู้สึกผ่อนคลาย และสบายใจ ผมก็ทำทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นการบนบานศาลกล่าว การขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ การไหว้เจ้าที่เจ้าทาง หรือไหว้บรรพบุรุษ จนถึงกระทั่งพาแม่ไปสอบด้วย ซึ่งวิธีสุดท้ายนี้ก็เป็นวิธีที่ผมก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่ามันจะเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผลคะแนนในรอบนั้นผ่าน แล้วก็ส่งผลให้ผมได้ไปสัมภาษณ์ต่อและก็ได้รับการบรรจุในโครงการครูคืนถิ่น
และในที่สุดผมก็ได้เป็นครูมาจนถึงทุกวันนี้ ผมจึงอยากจะขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา คนรอบข้าง สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายหรือใครก็ตามแต่ แล้วก็ตัวผมที่ทำให้ผมเดินทางไปจนถึงวันนี้ ถือว่าผมเองก็ประสบความสำเร็จในส่วนหนึ่งของชีวิต ถึงแม้มันจะไม่ได้เป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่ แต่มันก็ถือเป็นอีกก้าวหนึ่งของชีวิตที่ทำให้ผมได้เดินหน้าต่อไปได้เรียนประสบการณ์ที่แปลกใหม่ ได้เรียนรู้ในโลกใบใหม่ของการทำงาน
เราควรฉลองให้กับชีวิตที่ได้ไปต่อ...


SHARE
Writer
Kuguide
Umm
ยิ่งใกล้...ยิ่งห่างไกล

Comments