ความรู้สึกผิดของ แวมไพร์ ตัวลาย

“เลือดดด เลือด ฉันต้องการเลือด”


ฉึก ! ปากอันแหลมคมของฉัน ค่อยๆ เจาะลงไป ดูดดดดดื่มเลือด ของเขา อย่างช้าๆ จนท้องป่องเต็มไปด้วยเลือดสดๆ

ไม่นาน ก็เกิดรอยบวมขึ้นเป็นวง....
จารึกร่องรอย แห่งวีรกรรมที่ฉันทำไว้ !


ฉันไม่ได้ตั้งใจ แต่เพราะความจำเป็นของชีวิต 
ฉันไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฉันกระหายเลือด ขนาดนี้
จำความได้ว่า ฉัน เกิด ในน้ำ ว่ายวนอยู่ในแอ่งน้ำเล็กๆ น้ำใสๆ นิ่งๆ น้ำที่ฉันอยู่ ฉันคิดว่านั่นคือบ้าน บ้านที่ฉันต้องอยู่ตลอดไป เด็กๆฉัน น่ารักกว่าตอนโต เยอะ ผู้คนเอ็นดู เรียกฉันว่า ลูก
 "ลูกน้ำ" 

แต่เมื่อโต ขึั้น ฉันเปลี่ยนไป ฉันมีปีก บินได้ เพราะความปีกกล้าขาแข็งของฉัน ฉันจึงโบยบิน ออกจากบ้าน....และชื่อของฉันก็เปลี่ยนไป 
กลายเป็น "ยุง" คงเพราะฉันชอบยุ่ง 
ยุ่่งจนทำให้พวกเขารำคาญ ยิ่งเวลาบินไปใกล้ๆหู ฉันทำให้เขาประสาทเสียถึงกับตบบ้องหูตัวเอง  ในขณะที่ฉันบินฉวัดเฉวียน ออกมาได้ทัน .... นั่นก็ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดหนักยิ่งกว่าเดิม .... 
เฮ้อ!....ฉันมันน่ารำคาญสินะ

เมื่อได้ลิ้มลอง ในตอนนั้นเอง ที่ฉันรู้ตัวว่า กระหายเลือด ฉันติดใจ ติดไปจนตาย 
ฉันไม่เข้าใจเลย ฉันไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ แต่ชะตาชีวิตกำหนดให้ฉันเป็น ถ้าไม่มีเลือดฉันก็อยู่ไม่ได้ ชีวิตฉันคงไม่ต่างอะไรจาก แวมไพร์ ในหนังรักโรแมนติก ทไวไลท์ ผีดิบดูดเลือดดีๆเขาไม่ได้อยากทำร้ายใคร เพราะความจำเป็น ต้องกินเลือด แต่ต่างกันตรงที่ฉันไม่ได้เป็นอมตะ

แต่โปรดเชื่อเถอะว่า ฉันไม่ได้อยากทำร้ายใคร....

ฉันเคยคิดว่า ฉันแค่ฝาก ร่องรอย ความปวด ความคัน ไว้เท่านั้นเอง ฉีดยา ทายาหม่อง ก็คงหาย เหมือนกับเพื่อนยุงของฉันทำ เพื่อนที่ไม่ได้ตัวลายแบบที่ฉันเป็น แต่ความจริงแล้ว มันแตกต่าง ฉันไม่ได้ทำแค่นั้น สิ่งที่ฉันทำมันเลวร้ายกว่านั้น ชั่ว ชั่ว มาก 

ฉัน ฆ่า พวกเขา!  ไม่เว้นแม้แต่เด็กเล็กตาดำๆ ฉันโดนตราหน้าว่าเป็น "ไอ้ ฆาตรกร"....
มันเลวร้ายมากฉันรู้ มันคือตราบาปจนชั่วชีวิตฉัน
ฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่ฉันทำ มันส่งผลร้ายขนาดนั้น ฉันทำเพราะความอยู่รอดในชีวิต

ฉันเคยเห็น หนุ่มตัวนั้น เขาชอบดอกไม้ วนเวียน ดูดน้ำหวานจากดอกไม้ ฉันแอบคิดว่าเขาคงเป็น "เกย์" ก็ผู้ชายอะไรชอบดอกไม้ขนาดนั้น ฉันอิจฉาเขานะ ถึงเขาจะเป็นเกย์ อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้เป็นฆาตรกรอย่างที่ฉันเป็น

ฉันอ้อนวอนต่อพระเจ้า ขอให้ฉันได้ชดใช้ บาปกรรมที่ฉันทำไว้นี้เถิด
ขอให้ฉันตายภายใน 3 วัน 7 วัน!

ในวันที่ 6 ฉันบินอย่างอ่อนระโหยโรยแรง ปีกของฉันแทบจะกระพือไม่ไหว ก่อนที่ฉันจะร่วงหล่นลงพื้น
ผั๊ว!
แรงปะทะจากฝ่ามือ กระแทกมาที่ร่างฉันเต็มแรง ร่างฉันแบนติดฝากำแพง....
คงสาสมแล้ว... กับสิ่งที่ฉันทำ 
ถึงฉันไม่ได้อยากตายแบบนี้
แต่ฉันเข้าใจ เข้าใจ อย่างสุดซึ้ง ถึงความเจ็บแค้น ที่เขามีต่อฉัน ....
และหวังว่า เขาคงอภัยให้ฉัน  ในส่ิงที่ฉันได้ทำลงไป....
ขอโทษนะ
จากร่างไร้วิญญาณ....ของยุงลาย


"อย่าให้ความรู้สึกผิดเป็นยาพิษ แต่จงเปลี่ยนเป็นความคิดให้เราพัฒนา"

"ความผิดพลาดเกิดขึ้นได้เสมอ แต่สิ่งที่ต้องหาให้เจอคือบทเรียน" -ขุนเขา-
#memoriesวันวาน
SHARE
Written in this book
เป็น ตุ เป็น ตะ
สิ่งมีชีวิตรอบตัวที่คนไม่ค่อยสนใจ เพราะคนสนใจแต่ตัวเองมองแต่ตัวเองเปนศูนย์กลางจักรวาลและครอบครองโลกอยู่เพียงผู้เดียว แต่บางครั้งก็หลงลืมไปว่า สัตว์หรือสิ่งอื่นๆ ก็มีความสำคัญเช่นกัน 
Writer
LuckyJammy
Appraiser
ประเมินค่าด้วยหัวใจ

Comments

Ampmie
7 months ago
555555 ตลกไปอิ๊กกก
Reply
LuckyJammy
7 months ago
เอ่า นึกว่า จะสงสาร ตบยุงน้อยลง