[Book Talk] รวมเรื่องสั้น “ขอศาลได้พิจารณาพิพากษาลงโทษตามกฎหมา”
[Book Talk] รวมเรื่องสั้น “ขอศาลได้พิจารณาพิพากษาลงโทษตามกฎหมา”
/กิตติพล สรัคคานนท์, ภู่มณี ศิริพรไพบูลย์, ภู กระดาษ, นิติพงศ์ สำราญคง, วิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา

1. ความเชื่อ
คนประเภทหนึ่งที่จะสามารถทำให้ฉันรู้สึกอิจฉาและหวาดกลัวอย่างจริงใจได้ก็คือคนที่มีความเชื่ออย่างแรงกล้า, ความเชื่อที่พาให้ตัวเขาพุ่งทะยานเพื่อสิ่งที่เชื่อได้อย่างไม่ลังเล ไม่จำเป็นต้องยั้งคิดหรือหวั่นไหว ไม่กระทั่งจะเข้าไปสำรวจตรวจสอบสิ่งที่ตนเองเชื่อ - นั่นจะเป็นสิ่งที่ฉันไม่มีวันจะสามารถจะเป็นได้ และแอบเคยคิดให้ตัวเองเป็นได้สักครั้งเพราะคิดว่าอย่างน้อยมันอาจทำให้การมีชีวิตบนโลกนี้ง่ายขึ้นมากอีกหลายเท่า
คนที่ทำร้ายหรือทำลายผู้คนในนามของความดีหรือความถูกต้องจะเคยมีแวบหนึ่งที่รู้สึกละอายแก่ใจตัวเองบ้างไหม? เราเคยถามกันขำๆ - ไม่หรอกมั้ง ฉันว่า, ทำไมเขาจะต้องละอาย หากเขาเชื่อว่านั่นคือความดีงามหรือความถูกต้องจริงแท้จริงๆ เพราะเชื่อจึงไม่แปลกที่จะไม่ละอาย ต่อให้มันจะดูไร้แก่นสารหรือเลวร้ายวิปริตในสายตาคนทั้งโลก ก็ไม่แปลกหากใครสักคนที่เชื่ออย่างหนักแน่นมากพอจะไม่ให้ค่ากับเสียงก่นด่าหรือคำอุทธรณ์ของใคร เหมือนๆ กับที่เขาจะไม่มีวันให้ค่ากับสิ่งที่เขาทำลายด้วยความเชื่อว่ามันถูกต้อง เข้าใจฉันใช่ไหม ว่าความเชื่อสุดหยั่งนั้นน่ากลัวอย่างไร?

2. ความหิว
ถ้ามนุษย์ทุกคนมี essence อยู่จริง ฉันว่ามันคือความหิว - เป็นทั้ง essence และ drive ที่มีพลังมากจนน่าขำเชียวล่ะ เราจะรู้คุณค่าของความอิ่มก็ต่อเมื่อเราหิว ความหิวมักจะพาเราไปรู้จักความเจ็บปวดอีกหลายๆ รูปแบบที่ไม่ใช่แค่ความเจ็บปวดจากแรงบีบรัดของกระเพาะอาหารหรือฤทธิ์กรดไฮโดรคลอริกที่หลั่งเป็นเวลา ความเจ็บปวดที่เจือความอัปยอดสูและความพ่ายแพ้ต่อระบบอัตโนวัติของร่างกายคือหนึ่งในนั้น บางคราวก็เป็นความเจ็บปวดปนคั่งแค้นต่อสาเหตุของความหิว บางคราวก็เป็นความเจ็บปวดต่อชีวิตที่ไม่สามารถจะอิ่มได้อย่างใจ บางคราวก็เป็นความเจ็บปวดที่น่าหัวร่องอหายอย่างฉากหนึ่งของตลกร้ายที่ต้องทนดูซ้ำๆ ที่บางคราวก็เป็นความเจ็บปวดจากการตระหนักว่าตนเองจำต้องลืมเลือนและจำนนไร้หนทางกับอะไรต่อมิอะไรเสียมากมายด้วยเงื่อนไขของความหิวและความอิ่ม
คุณหิวไหม? ฉันหิวนะ ทั้งหิวข้าว ทั้งหิวอะไรอีกหลายๆ อย่างที่คุณและผู้คนอีกมากมายก็หิวไม่ต่างกัน แต่ด้วยการจัด priority ที่ดีเหลือร้ายของร่างกาย ฉันมักจะเลือกจัดการกับปัญหาที่มาจากอาการหิวข้าวก่อนเสมอ ตลกดีที่ยิ่งฉันรู้จักวิธีการแก้ปัญหาหิวข้าวในบ้านนี้เมืองนี้ในรูปแบบที่ง่ายขึ้นเท่าไหร่ ฉันกลับยิ่งหิวและเจ็บปวดที่กระเพาะอาหารซื่อสัตย์กับความต้องการจะอิ่มมากกว่าตัวฉันเองเสียอีก


3. ความกลัว
สลักที่เผด็จการใช้ปลดล็อกให้อำนาจทำงานกับผู้คนอย่างเต็มรูปแบบคือความกลัว เมื่อคุณก่อความกลัวขึ้นมาในใจฉันได้สำเร็จ ฉันยืนยันได้ว่าคุณไม่จำเป็นต้องทำอะไรอีกต่อไปแล้วเพื่อให้ฉันเชื่องเชื่อ ฉันจะไม่ตั้งคำถามแม้ในหัวของฉันจะเต็มไปด้วยคำถาม ฉันจะกระซิบกระซาบแม้จะอยากส่งเสียงดัง ฉันจะก้มหน้าแม้จะไม่แน่ใจนักว่าคุณจะเฝ้ามองฉันหรือไม่ ฉันจะไม่อุทธรณ์อะไร - เพื่อไม่ให้สิ่งที่ฉันกลัว, ที่คุณสร้างนั้นพุ่งเข้าชน
แต่ก็มีบ้าง มีบ้างที่ฉันจะรู้สึกลิงโลด สะใจ และลำพองกับอำนาจเทียมๆ ที่คุณหย่อนลงมาให้ทดลองใช้เป็นครั้งคราว ยิ้มร่าราวกับว่าได้รับชัยชนะและอำนาจนั้นอยู่ในมือ แต่ก็ไม่นานนัก ฉันจะหุบยิ้มแหยอีกครั้ง ค้อมตัวลง สอดส่ายสายตาระแวดระวังเพื่อหลบตัวเองจากดวงตานับร้อยนับพันที่ฉันเชื่อว่ามันถูกซุกซ่อนเอาไว้ทุกหนทุกแห่งที่ฉันอยู่ ฉันจะไม่หนีไปจากวงล้อมของสิ่งมีชีวิตที่ฉันไม่รู้จัก จะไม่ออกไปจากเรื่องเล่าที่ปะติดปะต่อขึ้นด้วยพิมพ์เขียวของคุณ - ฉันสาบานด้วยความกลัว


4. ความกระอักกระอ่วน
มันน่าขัน ทว่ามันก็ขมขื่น สลับไปมาอยู่อย่างนั้น อย่างที่คุณว่า มันเศร้าเกินไป มันหดหู่เกินไป - ชีวิตกลายเป็นดอกผลของอะไรบางอย่างที่ชวนให้กระอักกระอ่วน อยากอาเจียน - หากก้อนสำรอกสามารถพาความเศร้าและความเจ็บปวดเหล่านี้ออกไปด้วยได้ วันทั้งวันของฉันคงหมดเปลืองและเหม็นเน่าคละคลุ้งกองสำรอก ไม่น่าอภิรมย์นักหรอก เอาเข้าจริงต่อให้ทำได้มันก็ไม่มีวันจะหายไป ความขันขื่นนี้ไม่ได้อยู่ภายในตัวฉัน แต่มันหมุนวนอบอวลอยู่ทั่ว ณ ที่แห่งนี้ กลืนกินจิตวิญญาณของฉัน ของคุณ ของเขา ฝากร่องรอยไว้กับซากปรักหักพังไร้สาระที่เราล้วนไม่อยากหวนกลับไปมอง
ฉันอยากจะอ้วกเหลือเกิน......


5. ความสิ้นหวัง
คำว่าสิ้นหวังนั้นสิ้นหวังยิ่งขึ้นเมื่อฉันลองสะกดมันทีละพยางค์ช้าๆ ด้วยความตั้งใจ คุณสมบัติของสิ่งที่จะสามารถสูญสิ้นได้ก็คือมันต้องเคยมีอยู่มาก่อน เพจคำคมบางเพจเรียกยอดไลก์นับล้านได้ด้วยประโยคเฉิ่มๆ ทำนองที่ว่าเจ็บกว่าการไม่มีคือการเคยมี - นาทีที่ฉันรู้สึกว่าการสูญสิ้นความหวังก็เป็นอะไรคล้ายๆ กันแบบนี้ ความรู้สึกที่ตามมาจึงทั้งพิพักพิพ่วนและเฉิ่มเชยไม่ต่างกันในสายตาของฉันเอง
ฉัน - เรา มักเลือกเฉลิมฉลองความสิ้นหวังนี้ด้วยความสุขส่วนตัวอะไรก็ได้ที่มีขนาดเล็กๆ ในพื้นที่เล็กๆ ราวกับจะเห่กล่อมตัวเองว่าเรายังมีหวัง เรายังได้ครอบครองบางสิ่งบางอย่างที่ใจหวัง และนั่นยิ่งย้ำเตือนให้ฉันตระหนักถึงความสิ้นหวัง

6. ขอศาลได้พิจารณาพิพากษาลงโทษตามกฎหมา
ฉันไม่ชอบความมากความมายอะไรทั้งหมดที่ว่ามานี้แม้แต่นิดเดียว แต่ทั้งหมดนี้คือมวลรวมของชีวิต ของความรู้สึกอันคุคั่งที่เราไม่อาจปฏิเสธและจำต้องเฉลิมฉลองร่วมกันมาหลายต่อหลายปีและไม่รู้จะอีกกี่ปี - เป็นมวลรวมของสิ่งที่หนังสือเล่มนี้ถ่ายทอดออกมาด้วยเช่นกัน อย่างน้อยการที่ฉันยังสามารถตระหนักถึงความรู้สึกเหล่านี้ก็ช่วยให้ฉันใจชื้นและตีขลุมเอาได้ว่าเรายังมีหวังว่าสักวันหนึ่งจะได้ใช้ชีวิต แม้วันนี้ยังจำต้องปล่อยให้เขาพิจารณาพิพากษาลงโทษตามกฎหมา........

SHARE
Written in this book
book talk/ movie talk
บันทึกเล็กๆ ถึงหนังสือที่อ่าน

Comments