พ่อมดแม่มดในโลกแห่งความจริง

ความเดิมตอนที่แล้ว... จากเรื่อง 'Welcome to Wizarding Word'
ฉันเพิ่งค้นพบว่า...

ตอนนั้นฉันคงสอบตกว.พ.ร.ส (วิชาพ่อมดแม่มดระดับสามัญ) เป็นแน่ และฉันก็เจอกับพ่อมด แม่มดในโลกมักเกิ้ล

ใช่ สาบานได้เลย ว่าพวกเขาคือพ่อมด แม่มดในโลกแห่งความเป็นจริงนี่แหละ

อย่างที่บอกไปในเรื่องที่แล้ว ว่าความฝันของฉัน คือ การเป็นแม่มด 

แม่มดนะ ไม่ใช่ แม่บ้าน และไม่ใช่แม่ของเด็กที่ชื่อมด 
ไม่ใช่พญามดสายพันธุ์ไหนด้วย 
แต่ 'I'am a W I T C H!'

ไม่ผิดหรอก แม่มดในเทพนิยาย ที่ขี่ไม้กวาด หรืออาจมีแมวคู่ใจ มีเวทมนตร์คาถาสะกดใจใครต่อใคร หายตัวไปไหนต่อไหนได้ภายในพริบตา เสกสิ่งของมีค่าและอาหารนานาแค่เพียงใจนึก

มันคงจะดีใช่ไหม ? ถ้าเราอยากหายไปสักพัก แล้วเราสามารถดีดนิ้วเปราะเดียว ก็หายไปได้เลย ไปในที่ที่ไม่มีใครรู้จัก ไปในที่ที่ไม่มีใครเห็น จะที่ไหนก็ได้บนโลกนี้ อาจจะไปพัก ไปสงบจิตสงบใจ หรือแค่ปลีกวิเวกเพื่อให้รู้สึกดีและกลับมารับมือกับสถานการณ์ตรงหน้าได้แค่เท่านั้น

หรืออย่างน้อยมันก็คงจะดี ในวันที่เราตื่นสาย กลัวว่าจะไปทำงานไม่ทัน เราก็แค่ใช้คาถาหายตัว เราก็คงถึงที่หมายอย่างรวดเร็ว ไม่ต้องเสี่ยงว่ารถจะติด ไม่ต้องกลัวว่าหนูด่วนจะเสีย และกล่าวว่า 'เนื่องจากอาณัติสัญญาณขัดข้อง ทำให้... บลา ๆ ขออภัยในความล่าช้า' เป็นต้น
ฉันหวังเพียงมีคาถาหายตัว
แค่เพียงเท่านั้น สิ่งที่ใจปราถนามากที่สุดในการเป็นแม่มดของฉัน

แต่แล้ว ความจริง คือ ฉันสอบตกตั้งแต่ว.พ.ร.ส นั่นหมายความว่าฉันก็ไม่ได้สอบส.พ.บ.ส (การสอบวัดระดับพ่อมดเบ็ดเสร็จสมบูรณ์) ด้วย 

ฉันไม่ได้เข้าทำงานในที่ที่หวัง ฉันเป็นคนกระจอกงอกง่อยที่ทำอะไรไม่เคยสำเร็จสักอย่าง ใช้ชีวิตเคว้งคว้าง ลอยละล่องไปมาอยู่ในโลกมักเกิ้ลแห่งนี้ ฉันควรทำอะไรได้ดีสักอย่างสิ แต่น่าเสียดายที่มันไม่มีเลย 

"อ่ะ ไฟดับอีกแล้ว" ฉันเอื้อมมือไปกดเปิดสวิซท์ไฟในห้อง แต่มืดสนิท คลิกไปคลิกมาอีกสองสามครั้งยังเหมือนเดิม 
มีแต่ความมืดมนตอนนี้ก็ไม่วายนึกอยากได้ไม้กายสิทธิ์แล้วเปล่งเสียงออกไปว่า 'ลูมอส' ให้ไฟสว่างจ้าตรงปลายไม้ หรือเสกให้ไฟที่ดับติดเสียเดี๋ยวนั้น 

แต่เดี๋ยวนะ โทรศัพท์ฉันอยู่ไหนซะละ ? มันมีไฟฉายนี่นา กดปลดล๊อคหน้าจอและกดไอคอนรูปไฟฉายพร้อมกระซิบเบา ๆ 'ลูมอส' อ่า สว่างแล้ว นี่ไม้กายสิทธิ์ของฉันที่ไม่ได้ผลิตจากร้านโอลิแวนเดอร์ 

ฉันจัดการธุระในห้องเรียบร้อย แล้วเดินออกไปหลังบ้าน พลางตะโกนบอก "พ่อ ไฟในห้องดับอ่ะ มีหลอดเหลืออยู่ไหม"

"ในห้องอ่ะ ไปหาดู" สิ้นคำ ฉันเดินเข้าไปคุ้ยเขี่ยลิ้นชักเก็บของ จนเจอหลอดไฟดวงใหม่ หยิบมาหนึ่งหลอด พร้อมบันได

ใช่ เราเปลี่ยนหลอดไฟเองได้ อย่าลืมสิว่าเราเป็นแม่มด เราต้องทำได้ ง่าย ๆ แค่นี้ 
หลังจากถอดหลอดเก่า เอาหลอดใหม่เข้าใส่ประมาณ 30 วินาที ลงมากดสวิซท์เปิดไฟดู 'กริ๊ก' 
...
มืด
...
ยังคงมืดเช่นเดิม

อะไรว๊า ? เกิดอะไรขึ้น "พ่อ เปลี่ยนแล้วมันไม่ติดอ่ะ หลอดเสียป่าว"
"ไหน ดูดิ อืม...ก็ไม่นะ ใช้การได้ ไปดูแป้นสวิซท์สิ"
"..."
"อืม มดเป็นทางเลย สงสัยมดเข้าไปทำรังในแป้น กัดสายไฟขาดล่ะมั้ง"
"อ่าว แล้วทีนี้ทำไงอะ"
"ไปเอากระเป๋าเครื่องมือมา"

ฉันวิ่งไปยกกระเป๋าเครื่องมือ อุปกรณ์ทางการช่างของพ่อมาให้ หลังจากนั้นก็เฝ้าดูพ่อรื้อแป้นสวิซท์ไฟ 
"โหววว มดเต็มเลย"
"เป็นรัง!! อยู่ไงเนี่ย ไม่ดูแลเล๊ยยยย สายไฟด้านในขาดหมดแล้ว ต้องเปลี่ยนและต่อใหม่ ไปซื้อแป้นตัวใหม่มาเปลี่ยนด้วย"

เป็นไง อยากเป็นแม่มด ได้เป็นแม่มดเป็นรังเลย แต่ก็นั่นแหละ เรื่องแค่นี้สิว ๆ สำหรับพ่อ เดี๋ยวก็จะร้องว่า 'ซ่อมได้' เพลงพี่เบิร์ดก็มา (รู้จักพี่เบิร์ดด้วยพ่อและเพลงนี้เปิดเทปให้ฟังทั้งวัน ทั้งคืน ~ยังไงก็ซ่อมได้~)

ระหว่างที่ดูพ่อรื้อ ๆ ถอด ๆ ต่อสายไฟจนกระทั่งใส่แป้นกดสวิซท์ตัวใหม่กลับไป เรากลับเห็นเพียง 'มือ' เป็นมือคู่หนึ่งที่หนังเริ่มย่น ๆ กำลังสาละวนอยู่กับช่องสายไฟด้านหลังแป้นสวิซท์และเครื่องไม้เครื่องมือจากกระเป๋าใบเขื่อง

และเราก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า...ที่พ่อ 'ซ่อมได้' เพราะพ่อเป็นพ่อมด! ใช่ พ่อนี่แหละคือพ่อมดตัวจริง !!
พ่อเป็นพ่อมดในโลกแห่งความจริง 'มือกายสิทธิ์' ของพ่อสามารถเสกให้ได้ทุกอย่างที่เราร้องขอ แม้กระทั่ง เงิน!!

พ่อเป็นคนเสกบ้านหลังนี้เองกับมือ การวางตำแหน่งเต้าเสียบ เต้ารับ สวิซท์ไฟระบบการเดินสายไฟ ระบบตัดไฟอะไรต่าง ๆ พ่อก็เป็นคนวางเอง (ถึงจะเล็กมากจนจำความได้อย่างเลือนลางบางเบา แต่คำบอกเล่าและภาพถ่ายก็เป็นหลักฐานชิ้นดีเลยทีเดียว)

ไม่ต้องสงสัย อดีตท่านมีตำแหน่งที่ระบุในสลิปเงินเดือนและบัตรพนักงานว่า 'Engineer' เมื่อก่อนเราไม่เคยรู้หรอกว่าพ่อทำงานตำแหน่งอะไร รู้แค่ชื่อสถานที่ทำงานแค่นั้น ก็ดันต้องข้ามน้ำ ข้ามทะเลไป เราไม่เคยเห็นที่ทำงานของพ่อนี่นา และมีเวลาอยู่ด้วยกันน้อยมาก พ่อก็บอกแค่ว่าเป็นช่างทั่วไป ซึ่งท่านก็ทำได้หมดจริง ๆ แต่เราเพิ่งรู้ว่าเชี่ยวชาญระบบไฟฟ้าเป็นพิเศษ 

เกือบ 30 ปีมาแล้วที่พ่อได้เสกบ้านหลังนี้ขึ้นมาด้วยมือกายสิทธิ์นั่น ตั้งแต่วางไลน์ ออกแบบ วางคาน ลงเสา สั่งของ ผสมปูน ก่ออิฐ ฉาบผิว ขึ้นหลังคา ตีฝ้าเพดาน วางระบบไฟฟ้า ระบบท่อน้ำ พ่อทำได้เองทุกอย่าง (ร่วมกับเพื่อนทีมงาน) 

หลังจากบ้านเป็นหลังโดยสมบูรณ์ นับแต่จำความได้บ้านเราไม่เคยเรียกช่างใด ๆ มาเลย ไม่ว่าเครื่องสูบน้ำจะไม่ทำงาน อ่างน้ำไม่ระบาย ทีวีเปิดไม่ติด แอร์เสีย แอร์ไม่เย็น ไฟดับ เตาปิ้งขนมปังไม่จ่ายไฟ เตาอบขนมไม่ทำงาน หัวแก๊สตัน ลูกบิดประตูล๊อคอัตโนมัติ ใดใดล้วนเรียก "พ่อ! (โปรดตามด้วยการแจ้งเหตุฉุกเฉินของท่าน)"

และถ้าสังเกตให้ดีอีกครั้ง บ้านเราจะมีเครื่องไม้เครื่องมือทุกสิ่งอย่างมากเกินความจำเป็นสำหรับบ้านขนาดเล็กเพียงหนึ่งครอบครัวอยู่อาศัย มากเกินกว่าบ้านทั่วไปพึงมี ตั้งแต่เครื่องเจาะสว่านตัวใหญ่ตั้งติดพื้น ปืนสว่านขนาดใหญ่และหนักมาก ดอกสว่านทุกขนาด ปืนกาว กาวแท่ง อุปกรณ์เครื่องมือช่างทุกแบบ (อันนี้เยอะเกินจนเรียกและหยิบไม่ถูก แต่คาดว่าเป็นอุปกรณ์พื้นฐานที่ช่างส่วนใหญ่พึงมี) ค้อนสามขนาด คีมสามขนาด โวลต์มิเตอร์ เลื่อยไฟฟ้า เลื่อยฟันฉลาม ใบเลื่อยเล็ก ง่าย ๆ คือมีครบแทบทุกอย่างถ้าใครต้องการจะใช้งานอะไรก็ตาม
ที่ต้องมีครบเครื่องขนาดนั้น อาจเพราะด้วย หนึ่งหน้าที่การงานในอดีต สองเป็นคนต่างถิ่นที่ชอบทำอะไรด้วยตัวเองและไม่นิยมไปหยิบยืมของใคร อันนี้พ่อเคยบอกรวม ๆ กับเรื่องอื่น ๆ ในชีวิตว่า 
อยากได้ อยากทำอะไร หัดสร้างด้วยตัวเอง มีเป็นของตัวเองสบายใจกว่าไปยืมของคนอื่นมาใช้ หัดช่วยเหลือตัวเองให้เป็นก่อนร้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่น
และสาม บ้านเราชอบงานแฮนด์เมด เรื่องนี้คงไม่ใช่แค่เราที่ชอบประดิษฐ์นู้นนี่นั่นใช้ หรือทำเป็นของขวัญเนื่องในโอกาสพิเศษต่าง ๆ ให้ใครต่อใคร แต่มันคงสืบเนื้อเชื้อสายมาจากพ่อและแม่ 

ชั้นวางรองเท้าทั้งในบ้านและนอกบ้านของเราเสกโดยพ่อเช่นเคย แม้กระทั่งตู้รับจดหมาย! ตอนเด็กเคยแอบเสียใจเหมือนกันว่าทำไมตู้รับจดหมายบ้านเราถึงไม่เหมือนคนอื่น เราอยากได้ตู้กล่องแดง ๆ เหมือนบ้านคนอื่น แต่เพิ่งมาเห็นสภาพตอนนี้ที่มันโรยราตามกาลเวลา มันเป็นตู้รับจดหมายที่มีลักษณะเป็นบ้านที่สวยมาก หลังสีน้ำตาลเข้ม รายละเอียดบนหลังคาเป็นหยัก ๆ ลอน ๆ แบบบ้านจริง ๆ ช่องเปิดรับเป็นเหมือนประตูบ้านแบบกระจกใส และฟ้อนต์ที่เขียนว่า 'ตู้รับจดหมาย' ก็เป็นฝีไม้ลายมือการแกะบนแผ่นสติกเกอร์สีขาวของพ่อ 

แม่เองก็มีงานฝีมือ งานประดิษฐ์ในบ้านอยู่หลายชิ้น แต่จะเป็นงานฝีมือในแบบของผู้หญิงอยู่หน่อย เช่นงานเย็บปักถักร้อย หรือของประดับตกแต่งภายในบ้านที่ทำให้ของใช้ต่าง ๆ ดูซอฟท์ ละมุน อ่อนโยนและมีความหวานมากขึ้น เป็นความลงตัวที่เรา ๆ และเราต่างมองข้ามมันไปเสียอย่างนั้น
เราชอบเวลาชั่วโมงงานประดิษฐ์ หรือชั่วโมงศิลปะในโรงเรียนสั่งงานอะไรสักอย่าง นั่นหมายความว่า เราสามารถออกแบบได้เต็มที่โดยไม่ต้องกังวลว่าจะไม่สำเร็จหรือทำไม่ได้ เราอาศัยอุปกรณ์และเครื่องไม้เครื่องมือต่าง ๆ ของพ่อได้ อันไหนอันตรายเกินไป อย่างเช่นพวกอุปกรณ์ที่ต้องใช้กำลังไฟฟ้าเป็นตัวนำ พ่อจะช่วยเป็นลูกมือให้ และสามารถปรึกษาแม่ในเรื่องความละเอียด ความระเบียบเรียบร้อยความสวยงาม การตกแต่งของกุกกิก แหล่งจำหน่ายของตกแต่งราคาถูกต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดี 


เราว่าไม่ใช่แค่พ่อที่เป็นพ่อมด แม่เราเองก็เป็นแม่มดมีมือกายสิทธิ์เหมือนกัน แม่สามารถเสกอาหารที่เราไม่รู้จะจัดการกับมันอย่างไรให้ออกมาสุก หอม อร่อย อย่างรวดเร็ว ก่อนที่ท้องของพวกเราจะร้องว่าหิวซะอีก 

แม่สามารถลบคราบเลอะเทอะเปรอะเปื้อนบนเสื้อผ้า ผ้านวม ผ้าปูที่นอน บนผนังห้องครัว บนพื้นบ้าน โถส้วม ในห้องน้ำ ในทุก ๆ ที่ได้อย่างง่ายดาย แถมยังสะอาดหมดจด ไม่ทิ้งร่อยรอย ประหนึ่งไม่เคยมีคราบปรากฏมาก่อน 

แม่สามารถทำทุกอย่างพร้อมกันได้ หุงข้าว ทำกับข้าว ปัดกวาดเช็ดถู ซักผ้าและเลี้ยงลูกน้อยในเปล โอละเห่

แม่มีไม้กวาดเป็นอาวุธคู่ใจ จับทั้งในเวลาเช้า และเวลาเย็น เพียงแต่แม่ไม่เคยขี่มัน
อย่างเดียว ที่พ่อกับแม่ไม่เคยทำ คือ การหายตัว
ไม่ว่าจะหายไปไหน หายไปเฉย ๆ ไปปลีกวิเวก ในเวลาที่เราต้องการหรือไม่ต้องการ ถ้าหันกลับมามอง พ่อกับแม่จะอยู่ที่เดิม รอคอยเราเสมอ
 
เพียงแค่วันนี้มือกายสิทธิ์ ของท่านทั้งสองเริ่มเหี่ยว ๆ ไปสักหน่อย ประสิทธิภาพก็ร่นถอยไม่น้อย พ่อเสกอะไรที่ต้องใช้พลังเยอะ ๆ ออกมาไม่ได้อีก แม่ขจัดคราบสกปรกให้สะอาดหมดจดเหมือนเคยได้น้อยลง จนเราเริ่มกังวลว่า...วันหนึ่งทั้งสองจะใช้คาถาหายตัว!

เคราเมอร์ลินเป็นพยาน
สาบานได้เลยว่าพวกเขานี่แหละคือพ่อมดแม่มดในโลกแห่งความเป็นจริง !!!
เพิ่งจะรู้ก็วันนี้ว่าตัวเองเกิดมาในครอบครัวผู้วิเศษ และจัดอยู่ในตระกูลเลือดบริสุทธิ์ ไม่ได้เกิดจากลูกมักเกิ้ลอย่างที่เคยเข้าใจ (อันนี้ไม่ได้จะเหยียดพวกลูกมักเกิ้ลนะ อย่าเข้าใจผิด แค่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าพ่อแม่ก็เป็นพ่อมดแม่มดเหมือนกัน หลงคิดว่าเป็นมักเกิ้ลมาตลอดนี่) 

สรุปตลอดมานี่ฉันก็เกิดมาเป็นแม่มดอยู่แล้วนี่นา ความฝันนั้นของฉันเป็นจริงแล้วสิ แค่ฉันยังหายตัวไม่ได้ ไม่! มันยังไม่ใช่วันนี้หรอก 

แม้วันนี้เราจะเป็นแม่มดที่อ่อนหัดเหลือเกิน ยังก้ำกึ่งว่าเป็นแม่มดจริง ๆ หรือสควิบกันนะ ไม่หรอก ฉันไม่มีทางเป็นสควิบเพราะพวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้เรียนที่โรงเรียนฮอกวอตส์ แต่ฉันได้ไปเรียนมาแล้วนี่นา ฉันได้จดหมายเชิญจากอาจารย์ใหญ่ดัมเบิลดอร์แน่ะ แต่จะไม่บอกหรอกนะว่าอยู่บ้านไหน เหอ ๆ แค่ตอนนี้ฉันสอบไม่ผ่านวิชาระดับสามัญแค่นั้น ฉันคงต้องเรียนอีกเยอะ ต้องฝึกอีกมาก ต้องทำอะไรด้วยตัวเองได้ และคงมีอะไรสักอย่างที่ฉันสามารถจะทำได้ดีเลยล่ะ กว่าจะได้เป็นแม่มดเต็มตัวน่ะ เธอว่าไหม ?

เอาล่ะ 

เริ่ม !!!

+STUPEFY !!!!


Tips. มักเกิ้ล คือ มนุษย์ปกติธรรมดาทุกคนที่ไร้ซึ่งเวทมนตร์และไม่ได้เกิดในชุมชนผู้วิเศษ
        สควิบ คือ คนที่เกิดจากพ่อหรือแม่คนใดคนหนึ่งหรือทั้งสองเป็นพ่อมดแม่มด แต่เขากลับไร้ซึ่งเวทมนตร์คาถา 
SHARE
Writer
ItimZ
Smile Maker :)
A chubby girl who live in Wonderland! ;) It's always TEA time.

Comments

Euiipeen_ud
9 months ago
ชอบแม่มดเหมือนกันค่ะ ชอบมาแต่เด็กๆแล้ว ><
Reply
ItimZ
9 months ago
อร๊ายยย >///< จับมือออ ไปค่ะ ว่าง ๆ ไปขี่ไม้กวาดเล่นกัน ^^