I've learned from pain. :)
และแล้วในที่สุด ฉันก็เห็นผลงานของเวลา..

ถ้าหากจะมีกฎเกณฑ์บนโลกนี้ที่เป็นจริงมากที่สุดหนึ่งข้อ ฉันคิดว่ากฎข้อนั้นคือกฎของกาลเวลา
ชีวิตของคนเราอาศัยอยู่ในช่วงเวลา เราเกิดมาเมื่อนานมาแล้ว วัดเป็นระยะเวลาได้เท่าอายุของเรา เราเป็นเด็กหกขวบที่เพิ่งขึ้นชั้นประถมในอดีต  เรามีความฝันที่อยากทำให้สำเร็จในอนาคต คนเรานั้นมี อดีต อนาคต และปัจจุบัน แต่ถึงเวลาจะเป็นสิ่งสร้างของธรรมชาติที่ซับซ้อนและยิ่งใหญ่ กฎของกาลเวลาก็ไม่ได้เที่ยงตรงขนาดนั้น เพราะเวลาของแต่ละช่วงให้ความรู้สึกช้า-เร็วไม่เท่ากัน
ทั้งหมดนั่น อันที่จริงเรายังไม่เข้าเรื่องกันเลย...

มีคำกล่าวในหนังสือเล่มหนึ่ง ว่าในชีวิตของคน บทเรียนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือบทเรียนของความเจ็บปวด เชื่อฉันเถอะค่ะ คุณจะไม่เข้าใจและบางคนอาจถึงขนาดไม่ยอมรับประโยคนี้ จนกว่าคุณจะเคยพบเจอประสบการณ์ความเจ็บปวดของคุณเอง ถ้าหากจะถามว่าต้องเป็นเรื่องราวทำนองไหนกันถึงจะเรียกว่ามีประสบการณ์ บอกตรงๆว่าฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน สำหรับบางคนการสูญเสียญาติหรือคนใกล้ชิดไป นั่นอาจจะก่อความเจ็บปวดที่สุดให้กับเขา หรือบางคนอาจจะเป็นการพลาดจากงานที่หวัง และอย่าได้ประมาทในความเล็กน้อยของเหตุการณ์ไปนะคะ ยังจำกันได้ไหม การไม่ได้ตุ๊กตาตัวใหม่ตอนเด็กนั่นทำเราร้องไห้มากขนาดไหน

แต่แล้วความเจ็บปวดเหล่านั้นก็ค่อยๆจางลงตามกาลเวลา และเมื่อเราโตขึ้นอีกนิด ได้ใช้ชีวิตไปกับกาลเวลาอีกหน่อย เราก็จะรู้ว่าความเจ็บปวดเหล่านั้นมีค่ากับชีวิตของเรามากแค่ไหน

ฉันมองชีวิตของคนเราเหมือนงานศิลปะชิ้นหนึ่ง ถูกแต่งแต้มด้วยหลากสีสัน ถูกปั้น ถูกสลัก ก่อนที่มันจะเสร็จสมบูรณ์ ณ กาลเวลาหนึ่ง ระหว่างทางนั้นชิ้นงานอาจจะดูไม่สวยงามบ้าง ดูไม่ออกบ้างว่าจะกลายเป็นอะไร แต่ท้ายที่สุดมันจะสวยงาม
..เพราะทุกเรื่องราวชีวิตนั้นสวยงามที่สุด..
SHARE

Comments